Εδώ πολλά χρόνια διαχέεται η άποψη ότι το σύγχρονο Ελληνικό κράτος είναι πολύ μεγάλο και τα φυσικά του σύνορα θα έπρεπε να είναι στον Όλυμπο. Είναι γνωστό πως όλοι μας έχουμε κακή γνώμη για το Ελληνικό κράτος. Ένας άγνωστος, προς το παρόν ομιλητής (φώτο), θέτει την δική του άποψη με επιχειρήματα. Η ομιλία του εντοπίστηκε στο Facebook, την απομαγνητοφωνήσαμε και σας την παρουσιάζουμε. Η κριτική δικιά σας.
Η ΟΜΙΛΙΑ
Όπου όταν είδαν ότι το κράτος σου θα δημιουργηθεί, διότι ο λαός αυτός πολεμάει ανυποχώρητα για την ελευθερία του και δεν θα κάνει πίσω,τότε άλλαξαν σχέδιο, υιοθέτησαν ένα δεύτερο σενάριο, εναλλακτικό, το οποίο ήταν ότι ωραία, θα αφήσουμε λοιπόν να γίνει ένα ελληνικό κράτος, μόνο που αυτό το κράτος θα είναι πολύ μικρό, πολύ αδύναμο και θα γίνει ένα είδος, ας πούμε, αποικίας των μεγάλων δυνάμεων. Και αυτό πράγματι έγινε. Για να γίνει βεβαίως, για να υλοποιηθεί αυτό το σενάριο, χρειάστηκε να πραγματοποιηθεί η μάχη στο Πέτα, όπου ηττήθηκαν τα ελληνικά στρατεύματα και ανεκόπη η επανάσταση προς την Ήπειρο, χρειάστηκε να δολοφονηθεί ο Καραϊσκάκης ώστε να σταματήσει η επέκταση της επανάστασης στη Θεσσαλία, χρειάστηκε να φυλακιστεί ο Κολοκοτρώνης, χρειάστηκε να θεριέψει ένας ολόκληρος εμφύλιος πόλεμος και βεβαίως στο τέλος χρειάστηκε να δολοφονηθεί και ένας κολοσσός που λεγόταν Ιωάννης Καποδίστριας.
Στο βάθος όλου αυτού του ζοφερού εμφυλιοπολεμικού σκηνικού, υπάρχει φυσικά σκηνοθέτης και λέγεται Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.
Να πειστούμε ότι την ελευθερία μας τη χρωστάμε στους ξένους. Τη χρωστάμε στους Ευρωπαίους που ήρθαν εδώ να δημιουργήσουν ελληνικό κράτος εκεί που μόνοι μας αποτύχαμε. Αυτή η θεωρία φυσικά αποσκοπεί να μας καθηλώσει σε μία συνείδηση αποκρατικοποιούμενου αλλά και ευγνώμονος αυτόχθονα έθνους. Αυτή όμως η θεωρία είναι εντελώς ανιστόρητη. Καταρρίπτεται πλήρως και μόνον από την απλή ανάγνωση των γεγονότων.
Ο ζωτικός μύθος του Ναβαρίνου, ο μύθος δηλαδή ότι η επανάσταση είχε κατασταλεί και ήρθαν οι τρεις στόλοι στο Ναβαρίνο και μας απελευθέρωσαν, είναι το βασικό, ο βασικός πυρήνας αυτής της θεωρίας. Πρώτον, ο Ιμπραήμ είχε αποτύχει παταγωδώς να καταστείλει την επανάσταση. Ο Ιμπραήμ μετά από τους πρώτους έξι μήνες κατά τους οποίους πράγματι κατήγαγε σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες, άρχισε να υφίσταται ήττες, ηττήθηκε στη μάχη των Μύλων προσπαθώντας να καταλάβει το Ναύπλιο, το οποίο παρέμεινε ελεύθερο σε όλο τον αγώνα. Προσπάθησε να καταλάβει τη Μάνη και απέτυχε τρεις φορές. Στην τρίτη φορά στον Πολυάραβο συντρίβη από χίλιους Μανιάτες οι οποίοι είχαν εφτά νεκρούς, ενώ ο Ιμπραήμ άφησε χιλιάδες νεκρούς πίσω του και αποχώρησε ητημένος. Και γενικώς διαβάζοντας κανείς την περίοδο από το καλοκαίρι του 25 μέχρι το Ναβαρίνο, βλέπει ότι ο Ιμπραήμ βασικά ητάτε. Υφίσταται αποτυχίες, δεν μπορεί να συλλάβει τον Κολοκοτρώνη, δεν μπορεί να εξαλείψει την εστία της επανάστασης, αποτυγχάνει να εμπεδώσει το προσκύνημα και τελικώς όταν έρχεται η ώρα του Ναβαρίνου, ο Ιμπραήμ έχει αποτύχει παταγωδώς.
Ο Ιμπραήμ, ο αρχιστράτηγος πολλών πολέμων, ο νικητής πολέμων στη Λιβύη, στο Σουδάν, στη Σαουδική Αραβία, στη Συρία, ο άνθρωπος που έφτασε στην Προύσα το 1831 συντρίβοντας τα Οθωμανικά στρατεύματα και συλλαμβάνοντας τον τότε μεγάλο Βεζύρη Κιουταχή, το γνωστό μας Κιουταχή. Ο άνθρωπος αυτός απέτυχε παταγωδώς να ελέγξει μία μικρή, περιορισμένη έκταση, όπως η Πελοπόννησος, περιβαλλόμενη από θάλασσα, απέτυχε.
Πριν το Ναβαρίνο, οι πηγές μας δείχνουν έναν Ιμπραήμ που είχε χάσει το ηθικό του, ένα τουρκογυπτιακό στράτευμα καταπτοημένο και κάτι το οποίο δεν είναι πολύ γνωστό, ότι την περίοδο εκείνη ο Ιμπραήμ είχε χάσει 60.000 άντρες. Έχουν σκοτωθεί στην Πελοπόννησο 60.000 τουρκογύπτιοι στρατιώτες. Επομένως δεν προκύπτει από πουθενά ότι ο Ιμπραήμ κατέστειλε την επανάσταση, αλλά ο μύθος, ο τεχνητός ότι ο Ιμπραήμ κατέστειλε την επανάσταση, έπρεπε να υπάρξει, έπρεπε να κατασκευαστεί, διότι απ’ αυτόν στηρίχθηκε ο κύριος μύθος ότι και ήρθε λοιπόν ο Γαλλικός, Αγγλικός και Ρωσικός στόλος τον Οκτώβριο του 27 να διασώσει τους Έλληνες από την μοίρα τους που ήταν, ας πούμε, η επιστροφή τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και να μας δώσει την ελευθερία.
Ένας Άγγλος ιστορικός εντυπωσιάστηκα πάρα πολύ ως επιστήμων, διότι πέρσι δεν έγραψε κάποιος Έλληνας ιστορικός ένα κάτι καινούργιο για την επανάσταση. Έγραψαν δύο ξένοι ιστορικοί, ο Μαζάουερ και ο Ρόντερικ Μπτον. Τι είπαν ο Μαζάουερ ότι οι Έλληνες δεν κέρδισαν την ελευθερία τους λόγω των ξένων, την κέρδισαν επειδή άντεξαν. Τι είπε ο Ρόντερικ Μπτον, ότι και αν δεν είχε γίνει το Ναβαρίνο, θα είχε ελευθερωθεί η Πελοπόννησος τουλάχιστον. Έπρεπε να ρθουν οι ξένοι να μας πούνε αυτό το οποίο συνέβη και το οποίο εμείς δεν το βλέπουμε.
Ναβαρίνο Οκτώβριος 1827. Μετά τη ναυμαχία λοιπόν, ο Ιμπραήμ παραμένει στην Ελλάδα άλλον ένα χρόνο. Ποιος το λέει αυτό; Δεν φεύγει, δεν παίρνει τα στρατεύματά του να γυρίσει πίσω στην Αίγυπτο, δεν εκκενώνει το χώρο, παραμένει εδώ, άπτοητος. Έπρεπε να γίνει ένας γαλλοτουρκικός πόλεμος το καλοκαίρι του 28, να έρθει ο στρατηγός Μεζόν στην Ελλάδα και να φορτώσει τους τουρκογύπτιους με τα ζόρια στα καράβια τους και να τους στείλει πίσω στην Αλεξάνδρεια. Στην Αλεξάνδρεια γύρισε βέβαια πίσω ένας στρατός διαλελυμένος και και ταπεινωμένος και αποτυχημένος, αλλά παρακαλώ να θυμόμαστε ότι ο Ιμπραήμ παρέμεινε στην Ελλάδα ένα χρόνο μετά το Ναβαρίνο. Το Ναβαρίνο λοιπόν δεν έθεσε τέρμα στον πόλεμο των Ελλήνων με τον Ιμπραήμ. Στο τέλος του 27 οι πρεσβευτές των μεγάλων δυνάμεων επισκέπτονται το Σουλτάνο.
Μεγαλειότατε, λυπούμεθα, χάσατε.
Σουλτάνος, με αφήνει παγερά αδιάφορο αυτή η ναυμαχία την οποία μου αναφέρετε. Η Ελλάδα θα παραμείνει τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Άνοιξη του 28, οι περιπλοκές των διπλωματικών σχέσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τις μεγάλες δυνάμεις οδηγούν το Σουλτάνο να κηρύξει άκυρη τη συνθήκη του Άκερμαν.
Η συνθήκη του Άκερμαν είναι η συνθήκη που επιτρέπει τον διάπλου του Βοσπόρου από τα ρωσικά πλοία. Κλείνει δηλαδή το Βόσπορο στα ρωσικά πλοία. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Τσάρος γίνεται έξαλλος, συγκροτεί θηριώδη στρατιά, περνάει το Δούναβη και το φθινόπωρο του 29, είμαστε ήδη δύο χρόνια μετά το Ναβαρίνο, σας θυμίζω, τα ρωσικά στρατεύματα φτάνουν στην Αδριανούπολη και πανικόβλητος πλέον ο Σουλτάνος υπογράφει το πρωτόκολλο της Αδριανούπολης, στο οποίο άρθρον πρώτον ξανανοίγει τα στενά του Βοσπόρου για τα ρωσικά πλοία και άρθρον τρίτο, τέταρτο δέχεται την ίδρυση ελληνικού κράτους. Ακολουθεί η μάχη της Πέτρας με τον Υψηλάντη, φθινόπωρο του 29 και φτάνουμε το Φεβρουάριο του 1830 με το με τη συνθήκη του Λονδίνου στην ίδρυση ελληνικού κράτους. 2,5 ολόκληρα χρόνια μετά το Ναβαρίνο. Παρακαλώ, θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει, πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι το Ναβαρίνο οδήγησε στην ελευθερία της Ελλάδας. Σε παρένθεση για να κλείσουμε αυτό το κεφάλαιο, τότε γιατί έγινε το Ναβαρίνο; Απάντηση την οποία σας δίνω μονολεκτικά, έχω γράψει εκατοντάδες άρθρα, έχω κάνει εκατοντάδες ομιλίες, έχω αναπτύξει, εδώ δεν έχω το χρόνο.
Το Ναβαρίνο έγινε για να ισοπεδωθεί ο στόλος του Μωάμεθ Άλη, να αποικιοποιηθεί η Αίγυπτος και να ανοίξει διώρυγα του Σουέζ, ώστε να μπορούν οι Άγγλοι να επικοινωνούν με τον Ινδικό ωκεανό όπου είχαν ιδρύσει την αυτοκρατορία τους στις Ινδίες, ε χωρίς να χρειάζεται να κάνουν τον περίπλου της Αφρικής. Αυτή είναι η απάντηση. Το Ναβαρίνο έγινε για τον Αγγλικό καπιταλισμό.
Όλα αυτά όμως εμπεδώθηκαν στην ελληνική συνείδηση. Αυτή η διαστρέβλωση της ιστορίας, η απολύτως απαραίτητη για να εγκαθιδρυθεί στην ελληνική κοινωνία, η αίσθηση της αδυναμίας. Διότι αν δεχθούμε ότι χάρη στον Ναβαρίνο ελευθερωθήκαμε, ε, παραιτούμεθα από την αυτοπεποίθηση την οποία θα έπρεπε να έχουμε. Ένα ολιγάριθμο έθνος. Ένα δούλο, χειμαζόμενο έθνος, το οποίο συνέτριψε μία αυτοκρατορία, η οποία εκτινόταν απ το Δούναβη μέχρι τον Νείλο και από τον Περσικό κόλπο μέχρι τον Ατλαντικό ωκεανό, αυτό το έθνος έπρεπε να έχει θηριώδη αυτοπεποίθηση. Στη θέση αυτής της αυτοπεποίθησης εγκαθιδρύθηκε το συναίσθημα της αδυναμίας, της αδυναμίας μιας χώρας που ελευθερώθηκε χάρη στην καλοσύνη των ξένων. Και σε αυτό το συναίσθημα της αδυναμίας επάνω, εγκαθιδρύθηκε η εξάρτηση της Ελλάδας από τις μεγάλες δυνάμεις, ο διεθνής οικονομικός έλεγχος, η αίσθηση της μικρότητας. Ακόμα και τα μνημόνια πάνω σε αυτό πατήσαν. Ότι εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα να αυτοκυβερνώμεθα.
Προσπαθώ να απελευθερώσω το κοινό στο οποίο απευθύνομαι από το συναίσθημα ότι ελευθερωθήκαμε χάρη στους ξένους. Απελευθερωθήκαμε μόνον χάρη στις δικές μας δυνάμεις.