Κατηγορίες
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ-FED

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ 2010.

Το πρωί της 23ης Δεκεμβρίου του 1913, όταν τα περισσότερα από τα μέλη του Κονγκρέσου είχαν ήδη αφήσει το Καπιτώλιο για τις διακοπές των Χριστουγέννων, μια Ομοσπονδιακή Πράξη πέρασε βιαστικά από τη Βουλή,τη Γερουσία, και στις 6:02’ ο Πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον (Woodrow Wilson) την υπέγραψε και τη μετουσίωσε σε Νόμο.

Πρόεδρος Woodrow Wilson

Ο Νόμος αυτός μετέφερε τον έλεγχο των χρηματικών αποθεματικών των ΗΠΑ από το Κοινοβούλιο σε μια επίλεκτη ομάδα τραπεζιτών. Η Πράξη αυτή, που κατοχύρωσε σε λίγους πανεθνικούς τραπεζίτες ένα προσωπικό μονοπώλιο χρημάτων, «πέρασε νύχτα» με τόσο διεφθαρμένο τρόπο, φέροντας το παραπλανητικό όνομα «Ομοσπονδιακή Αποθεμάτων-FED» ενώ στην πραγματικότητα είναι ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα, ώστε να πιστέψουν οι αμερικανοί πολίτες ότι η νέα κεντρική των ΗΠΑ λειτουργεί για το δημόσιο συμφέρον

Πριν το θάνατό του, ο Πρόεδρος Woodrow Wilson απολογήθηκε στο κοινό ότι είχε μετανιώσει που εξαπατήθηκε… από μια ομάδα διεθνών τραπεζιτών… και ότι το χρηματοοικονομικό σύστημα της χώρας είχε πέσει στα χέρια αυτών μέσω της Ομοσπονδιακής Πράξης το 1913.

Louis T.McFadden

Ένας από τους πιο φημισμένους επικριτές της FED στο Κογκρέσο, ο Λούις Τ. Μακφάντεν (Louis T.McFadden), Πρόεδρος της Τραπεζικής και Νομισματικής Επιτροπής της Βουλής κατά την εποχή της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης, σε ομιλία του το 1932 στο Κογκρέσο, δήλωσετο 1932 :

“Σ’ αυτή τη χώρα έχουμε ένα από τα πιο διεφθαρμένα ιδρύματα που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Αναφέρομαι στο Διοικητικό Συμβούλιο της FED…Αυτό το κακόβουλο ίδρυμα έχει εξαθλιώσει…τον λαό των ΗΠΑ…και έχει πρακτικά χρεοκοπήσει την Κυβέρνησή μας. Το έκανε αυτό μέσω των διεφθαρμένων πρακτικών που χρησιμοποιούν οι αρπακτικοί χρηματάνθρωποι που το διοικούν”. (Money Masters)

Αν έχετε κάποια αμφιβολία για το αν η FED αποτελεί τμήμα της Κυβέρνησης των ΗΠΑ, δεν έχετε παρά να ελέγξετε τον τοπικό τηλεφωνικό κατάλογο. Δεν είναι καταχωρημένη στις ειδικές σελίδες για τις κρατικές υπηρεσίες. Είναι – σωστά – καταχωρημένη στο τμήμα των επιχειρήσεων ακριβώς κάτω από τη Federal Express που είναι και αυτή μια ιδιωτική εταιρία. Εξάλλου τα Αμερικανικά Δικαστήρια έχουν αποφασίσει ότι η FED είναι μια ειδική μορφή ιδιωτικής εταιρίας. (Money Masters).
Η FED είναι αυτή που εκδίδει το χρήμα των ΗΠΑ και από την οποία δανείζονται οι ΗΠΑ, μέχρι σήμερα παραμένει ιδιωτική. Λειτούργησε και λειτουργεί με την μέθοδο των κλασματικών αποθέσεων, δηλαδή παράγει χρήμα από το χρέος. Δημιουργεί τεχνικά περιόδους οικονομικής άνθησης και ύφεσης – κρίσης, δηλαδή άφθονο και φτηνό χρήμα στην αγορά, εύκολος δανεισμός αρχικά και μετά μάζεμα του χρήματος, οικονομική δυσπραγία που σημαίνει ότι ποσοστό των δανειοληπτών δεν θα μπορεί να αποπληρώσει τα δάνεια με συνέπεια κατασχέσεις σπιτιών,
επιχειρήσεων. Μετατρέπει έτσι το ανέξοδο και ουσιαστικά χωρίς αντίκρισμα χρήμα σε ακίνητα, γη και επιχειρήσεις σε βάρος της
ευημερίας του αμερικάνικου λαού, θυμίζοντας το παρακάτω ποιηματάκι.

“Τα κουρέλια κάνουν το χαρτί, το χαρτί κάνει το χρήμα, το χρήμα
φτιάχνει τράπεζες, οι τράπεζες δίνουν δάνεια, τα δάνεια κάνουν
ζητιάνους, οι ζητιάνοι φοράνε κουρέλια”.

Ένας ακόμα Πρόεδρος των ΗΠΑ τόλμησε, 100 χρόνια μετά τον
Λίνκολν, να το ξανακάνει, δηλαδή να μη δανιστεί η χώρα από τις τράπεζες αλλά να εκδώσει χρήμα χωρίς τόκο, και αυτός είχε την ίδια κατάληξη με τον Λίνκολν. Δολοφονήθηκε και αυτός λίγο καιρό μετά την απόφασή του. Ήταν ο Τζον Κένεντι. Αλλά για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας πώς ακριβώς οι μεγαλοτραπεζίτες καταδυναστεύουν τις χώρες και τις οικονομίες
πρέπει να τους εξηγήσουμε τα παρακάτω απίστευτα (ΝΑΙ – ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ) αλλά απόλυτα αληθινά πράγματα.

Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ δίνει το δικαίωμα στο Κογκρέσο να εκδίδει χρήμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει μεταφέρει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος και μάλιστα με επιτόκιο στο ‘Federal Reserve’ το οποίο δεν είναι αμιγώς κρατικό αλλά ένα όργανο των μεγάλων τραπεζών που είναι και οι μέτοχοί του. Έτσι λοιπόν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τυπώνει στα πιεστήριά του το χρήμα που χρειάζεται η χώρα. Αμέσως μετά το δίνει στο ‘Federal Reserve’ δηλαδή στους τραπεζίτες, το οποίο Federal Reserve το δανείζει πίσω στο Αμερικανικό κράτος με τόκο(!!!).

Χαρτονόμισμα με την ενδειξη πάνω του FEDERAL RESERVE NOTE

Έτσι για να καταλάβετε: Μόνο ο τόκος που πληρώνουν οι ΗΠΑ στις τράπεζες του Federal Reserve για το Αμερικανικό χρέος φθάνει το χρόνο τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια !!!

Προσέξτε: Πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι 400 δισεκατομμύρια δολάρια τόκο στους τραπεζίτες για χρήματα που έχει τυπώσει το Αμερικανικό κράτος και τα έχει δώσει δωρεάν στους τραπεζίτες (και οι οποίοι τους τα δανείζουν πίσω με τόκο) (!!!) Βλέποντας ο Πρόεδρος Κένεντι αυτήν την εξόφθαλμη αδικία για τον Αμερικανικό λαό, αποφασίζει το 1963 με το νόμο Νο:11110 να πάρει πίσω τις εξουσίες του ‘Federal Reserve’ και να τυπώσει και διανείμει χρήμα το ίδιο το κράτος παρακάμπτοντας τους τραπεζίτες.

Τύπωσε δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία το Αμερικανικό Δημόσιο δεν πλήρωνε κανένα τόκο στο Federal Reserve. Μάλιστα τα χαρτονομίσματα του Κένεντι έγραφαν επάνω UNITED STATES NOTE αντί του FEDERAL RESERVE NOTE που γράφεται πάντα.

Αυτά τα UNITED STATES NOTE χαρτονομίσματα αποτέλεσαν θανάσιμη απειλή για το Federal Reserve System και τους τραπεζίτες αφού τους αφαιρούσαν δισεκατομμύρια δολάρια τόκους. Πέντε (5) μήνες μετά το τύπωμα των άτοκων δολαρίων ο
Πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε και μαζί του η ελπίδα των λαών της γης για ένα καλύτερο μέλλον.

UNITED STATES NOTE αντί του FEDERAL RESERVE NOTE

Μετά την δολοφονία του Κένεντι κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να κάνει χρήση του νόμου Κένεντι παρ’ότι ο νόμος αυτός ισχύει μέχρι σήμερα.(!!) Δηλαδή με το νόμο του Κένεντι θα μπορούσαν οι ΗΠΑ τα περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια που τύπωσαν τα τελευταία 4 χρόνια να τα τύπωναν και να τα χρησιμοποιούσαν χωρίς καθόλου τόκο. Αντίθετα όμως τα τύπωσαν, τα έδωσαν στο Federal Reserve (δηλαδή στους τραπεζίτες), για να τα δανειστούν στη συνέχεια με τόκο (!!!!).


Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Θέσαμε ερωτήσεις στην Τεχνική Νοημοσύνη (ΑΙ) :

ΕΡΩΤΗΣΗ 1η : Είναι η FED ιδιωτική τράπεζα ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Η FED δεν είναι καθαρά ιδιωτική, όπως ένας εμπορικός τραπεζικός οργανισμός, αλλά ούτε και πλήρως δημόσιος φορέας. Είναι μια ανεξάρτητη οντότητα με συνδυασμό κρατικής εποπτείας και ιδιωτικής συμμετοχής. Δημιουργήθηκε έτσι ώστε να έχει τεχνική ανεξαρτησία από την πολιτική εξουσία, αλλά και λογοδοσία στο κράτος.

✅ Δημόσια χαρακτηριστικά:

  1. Ο διοικητής της FED και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου (Board of Governors) διορίζονται από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και εγκρίνονται από τη Γερουσία.
  2. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι ομοσπονδιακός κυβερνητικός οργανισμός, που ελέγχει και ρυθμίζει το σύστημα.
  3. Η FED λογοδοτεί στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.
  4. Τα κέρδη της αποδίδονται στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, μετά από την κάλυψη των εξόδων της.

❗Ιδιωτικά χαρακτηριστικά:

  1. Οι 12 περιφερειακές τράπεζες της FED (όπως η Federal Reserve Bank of New York) είναι εταιρείες με μετοχές.
  2. Οι μετοχές αυτών των περιφερειακών τραπεζών ανήκουν σε ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες που είναι μέλη του συστήματος.
  3. Αυτές οι εμπορικές τράπεζες λαμβάνουν σταθερό μέρισμα (6%) από τη συμμετοχή τους, αλλά δεν ελέγχουν τη νομισματική πολιτική.

Ερώτηση 2η : Οι ΗΠΑ δανείζονται εντοκα από την FED ;

Απάντηση : Οι ΗΠΑ δανείζονται μέσω της έκδοσης ομολόγων, όχι απευθείας από τη FED. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν “δανείζεται” απευθείας από τη FED όπως από μια εμπορική τράπεζα. Αντίθετα:

  1. Το Υπουργείο Οικονομικών (U.S. Treasury) εκδίδει ομόλογα και έντοκα γραμμάτια.
  2. Αυτά τα ομόλογα αγοράζονται:
    • από ιδιώτες επενδυτές,
    • εμπορικές τράπεζες,
    • ξένα κράτη,
    • και μερικές φορές από τη FED, κυρίως δευτερογενώς.

🔹 Πότε αγοράζει η FED κρατικά ομόλογα;

Η FED αγοράζει (ή πουλάει) κρατικά ομόλογα στο πλαίσιο της:

  • νομισματικής πολιτικής (π.χ. ποσοτική χαλάρωση / tightening),
  • διαχείρισης επιτοκίων και ρευστότητας στην οικονομία.

Αυτές οι αγορές γίνονται για να επηρεάσει την προσφορά χρήματος, όχι για να “χρηματοδοτήσει” τον προϋπολογισμό των ΗΠΑ άμεσα.

🔹 Γιατί πληρώνει τόκο το κράτος;

Ακόμα κι αν ένα μεγάλο μέρος των αμερικανικών ομολόγων βρίσκεται τελικά στα χέρια της FED, το Υπουργείο Οικονομικών:

  • Πληρώνει κανονικά τόκους στην FED (όπως και σε άλλους κατόχους).
  • Όμως! Τα κέρδη της FED επιστρέφουν στο Υπουργείο Οικονομικών, μετά από τα λειτουργικά της έξοδα.

Άρα:

➡️ Οι ΗΠΑ πληρώνουν τόκο στα ομόλογα που κατέχει η FED,
➡️ Αλλά η FED στο τέλος επιστρέφει αυτά τα χρήματα στο κράτος,
➡️ Οπότε το τελικό κόστος είναι σχεδόν μηδενικό για το χρέος που βρίσκεται στα χέρια της FED.

✅ Τελικό συμπέρασμα:

  • Η κυβέρνηση δανείζεται από την αγορά μέσω ομολόγων.
  • Η FED αγοράζει ομόλογα για νομισματικούς λόγους, όχι ως “πιστωτής”.
  • Αν και πληρώνεται τόκος, η FED επιστρέφει τα περισσότερα στο κράτος.
  • Το κράτος δεν τυπώνει χρήμα απευθείας μέσω της FED, για να αποφύγει πληθωρισμό και διαφθορά (και να τηρεί τους νόμους).

ΕΡΩΤΗΣΗ 3η

ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Αυτή η φωτογραφία δείχνει τον Πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι (JFK) να κρατά ένα χαρτονόμισμα, το οποίο σύμφωνα με αρκετές ιστορικές και διαδικτυακές αναφορές είναι “United States Note” (και όχι Federal Reserve Note) — ένα σημείο που έχει προκαλέσει πολλή συνωμοσιολογική συζήτηση, αλλά και ιστορικό ενδιαφέρον.

🧾 Τι είναι το “United States Note”;

  • Είναι ένα κρατικό χαρτονόμισμα, που εκδόθηκε απευθείας από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ.
  • Σε αντίθεση με τα συνηθισμένα χαρτονομίσματα που λένε “Federal Reserve Note”, τα “United States Notes” δεν εκδόθηκαν από τη FED.
  • Τα συγκεκριμένα κυκλοφόρησαν κατά περιόδους από το 1862 (εποχή Εμφυλίου) μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα.

📜 Εκτελεστικό Διάταγμα 11110 του JFK:

  • Στις 4 Ιουνίου 1963, ο Κένεντι υπέγραψε το Executive Order 11110, το οποίο εξουσιοδοτούσε το Υπουργείο Οικονομικών: «…να εκδίδει ασημένια πιστοποιητικά (silver certificates) ως νόμιμο χρήμα…»
  • Σκοπός του διατάγματος ήταν να δυναμώσει το ρόλο του κράτους στη νομισματική κυκλοφορία, περιορίζοντας (θεωρητικά) τη FED.

❗Συνωμοσιολογικές θεωρίες:

  • Κάποιοι ισχυρίζονται ότι:
    • Ο Κένεντι ήθελε να αφαιρέσει τη δύναμη της FED και να επιστρέψει στο “συνταγματικό χρήμα”.
    • Το EO 11110 ήταν το πρώτο βήμα.
    • Η δολοφονία του συνδέεται με αυτό.
  • Ιστορικά, δεν υπάρχει σαφής απόδειξη ότι το EO 11110 είχε τέτοιο βάθος ή ότι η FED “ένιωσε απειλή”.

🧠 Τι ισχύει πραγματικά :

  • Το EO 11110 είχε περιορισμένη επίδραση και δεν αφαίρεσε καμία ουσιαστική εξουσία από τη FED.
  • Οι “United States Notes” ήταν ήδη σε κυκλοφορία πριν από τον Κένεντι.
  • Μετά τη δολοφονία του, οι εκδόσεις συνεχίστηκαν λίγο ακόμα, αλλά σταδιακά καταργήθηκαν τη δεκαετία του 1970.

Κατηγορίες
All NWO ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΑΦΡΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ

  • 2023.04.02
  • Στέφανος Παλαιολόγου

Η Πολιτική ορθότητα διαστρεβλώνει την Ιστορία.

Ο αφροκεντρισμός (afrocentrism ή afrocentricity) αποτελεί μία ιδεολογική κίνηση με ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις, η οποία εξαπλώθηκε σε πολλά πανεπιστήμια της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού ιδίως από τη δεκαετία του ’90. Πρόκειται για ένα παρακλάδι του νέου ρεύματος της “πολιτικής ορθότητας” (politically correct) που σάρωσε την αμερικανική κοινωνία τα τελευταία δέκα έτη. Στόχος ο λευκός πληθυσμός της Β.Αμερικής.

Ο βασικός πυρήνας των πεποιθήσεων του αφροκεντρισμού διαμορφώνεται ως εξής : Μητέρα του πολιτισμού – και ειδικότερα του Δυτικού – είναι η ήπειρος της Αφρικής και φορείς του πολιτισμού τα μαύρα αφρικανικά έθνη. Στην Αφρική είχαν αναπτυχθεί υψηλού επιπέδου κοινωνίες, πολύ προτού καταφέρουν να εμφανιστούν στο ιστορικό προσκήνιο τα λευκά έθνη. Η αρχαία Αίγυπτος δεν ήταν παρά η κορωνίδα του μαύρου αφρικανικού πολιτισμού και οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι ήταν μαύροι (Νέγροι) από ανθρωπολογικής απόψεως. Ο αφρικανικός πολιτισμός της Αιγύπτου επηρέασε καταλυτικά τον ελληνικό κόσμο και τη γένεση του κλασικού πολιτισμού, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δανείστηκαν ή μάλλον έκλεψαν τη θρησκεία, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τα καλλιτεχνικά και διανοητικά τους επιτεύγματα, από τους αρχαίους Αιγυπτίους αλλά και τους Χαναανίτες και τους Φοίνικες.

Εικόνα Κλεοπάτρα, η Μακεδόνισσα και οι ……… “Αφρικανές”.

Επιφανείς μορφές του αρχαίου κόσμου, όπως ο Σωκράτης, η Κλεοπάτρα ή ο Ιησούς Χριστός, ήταν μαύροι. Αλλά και στη νεότερη εποχή μαύροι ήταν ο επιφανής μουσικός Ludwig van Beethoven και η αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα της Αυστρίας. Εν γένει, ολόκληρος ο λευκός δυτικός πολιτισμός ή τουλάχιστον οι ευγενέστερες εκφάνσεις του, οφείλονται στους μαύρους πληθυσμούς της Αφρικής. (Μέχρι τώρα είχαμε τους Σκοπιανούς, τους Τούρκους να αμφισβητούν την ιστορία μας, τώρα έχουμε και τους Αφρικανούς).

Το Φεβρουάριο του 1993 πραγματοποιήθηκε στο Κολέγιο Wellesley της Μασαχουσέτης διάλεξη από τον φερόμενο ως «διακεκριμένο Αιγυπτιολόγο» Yosef A.A. ben Yohannan.

Yosef A.A. ben Yohannan

Ο ομιλητής, απηχώντας τις θεωρίες του «αφροκεντρισμού» (δηλαδή της πνευματικής κίνησης που θεωρεί κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού τη Μαύρη Αφρική και αντιμετωπίζει τους Έλληνες ως «κλέφτες» και σφετεριστές της προσφοράς της), υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι ο Αριστοτέλης μετέβη στην Αίγυπτο και «σύλησε» πνευματικά τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας για να συγγράψει τα δικά του έργα. Τότε η παριστάμενη καθηγήτρια των κλασικών σπουδών Mary Lefkowitz (φωτο), ρώτησε τον ομιλητή πώς, μπορεί να υποστηρίζει παρόμοιες ανακρίβειες τη στιγμή κατά την οποία είναι ιστορικώς αναμφισβήτητο ότι :

α) ο Αριστοτέλης ουδέποτε πάτησε το πόδι του στην Αίγυπτο και

β) η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ιδρύθηκε…μετά το θάνατο του φιλοσόφου!

Mary Lefkowitz

Το αποτέλεσμα της παρέμβασης ήταν ο ομιλητής να αρνηθεί να απαντήσει και να κατηγορήσει απλώς την καθηγήτρια για εμπάθεια και εχθρότητα προς το μαύρο πληθυσμό, ενώ παράλληλα οι προσκείμενοι στον αφροκεντρισμό φοιτητές την προπηλάκισαν καταγγέλλοντάς την ως «ρατσίστρια» χαρακτηριζόμενη από μονομερή αντίληψη της ιστορίας . Όσο για τις πανεπιστημιακές αρχές, σύμφωνα με πληροφορίες όχι μόνο δε στάθηκαν στο πλευρό της, αλλά και την επιτίμησαν, επειδή δεν άφησε κάποιες εθνοτικές ομάδες να προβάλουν ανεμπόδιστα την κουλτούρα τους, δηλαδή να προπαγανδίσουν χωρίς αντίλογο τις κατάφωρες αντιεπιστημονικές φαντασιώσεις τους !


Απόσπασμα από σχετική ανάρτηση : Η όψιμη αναβίωση του αφροκεντρισμού και η παράνοια των αμερικανικών πανεπιστημίων” από από Νικόλας Δημητριάδης 23 Απριλίου 2023

Με το θέμα ασχολήθηκε η φιλόλογος Mary Lefkowitz, η οποία, έχοντας ασχοληθεί επισταμένως με την ψευδοϊστορία, επιχείρησε να καταρρίψει τους μύθους του αφροκεντρισμού με τα βιβλία της Black Athena Revisited και Not Out of Africa: How Afrocentrism Became an Excuse to Teach Myth As History. Στην εμπειρία της στα αμερικανικά πανεπιστήμια διαπίστωσε με έκπληξη πως: «Υπάρχει σήμερα μία τάση, τουλάχιστον μεταξύ των ακαδημαϊκών, να αντιμετωπίζεται η Ιστορία ως μία μορφή μυθοπλασίας που μπορεί και πρέπει να γράφεται διαφορετικά από κάθε χώρα και εθνότητα. Η τάση αυτή υποθέτει ότι με κάποιον τρόπο όλες αυτές οι εκδοχές είναι ταυτόχρονα σωστές, ακόμη κι αν είναι αντικρουόμενες σε ορισμένες τους λεπτομέρειες. Έτσι, η αφήγηση της αρχαίας Ιστορίας που προτείνει ο αφροκεντρισμός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ψευδοϊστορία, αλλά ως μία εναλλακτική ματιά στο παρελθόν. Μπορεί να θεωρηθεί εξίσου έγκυρη με την παραδοσιακή οπτική, ίσως και πιο έγκυρη, λόγω της ‘’ηθικής ατζέντας’’ της.» (Βλ. Not Out of Africa, σελ. xiv)

Αυτό ήταν και το πιο τρομακτικό συμπέρασμα της συγγραφέως, ασφαλώς πιο ανησυχητικό από την ταμπέλα της «ρατσίστριας» που έσπευσαν να της αποδώσουν, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τους μύθους του αφροκεντρισμού. Η Lefkowitz συνειδητοποίησε ότι η πολιτική ορθότητα είχε επιβάλλει στα αμερικανικά πανεπιστήμια την πρακτική να υιοθετούνται ιστορικές υποθέσεις χωρίς να απαιτείται η επιστημονική τους τεκμηρίωση και επαλήθευση. Καθώς η πολιτική ατζέντα υπερισχύει της επιστημονικής εντιμότητας, όλα επιτρέπονται. Η ιδεολογική ατζέντα των αποδομητών είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.


Βάβαια και οι κινηματογραφικές ταινίες, το σύγχρονο μέσο πλύσης εγκεφάλου, δεν υστερούν.

Κατηγορίες
All NWO ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΑ

JOHN F. KENNEDY

  • 2023.03.12
  • Victoria D. Med

Ο Πρόεδρος John F. Kennedy, περιγράφει “αυτούς”, στις 27 Απρ. 1961, σε ομιλία του προς τους εκπροσώπους του Τύπου, στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria στην Νέα Υόρκη. Ο πρόεδρος, είπε μεταξύ άλλων. (Φυσικά κανείς δεν τόλμησε και δεν τολμά να τον κατηγορήσει για συνομωσιολόγο.)

Απόσπασμα από την ομιλία.

Η λέξη μυστικότητα είναι αποκρουστική. Σε μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία είμαστε σαν άνθρωποι φύση – θέση και ιστορικά
αντίθετοι στις «μυστικές κοινωνίες», στους «μυστικούς σκοπούς», στα «μυστικά σχέδια». Γιατί αντιτασσόμαστε σε όλο τον κόσμο σε κάθε απόλυτη και άσπλαχνη συνωμοσία που στηρίζεται πρώτιστα στην συγκάλυψη επεκτείνοντας την σφαίρα επιρροής της στο συγκεκαλυμμένο αντί του ξεκάθαρου, στην ανατροπή αντί των εκλογών, στον εκφοβισμό αντί της ελεύθερης επιλογής.

Είναι ένα σύστημα που έχει επιστρατευμένους πολλούς ανθρώπους και μέσα, στενά δεμένα μεταξύ τους, μια ιδιαίτερα αποδοτική μηχανή που συνδυάζει στρατιωτικές, διπλωματικές, διανοουμενίστικες, επιστημονικές και πολιτικές διαδικασίες.
Οι προετοιμασίες της κρύβονται, δεν δημοσιεύονται. Τα λάθη της θάβονται δεν ανακοινώνονται. Οι αποστάτες της εξαφανίζονται, δεν εγκωμιάζονται. Καμιά δαπάνη δεν εξετάζεται, κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται. Γι’ αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων θέσπισε ως έγκλημα την μη συμμετοχή στα κοινά.

Ζητώ την βοήθεια σας στον τεράστιο άθλο της ενημέρωσης και του ξυπνήματος των Αμερικανών. Είμαι βέβαιος πως με την βοήθεια σας ο άνθρωπος θα μείνει αυτό που γεννήθηκε να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος.

  • Υπάρχει η άποψη ότι ο JFK δεν αναφέρεται στο “βαθύ κράτος”. Η ομιλία δόθηκε εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, λίγο μετά την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα. Ο Κένεντι απευθύνεται στον Τύπο για να υπογραμμίσει τον ρόλο του σε μια δημοκρατική κοινωνία, αλλά και την ανάγκη για υπεύθυνη πληροφόρηση σε μια εποχή έντονης παγκόσμιας αντιπαράθεσης. Για τον λόγο αυτό παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία. Η κρίση δικιά σας.

Δυστυχώς δεν πρόλαβε δολοφονήθηκε στην πλατεία Dealey του Dallas, Texas την 22 Νοε. 1963 και ο «άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει την ελευθερία και ανεξαρτησία του”.

Mνημείο στο σημείο της δολοφονίας του, προσφορά της εκεί μασονικής στοάς.

Η απομαγνητοφώνηση της ομιλίας. Πηγή : VOICES OF DEMOCRACY

Η ομιλία του Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι στις 27 Απριλίου 1961, με τίτλο «Ο Πρόεδρος και ο Τύπος» (The President and the Press), εκφωνήθηκε στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria της Νέας Υόρκης, κατά τη διάρκεια δείπνου της Αμερικανικής Ένωσης Εκδοτών Εφημερίδων (American Newspaper Publishers Association). Αυτή η ομιλία είναι γνωστή για τις επισημάνσεις της σχετικά με την ελευθερία του Τύπου, την ανάγκη για διαφάνεια και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια ελεύθερη κοινωνία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

JOHN F. KENNEDY, “ADDRESS: THE PRESIDENT AND THE PRESS” (27 APRIL 1961)

[1] Mr. Chairman, ladies and gentlemen:

[2] I appreciate very much your generous invitation to be here tonight.

[3] You bear heavy responsibilities these days and a article I read some time ago reminded me of how particularly heavily the burdens of present day events bear upon your profession.

[4] You may remember that in 1851 New York Herald Tribune, under the sponsorship and publishing of Horace Greeley, employed as its London correspondent an obscure journalist by the name of Karl Marx.

[5] We are told that foreign correspondent Marx, stone broke, and with a family ill and undernourished, constantly appealed to Greeley and Managing Editor Charles Dana for an increase in his munificent salary of $5 per installment, a salary which he and Engels ungratefully labeled as the “lousiest petty bourgeois cheating.”

[6] But when all his financial appeals were refused, Marx looked around for other means of livelihood and fame, eventually terminating his relationship with The Tribune and devoting his talents full time to the cause that would bequeath to the world the seeds of Leninism, Stalinism, revolution and the cold war.

[7] If only this capitalistic New York newspaper had treated him more kindly; if only Marx had remained a foreign correspondent, history might have been different and I hope all publishers will bear this lesson in mind the next time they receive a poverty-stricken appeal from a small increase in the expense account from an obscure newspaper man.

[8] I have selected as the title of my remarks tonight “The President and the Press.” Some may suggest that this would be more naturally worded “The President versus the Press.” But those are not my sentiments tonight.

[9] It is true, however, that when a well-known diplomat from another country demanded recently that our State Department repudiate certain newspaper attacks on his colleague it was unnecessary for us to reply that this Administration was not responsible for the press, for the press had already made it clear that it was not responsible for this Administration.

[10] Nevertheless, my purpose here tonight is not to deliver the usual assault on the so-called one-party press. On the contrary, in recent months I have rarely heard any complaints about political bias in the press except from a few Republicans. Nor is it my purpose tonight to discuss or defend the televising of Presidential press conferences. I think it is highly beneficial to have some 20,000,000 Americans regularly sit in on these conferences to observe, if I may say so, the incisive, the intelligent and the courteous qualities displayed by your Washington correspondents.

[11] Nor, finally, are these remarks intended to examine the proper degree of privacy, which the press should allow to any President and his family.

[12] If in the last few months your White House reporters and photographers have been attending church services with regularity that has surely done them no harm.

[13] On the other hand, I realize that your staff and wire service photographers may be complaining that they do not enjoy the same green privileges at the local golf courses which they once did.

[14] It is true that my predecessor did not object as I do to pictures of one’s golfing skill in action. But neither on the other hand did he ever bean a Secret Service man.

[15] My topic tonight is a more sober one of concern to publishers as well as editors.

[16] I want to talk about our common responsibilities in the face of a common danger. The events of recent weeks may have helped to illuminate that challenge for some; but the dimensions of its threat have loomed large on the horizon for many years. Whatever our hopes may be for the future—for reducing this threat or living with it—there is no escaping either the gravity or the totality of its challenge to our survival and to our security—a challenge that confronts us in unaccustomed ways in every sphere of human activity.

[17] This deadly challenge imposes upon our society two requirements of direct concern both to the press and to the President—two requirements that may seem almost contradictory in tone, but which must be reconciled and fulfilled if we are to meet this national peril. I refer, first, to the need for far greater public information; and, second, to the need for far greater official secrecy.

I.

[18] The very word “secrecy” is repugnant in a free and open society; and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings. We decided long ago that the dangers of excessive and unwarranted concealment of pertinent facts far outweighed the dangers which are cited to justify it. Even today, there is little value in opposing the threat of a closed society by imitating its arbitrary restrictions. Even today, there is little value in insuring the survival of our nation if our traditions do not survive with it. And there is very grave danger that an announced need for increased security will be seized upon by those anxious to expand its meaning to the very limits of official censorship and concealment.

Σύμφωνα με την Τεχνική Νοημοσύνη : Ο Κένεντι επικρίνει τις μυστικές εταιρείες, τη λογοκρισία και την έλλειψη διαφάνειας, και ζητά από τους δημοσιογράφους να είναι προσεκτικοί αλλά όχι σιωπηλοί.

«Είμαστε αντίθετοι με μυστικές κοινωνίες, με μυστικούς όρκους και με μυστικές διαδικασίες…»

(Αυτό το σημείο έχει παρερμηνευτεί από θεωρίες συνωμοσίας ως “επίθεση στο βαθύ κράτος“, ενώ στην πραγματικότητα μιλούσε γενικά για την ανάγκη διαφάνειας σε μια ελεύθερη κοινωνία.)

[19] That I do not intend to permit to the extent that it’s in my control. And no official of my Administration, whether his rank is high or low, civilian or military, should interpret my words here tonight as an excuse to censor the news, to stifle dissent, to cover up our mistakes or to withhold from the press and the public the facts they deserve to know.

[20] But I do ask every publisher, every editor, and every newsman in the nation to re-examine his own standards, and to recognize the nature of our country’s peril. In time of war, the government and the press have customarily joined in an effort, based largely on self-discipline, to prevent unauthorized disclosures to the enemy. In times of “clear and present danger,” the courts have held that even the privileged rights of the First Amendment must yield to the public’s need for national security.

[21] Today no war has been declared—and however fierce the struggle may be, it may never be declared in the traditional fashion. Our way of life is under attack. Those who make themselves our enemy are advancing around the globe. The survival of our friends is in danger. And yet no war has been declared, no borders have been crossed by marching troops, no missiles have been fired.

[22] If the press is awaiting a declaration of war before it imposes the self-discipline of combat conditions, then I can only say that no war ever posed a greater threat to our security. If you are awaiting a finding of “clear and present danger,” then I can only say that the danger has never been more clear and its presence has never been more imminent.

[23] It requires a change in outlook, a change in tactics, a change in missions—by the government, by the people, by every businessman or labor leader—and by every newspaper. For we are opposed around the world by a monolithic and ruthless conspiracy that relies primarily on covert means for expanding its sphere of influence—on infiltration instead of invasion, on subversion instead of elections, on intimidation instead of free choice, on guerrillas by night instead of armies by day. It is a system which has conscripted vast human and material resources into the building of a tightly-knit, highly efficient machine that combines military, diplomatic, intelligence, economic, scientific and political operations.

[24] Its preparations are concealed, not published. Its mistakes are buried, not headlined. Its dissenters are silenced, not praised. No expenditure is questioned, no rumor is printed, no secret is revealed. It conducts the Cold War, in short, with a war-time discipline no democracy would ever hope or wish to match.

[25] Nevertheless, every democracy recognizes the necessary restraints of national security—and the question remains whether those restraints need to be more strictly observed if we are to oppose this kind of attack as well as outright invasion.

[26] For the facts of the matter are that this nation’s foes have openly boasted of acquiring through our newspapers information they would otherwise hire agents to acquire through theft, bribery or espionage; that details of this nation’s covert preparations to counter the enemy’s covert operations have been available to every newspaper reader, friend and foe alike; that the size, the strength, the location and the nature of our forces and weapons, and our plans and strategy for their use, have all been pinpointed in the press and other news media to a degree sufficient to satisfy any foreign power; and that, in at least one case, the publication of details concerning a secret mechanism whereby satellites were followed required its alteration at the expense of considerable time and money.

[27] The newspapers, which printed these stories were loyal, patriotic, responsible and well-meaning. Had we been engaged in open warfare, they undoubtedly would not have published such items. But in the absence of open warfare, they recognized only the tests of journalism and not the tests of national security. And my question tonight is whether additional tests should not now be adopted.

[28] That question is for you alone to answer. No public official should answer it for you. No governmental plan should impose its restraints against your will. But I would be failing in my duty to the Nation, in considering all of the responsibilities that we now bear and all of the means at hand to meet those responsibilities, if I did not commend this problem to your attention, and urge its thoughtful consideration.

[29] On many earlier occasions, I have said—and your newspapers have constantly said—
that these are times that appeal to every citizen’s sense of sacrifice and self-discipline. They call out to every citizen to weigh his rights and comforts against his obligations to the common good. I cannot now believe that those citizens who serve in the newspaper business consider themselves exempt from that appeal.

[30] I have no intention of establishing a new Office of War Information to govern the flow of news. I am not suggesting any new forms of censorship or new types of security classifications. I have no easy answer to the dilemma that I have posed, and would not seek to impose it if I had one. But I am asking the members of the newspaper profession and the industry in this country to reexamine their own responsibilities—to consider the degree and the nature of the present danger—and to heed the duty of self-restraint which that danger imposes upon us all.

[31] Every newspaper now asks itself, with respect to every story: “Is it news?” All I suggest is that you add the question: “Is it in the interest of national security?” And I hope that every group in America—unions and businessmen and public officials at every level—will ask the same question of their endeavors, and subject their actions to this same exacting test.

[32] And should the press of America consider and recommend the voluntary assumption of specific new steps or machinery, I can assure you that we will cooperate whole-heartedly with those recommendations.

[33] Perhaps there will be no recommendations. Perhaps there is no answer to the dilemma faced by a free and open society in a cold and secret war. In times of peace, any discussion of this subject, and any action that results, are both painful and without precedent. But this is a time of peace and peril which knows no precedent in history.

II.

[34] It is the unprecedented nature of this challenge that also gives rise to your second obligation—an obligation which I share. And that is our obligation to inform and alert the American people—to make certain that they possess all the facts that they need, and understand them as well—the perils, the prospects, the purposes of our program and the choices that we face.

[35] No President should fear public scrutiny of his program. For from that scrutiny comes understanding; and from that understanding comes support or opposition. And both are necessary. I am not asking your newspapers to support [an] Administration, but I am asking your help in the tremendous task of informing and alerting the American people. For I have complete confidence in the response and dedication of our citizens whenever they are fully informed.

[36] I not only could not stifle controversy among your readers—I welcome it. This Administration intends to be candid about its errors; for, as a wise man once said: “An error doesn’t become a mistake until you refuse to correct it.” We intend to accept full responsibility for our errors; and we expect you to point them out when we miss them.

[37] Without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed—and no republic can survive. That is why the Athenian law-maker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy. And that is why our press was protected by the First Amendment—the only business in America specifically protected by the Constitution—not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply “give the public what it wants”—but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion.

[38] This means greater coverage and analysis of international news—for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission. And it means, finally, that government at all levels, must meet its obligation to provide you with the fullest possible information outside the narrowest limits of national security–and we intend to do it.

III.

[39] It was early in the Seventeenth Century that Francis Bacon remarked on three recent inventions already transforming the world: the compass, gunpowder and the printing press. Now the links between the nations first forged by the compass have made us all citizens of the world, the hopes and threats of one becoming the hopes and threats of us all. In that one world’s effort to live together, the evolution of gunpowder to its ultimate limit has warned mankind of the terrible consequences of failure.

[40] And so it is to the printing press—to the recorder of man’s deeds, the keeper of his conscience, the courier of his news—that we look for strength and assistance, confident that with your help man will be what he was born to be: free and independent.

Textual Authentication

Κατηγορίες
All ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΗΡΩΑΣ

  • Hellas19
  • 2022.10.30

Όταν τον Νοέμβριο του 1967 σμήνος τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών παραβίασε τον εθνικό εναέριο χώρο στην περιοχή της Καρπάθου, χωρίς καν να ενημερώσει τους προϊσταμένους του ο Αργηγός της Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ), Υποπτέραρχος Αναγνωστόπουλος Ιωάννης (9/5/67-15/12/67), εικ. 1&2, απέστειλε ένα ιστορικό τελεσίγραφο στις τουρκικές και νατοϊκές αρχές, στο οποίο έγραφε τα εξής: « Από της 6ης πρωινής ώρας της αύριον κάθε αεροσκάφος που θα παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος θα καταρρίπτεται». Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Πριν καν εκπνεύσει το τελεσίγραφο, ο Αμερικανός διοικητής του 6th Allied Tactical Air Force (ATAF) του NATO, πτέραρχος James P. Tripton, (εικ. 3) τον επεσκέφθη στη Λάρισα και τον διαβεβαίωσε ότι το φαινόμενο δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Πράγματι, μέχρι τον Αύγουστο του 1974 ουδεμία παραβίαση του εθνικού εναερίου χώρου υπό τουρκικού α/φ συνέβη.

Το παραπάνω κείμενο το βρήκαμε στα «Γράμματα Αναγνωστών» της Καθημερινής 06.08.2016 • 15:39 του Επισμηναγού (Ι) ε.α. Γεωρ. Κασσαβετη , μέλους Δ.Σ. ΕΑΑΑ.


Η επιστολή του προς τον Δντη της Καθημερινής :

κ. Διευθυντά

Την τελευταία του πτήση στην αιωνιότητα έκανε την 11η Ιουλίου ένας απ’ τους τελευταίους βετεράνους του Β΄ Π.Π., ο πτέραρχος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, σε ηλικία 100 ετών. Ο πτέραρχος Αναγνωστόπουλος εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το 1937 και αποφοίτησε το 1940.

Η 28η Οκτωβρίου του 1940 βρίσκει τον νεαρό ανθυποσμηναγό Ι.Α. χειριστή της 31ης Μοίρας Ελαφρού Βομβαρδισμού στη Λάρισα, με αεροσκάφη (α/φ) Ποτέζ 63, οπότε αρχίζει να «οργώνει» τον ουρανό της πατρίδος μας για τον εντοπισμό και την κατάρριψη των ιταλικών α/φ.

Με την κατάρρευση της χώρας, ο Ι.Α. κατορθώνει, μέσω Κρήτης, να διαφύγει στην Αίγυπτο, να ενταχθεί στο δυναμικό της 335 Μοίρας Διώξεως, με α/φ Χαρικέιν και να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις της ερήμου υπό τη βρετανική διοίκηση της RAF. Η ευψυχία του και η αεροπορική του δεινότητα δεν άργησαν να γίνουν γνωστές σε όλες τις συμμαχικές δυνάμεις, όταν ήταν ο πρώτος που επέτυχε την κατάρριψη ενός υπέρτερου σε επιδόσεις γερμανικού Μέσερσμιθ 109.

Δυστυχώς, η πολεμική του δράση δεν θα διαρκέσει για πολύ, αφού λίγες ημέρες αργότερα σε μια αποστολή το αεροπλάνο του θα χτυπηθεί από εχθρικά πυρά και θα αναφλεγεί, οπότε ο Ι.Α. θα εκτελέσει αναγκαστική προσθαλάσσωση εντός της εχθρικής ζώνης και θα συλληφθεί στις 3 Νοεμβρίου του 1942. Στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως της ερήμου, όπου θα κρατηθεί αρχικά, θα βασανιστεί αγρίως, χωρίς όμως να καμφθεί ούτε στο ελάχιστο το ηθικό του.

Από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως, πλησίον της Νάπολης της Ιταλίας, στο οποίο έχει μεταφερθεί αργότερα, κατορθώνει να αποδράσει στις 9 Σεπτεμβρίου του 1943 και μετά ατελείωτη ταλαιπωρία 50 ημερών. Λίγες ημέρες αργότερα επαναπροωθείται στην Αίγυπτο, εντάσσεται στο δυναμικό της 336 Μοίρας Διώξεως Βομβαρδισμού και αρχίζει να εκτελεί αεροπορικές προσβολές εναντίον στόχων στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας και την επιστροφή των τριών πολεμικών μοιρών, ο αγώνας συνεχίζεται, αφού σε λίγο θα ξεσπάσει ο Εμφύλιος, κατά τον οποίο η Πολεμική Αεροπορία θα κληθεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο πτέραρχος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος άφησε έντονο το αποτύπωμά του τόσο ως διοικητής της 111 Πτέρυγος Μάχης όσο και ως αρχηγός του 28ου Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας. Ειδικότερα κατά τη θητεία του ως αρχηγού επέδειξε απαράμιλλο σθένος, γενναιότητα, πατριωτισμό και  προσήλωση στο καθήκον, ώστε να γεμίσει υπερηφάνεια όλους τους υφισταμένους του.

Οταν τον Νοέμβριο του 1967 σμήνος τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών παραβίασε τον εθνικό εναέριο χώρο στην περιοχή της Καρπάθου, χωρίς καν να ενημερώσει τους προϊσταμένους του, απέστειλε ένα ιστορικό τελεσίγραφο στις τουρκικές και νατοϊκές αρχές, στο οποίο έγραφε τα εξής: « Από της 6ης πρωινής ώρας της αύριον κάθε αεροσκάφος που θα παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος θα καταρρίπτεται». Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Πριν καν εκπνεύσει το τελεσίγραφο, ο Αμερικανός διοικητής του 6th ATAF του NATO, πτέραρχος Τίπτον, τον επεσκέφθη στη Λάρισα και τον διαβεβαίωσε ότι το φαινόμενο δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Πράγματι, μέχρι τον Αύγουστο του 1974 ουδεμία παραβίαση του εθνικού εναερίου χώρου υπό τουρκικού α/φ συνέβη.

Δυστυχώς, τα δραματικά γεγονότα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 (το κίνημα του βασιλέως Κωνσταντίνου για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος ) και η πρόωρη αποστρατεία του χαρισματικού πτεράρχου στέρησαν την Πολεμική Αεροπορία από έναν εξαίρετο και σπάνιο στρατιωτικό ηγέτη.

Καλό ταξίδι, αλησμόνητε πτέραρχε – αρχηγέ.

Επισμηναγός (Ι) ε.α. Γεωρ. Κασσαβετης τ. δ/νων σύμβουλος, μέλος Δ.Σ. ΕΑΑΑ

Πηγή : Καθημερινή εδώ


Διήγηση του Ι. Αναγνωστόπουλου που δημοσιεύτηκε στο αφιέρωμα «Πολεμική Αεροπορία, 1941-1944», Επτά Ημέρες Καθημερινής (Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2004):  

Το πρωί της 3 Νοεμβρίου 1942 απογειώθηκαν τα αεροσκάφη της 335 Μοίρας Διώξεως για να συνοδεύουν τα αεροσκάφη της νοτιοαφρικανικής 274 Μοίρας Διώξεως Βομβαρδισμού σε μια επιθετική της έξοδο για τον βομβαρδισμό ιταλικών και γερμανικών θέσεων. Μέχρι το απόγευμα θα ακολουθήσουν άλλες τρεις έξοδοι. Η τέταρτη που άρχισε στις 16.35΄ είχε άσχημη κατάληξη για τον τότε υποσμηναγό Ιωάννη Αναγνωστόπουλο.

«Όταν φτάσαμε στην περιοχή των στόχων, πρώτη επιτέθηκε η 274 και μετά ακολούθησε η δική μας επίθεση. Βρισκόμουν στο 11o και τελευταίο αεροσκάφος της Μοίρας. Οι στόχοι, οχήματα επί της παραλιακής οδού, ήταν ακινητοποιημένοι. Κατά τη βύθιση του αεροσκάφους και ενώ προσέγγιζα τον στόχο, πυκνά ελαφρά πυρά αντιαεροπορικών όπλων έβαλαν εναντίον μου. Εγώ συνέχισα τη βύθιση και όταν έφτασα σε απόσταση βολής, περίπου στα 250 μέτρα από τον στόχο, άνοιξα πυρ με τα πολυβόλα μου εναντίον ενός βυτιοφόρου, το οποίο αμέσως αναφλέγει. Τη στιγμή της εξόδου από τη βύθιση και σε ύψος 20 μέτρων χτυπήθηκε ο κινητήρας μου από φορητά Α/Α. Λευκοί και μαύροι καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από τον κινητήρα, ενώ συνεχώς μειωνόταν η ισχύς του. Αμέσως κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα, πρώτα για να αποφύγω τα εχθρικά πυρά αλλά και για να προετοιμαστώ για την αναγκαία προσθαλάσσωση. Πετούσα παράλληλα με την ακτογραμμή σε απόσταση 100-150 μέτρων, όταν μετά από αρκετά μίλια ο κινητήρας νεκρώθηκε. Αμέσως κατέβασα το Hurricane στην επιφάνεια του νερού, προσθαλασσώθηκα σχεδόν ομαλά 100 μέτρα από την ακτή. Το αεροσκάφος σε λίγα δευτερόλεπτα έγειρε προς τα εμπρός και βυθίστηκε αλλά αμέσως, λόγω του μικρού βάθους του νερού, κάθισε στον αμμώδη βυθό με την ουρά του να εξέχει από το νερό. Με δυσκολία βγήκα από το πιλοτήριο, ευτυχώς είχα ανοίξει την καλύπτρα πριν προσθαλασσωθώ και άρχισα να απομακρύνομαι από την ακτή ώστε να μπορέσω να κάνω με την ησυχία μου κατόπτευση του χώρου. Τότε όμως ακούστηκαν ριπές πολυβόλου και τριγύρω μου άρχισαν να πέφτουν, αραιά μεν, απειλητικά δε, βολίδες. Οι βολές συνοδεύονταν από φωνές που με καλούσαν στα ιταλικά και αγγλικά να βγω έξω. Είδα τις ριπές να σκάνε είκοσι περίπου μέτρα μπροστά από μένα, θα με σκότωναν αν δεν υπάκουα. Από τη στιγμή εκείνη ήμουν αιχμάλωτος πολέμου».  
Ο Ι. Αναγνωστόπουλος μεταφέρθηκε στην Ιταλία και κλείστηκε στο 78ο Στρατόπεδο Αιχμαλώτων Πολέμου της Κεντρικής Ιταλίας. Τελικά, λίγο μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, τον Οκτώβριο 1943, ο υποσμηναγός απέδρασε και κατόρθωσε να επιστρέψει στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στο δυναμικό της νέας πολεμικής μοίρας της ΕΒΑ της 336 ΜΔ, με την οποία συνέχισε τις πολεμικές αποστολές, προς μεγάλη του ικανοποίηση.

[…..]

«Η θέση μου στον σχηματισμό ήταν Blue 3, δηλαδή αρχηγός ζεύγους στην τρίτη τετράδα, αριστερά. Σε μια στιγμή βλέπω μπροστά τέσσερα Messerschmitt Bf-109F trop σε πολύ ανοιχτό σχηματισμό, ψηλότερα κατά 1.000 πόδια, σε απόσταση 1.000 γυαρδών περίπου και με κατεύθυνση επιθέσεως εναντίον μας. Αναφέρω αμέσως στον αρχηγό της Μοίρας, ενώ συγχρόνως κάνω ελιγμό αντεπιθέσεως. Ο αρχηγός της Μοίρας, ίσως λόγω κακής επικοινωνίας, πραγματοποίησε αριστερή στροφή 180ο, ενώ το Blue 4 άγνωστο για ποιο λόγο δεν με ακολούθησε. Ενεπλάκην τότε σε κλειστή και σκληρή αερομαχία με το τέταρτο και τελευταίο εχθρικό αεροσκάφος, πάνω από διακοπτόμενα νέφη. Έβλεπα τις βολίδες του αλλά δεν άκουγα παρά μόνο τον κινητήρα μου που μούγκριζε από τις εναλλαγές των G. Προσπάθησε να με βάλλει μπροστά του, αλλά μπόρεσα να αποφύγω την παγίδα και με κλειστό ελιγμό να βρεθώ στην ουρά του. Εκεί παίζεται όλο το δράμα της αερομαχίας. Ποιος θα βρεθεί στην ουρά του άλλου. Είχαμε πέσει με τους ελιγμούς κάτω από τα 3.000 πόδια, αρκετά κάτω από τα νέφη. Πλησίασα σε απόσταση λίγο μεγαλύτερη από 50 γυάρδες και μια ριπή των Browning 0.303 του Hurricane μου έβαλε τέλος στην αερομαχία. Ίσα που πρόλαβα να τραβήξω το χειριστήριο και να περάσω ξυστά από πάνω από Messerschmitt. Ούτε καν γύρισα να δω τι απέγινε και ο λόγος ήταν τα καύσιμά μου τα οποία τελείωναν επικίνδυνα. Ήξερα όμως ότι ήμασταν πολύ χαμηλά, όποιος χτυπιόταν σίγουρα θα σκοτωνόταν, δεν είχε χρόνο να πηδήξεις με το αλεξίπτωτο. Πράγματι, αργότερα στη βάση πληροφορήθηκα πως ο Γερμανός πιλότος σκοτώθηκε. Ένιωσα μια έντονη ικανοποίηση γιατί είχα παίξει κορώνα γράμματα τη ζωή μου και είχα κερδίσει.  

Βαγγέλης Δρακόπουλος

Πηγή : http://www.warplanes.gr/Reports/Report%2005.htm


Ο Πτέραρχος, Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, εξιστορεί ο ίδιος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Αρετή και Τόλμη» την ιστορική αερομαχία του και άλλα γεγονότα της ζωής του. Η μαγνητοσκοπιμένη συνεντευξή του είναι εδώ

Βαγγέλης Δρακόπουλος


  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ
  • ΑΝΔΡΕΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Κατηγορίες
All NWO

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

  • 2022.10.30
  • Ομάδα Μέμνησο

Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη;

Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;

Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός.

Φοβάμαι τους Έλληνες που νομίζουν πως είναι κάτι άλλο από Έλληνες (κριτική στον μιμητισμό και την ξενόδουλη συμπεριφορά).

«Ο Βασιλιάς της Ασίνης» — το άγνωστο και ξεχασμένο παρελθόν υπογραμμίζει τον κίνδυνο απώλειας ρίζας.


Γιώργος Σεφέρης Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής και ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών Ελλήνων βραβευμένων με Νόμπελ Λογοτεχνίας, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.

Χαρακτηριστική η παραπάνω αναφορά του στα όσα συμβαίνουν σήμερα. Η διαφαινόμενη παγκόσμια τάση ομογενοποίησης των εθνών – επιμελώς κατευθυνόμενη – οδηγεί στην ανάγκη να διατηρήσουμε την ιστορική μας μνήμη. Ας μην αγνοήσουμε την λέξη «τρόφιμοι» που παραπέμπει σε φυλακισμένους ανθρώπους.


Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.

Κατηγορίες
All NWO

ΚΑΤΕΤΘΥΝΤΗΡΙΟΙ ΛΙΘΟΙ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ

2022.07.14

“Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας” βρίσκονται στο Elbert County, της Γεωργίας των ΗΠΑ, περίπου 145 χιλιόμετρα ανατολικά της Ατλάντα και 15 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της Elberton. Οι λίθοι βρίσκονται σ’ ένα ύψωμα, σε μικρή απόσταση από τον την Εθνική Οδό “Highway 77” (Hartwell Highway), στα ανατολικά της Γεωργίας και είναι ορατοί από το δρόμο. Μικρές πινακίδες δίπλα από την Εθνική Οδό αναφέρουν την στροφή για τους “Κατευθυντήριους Λίθους”, οι οποίες προσδιορίζονται από το οδικό σήμα που αναφέρει “Guidestones Rd”.

Το ιστορικό της κατασκευής. Η δημιουργία του επιβλητικού αυτού κατασκευάσματος καλύπτεται από αρκετό μυστήριο. Κατασκευάστηκε στις 22 Μαρτίου 1980, όπως αναφέρει η επεξηγηματική πλάκα, δίπλα απ’ αυτό. Οι μοναδικές πληροφορίες που υπάρχουν σχετικά με την κατασκευή του, αναφέρουν ότι τον Ιούνιο του 1979 μετέβη στην περιοχή ένας άνθρωπος ονόματι R.C. Christian, όνομα το οποίο αποτελούσε ψευδώνυμο. Προσέγγισε την εταιρεία φινιρίσματος γρανίτη Elberton και ζήτησε την οικοδόμηση ενός μνημείου το οποίο θα μεταβίβαζε ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Όπως ο ίδιος είχε πει, αντιπροσώπευε μια ομάδα ατόμων που ήθελαν να προσφέρουν οδηγίες στην ανθρωπότητα. Το μήνυμα το οποία είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σχετίζεται με τέσσερις σημαντικούς τομείς

  • Τη διακυβέρνηση και την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.
  • Τον πληθυσμό και τον έλεγχο της αναπαραγωγής.
  • Το περιβάλλον και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
  • Την πνευματικότητα.

Ένα μήνυμα, το οποίο αποτελείται από ένα σύνολο δέκα κατευθυντήριων γραμμών ή αρχών, είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, καθεμιά στη μεγάλη πλευρά των τεσσάρων λίθων. Οι γλώσσες αυτές είναι Αγγλικά, Ισπανικά, Σουαχίλι, Χίντι, Εβραϊκά, Αραβικά, Αρχαία Κινέζικα, και Ρώσικα. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την μετάφραση του μηνύματος από τα Αγγλικά

  • Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.
  • Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.
  • Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.
  • Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.
  • Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.
  • Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ’ ένα παγκόσμιο δικαστήριο.
  • Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.
  • Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.
  • Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.
  • Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη – Αφήστε χώρο για τη φύση – Αφήστε χώρο για τη φύση.

Ένα μικρότερο μήνυμα εμφανίζεται στις τέσσερις κάθετες επιφάνειες της κορωνίδας λίθου, σε διαφορετική γλώσσα και γραφή σε κάθε πλευρά. Στο ανατολικό της μέτωπο το μήνυμα στα Αρχαία Ελληνικά αναφέρει “Οἴτε οί λίθοι την ὀδον δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης”. Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000,πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 99% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο “ταφόπλακα της ανθρωπότητας”.

Ουσιαστικά είναι το πρόγραμμα της Παγκόσμιας Κυβέρνησης.


Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Την Τετάρτη 6 Ιουλίου του 2022, νωρίς το πρωί (στις 4 τοπική ώρα), μία ομάδα αγνώστων μετέβη στο σημείο και ανατίναξε το μνημείο με τηλεχειριζόμενα εκρηκτικά. Οι δράστες αποχώρησαν ταχύτατα μετά την έκρηξη με ένα γκρι αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια και χάθηκαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Η έκρηξη κατέστρεψε ολοσχερώς τον έναν περιμετρικό Λίθο και προξένησε τεράστιες ρωγμές στους υπόλοιπους.

Μετά την εκτίμηση των ζημιών, λίγες ώρες αργότερα, οι αρχές της επαρχίας της Γεωργίας των ΗΠΑ γκρέμισαν την υπόλοιπη κατασκευή από γρανίτη “για λόγους ασφαλείας !!”, με μια φωτογραφία να δείχνει ολόκληρο το μνημείο να έχει γίνει ερείπια. Ενώ μέσα στην μέρα το Γραφείο Ερευνών της Γεωργίας (GBI) δημοσίευσε στην επίσημη ροή του στο Twitter ένα βίντεο από την έκρηξη που καταγράφηκε από κάμερα παρακολούθησης και ξεχωριστά πλάνα του αυτοκινήτου που απομακρύνθηκε με ταχύτητα από το σημείο.

Εδώ και χρόνια εκατομμύρια πολίτες από όλο το κόσμο θεωρούσαν το μήνυμα των Λίθων ως μία υπενθύμιση των υποστηρικτών της Νέας Τάξης Πραγμάτων για το μέλλον που πρέπει να έχει η ανθρωπότητα, ενώ εκατομμύρια ακόμη συνδέανε το μνημείο με τα δεινά της εποχής μας, την πανδημία, τον οικονομικό πόλεμο και την τεχνητή έλλειψη διαθέσιμων πόρων των ημερών μας.

Εξέχουσα θέση ανάμεσά τους κατέχει και η πρώην υποψήφια κυβερνήτης της Τζόρτζια, Κάντις Τέιλορ, που κατέκτησε τη τρίτη θέση στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών της 24ης Μαΐου, η οποία είχε κάνει την αφαίρεση του μνημείου μέρος της προεκλογικής της καμπάνιας. Μετά την είδηση ​​της βομβιστικής επίθεσης στους Κατευθυντήριους Λίθους, η Τέιλορ ανέφερε στο Twitter ότι η κατάρρευση του μνημείου ήταν μια πράξη θεϊκής παρέμβασης, ενώ στη συνέχεια καταδίκαζε οποιαδήποτε επίθεση σε κρατικό μνημείο. Φυσικά και δεν συνδέθηκε με την επίθεση, η οποία έως τώρα συνδέεται με τους εχθρούς την Νέας Τάξης Πραγμάτων που δέχθηκε ένα ισχυρό μήνυμα για το τι έπεται στη συνέχεια αν συνεχίσουν τα δόλια σχέδιά τους…

Κατηγορίες
All NWO ΤΟΥΡΚΙΑ

ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΚΟΥΔΕΣ

  • 2022.10.22
  • Χρήστος Ελευθερίου

Όταν ο Σημίτης ευχαριστούσε τους Αμερικανούς για την παρέμβαση στην κρίση των Ιμίων και ο Πάγκαλος μιλούσε απαξιωτικά για την σημαία μας, λέγοντας «Ένα πανί είναι» ο λαός ξεσηκώθηκε. Αντιτουρκικά συνθήματα εμφανίστηκαν στους τοίχους. Ως δια μαγείας εμφανίστηκαν οι αντεξουσιαστές και άρχισαν να σβήνουν τα συνθήματα αυτά και να γράφουν «Το Αγαίο ανήκει στα ψάρια».

Οταν ο Τσίπρας υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών που χάρισε το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς ο λαός ξεσηκώθηκε. Εμφανίστηκαν πάλι οι αντεξουσιαστές να στηρίξουν την κυβέρνηση και τις δυνάμεις πίσω από αυτήν λέγοντας «Η Μακεδονία ανήκει στις Αρκούδες».

Όταν ήλθε  ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Κλίντον,στην Ελλάδα οργανώθηκε πορεία διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής των ΗΠΑ. Επικεφαλής της πορείας το ΠΑΜΕ με αυστηρή περιφρούρηση για να μην δημιουργηθούν έκτροπα.

Στην ουρά της πορείας, όπου δεν υπήρχε περιφρούρηση, εμφανίστηκαν οι αντεξουσιαστές, οι οποίοι άρχισαν τους βανδαλισμούς και τα δακρυγόνα έπεσαν στην αρχή της πορείας, όπου δεν είχε σημειωθεί κανένα έκτροπο. Επομένως, η πορεία απαξιώθηκε και διαλύθηκε, αφήνοντας πίσω της αίσθηση αναστάτωσης και απογοήτευσης. Αυτά τα επεισόδια ρίχνουν σκιά στον αρχικό σκοπό της πορείας και δυστυχώς αναιρούν το μήνυμα που επιδιώκει να μεταφέρει η διαδήλωση. Είναι σημαντικό να δίνεται έμφαση στην ειρηνική έκφραση των απόψεων, προκειμένου να διατηρείται η αξιοπιστία και η σημασία των διαδηλώσεων ως μέσου κοινωνικής έκφρασης.

Στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας πολιτών, στα εγκαίνια της Διεθνούς  Έκθεσης  Θεσσαλονίκης (2018) εμφανίστηκαν στην περίμετρο των συγκεντρώσεων οι αντεξουσιαστές ,άρχισαν τους βανδαλισμούς και τα δακρυγόνα έπεσαν στους πολίτες, σε παιδιά και ηλικιωμένους που συμμετείχαν στην συγκέντρωση. Το ίδιο και στις πορείες των μαθητών για την Μακεδονία, εμφανίστηκαν οι αντεξουσιαστές με την ανοχή ή και την προτροπή της κυβέρνησης και αμαύρωσαν τις πορείες θέλοντας να αποδείξει πως πίσω από τις διαμαρτυρίες κρύβεται η Χρυσή Αυγή και όχι η συντρηπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού.

Οι αντιδράσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία και αναστάτωσαν το κοινό πνεύμα. Η εμφάνιση των αντεξουσιαστών σε τόσο σημαντικά γεγονότα εγείρει ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια και τη συμμετοχή σε δημόσιες εκδηλώσεις. Είναι επιτακτική η ανάγκη για αποτελεσματικά μέτρα προστασίας του δημοκρατικού δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, που πρέπει να διασφαλίζεται για όλους τους πολίτες.

Στην συγκέντρωση για την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ» στις 20 Ιαν 2019, εμφανίστηκαν 30 αναρχικοί και οι αστυνομικές δυνάμεις ( συνολικά 2.000 αστυνομικοί) έριξαν δακρυγόνα στους αθώους διαλωτές, προφανώς για να διαλύσουν την συγκέντρωση και να δώσουν τροφή στα διεθνή ΜΜΕ, που αντί να προβάλλουν την μεγαλειώδη συγκέντρωση πρόβαλαν τα επεισόδια. Πολύ βολικό δεν είναι. Στα μέσα κοινωνικής δικτυωσης εμφανίστηκε η παρακάτω φωτογραφία που δείχνει αστυνομικούς να συνομιλούν με τους «αναρχικούς».

Σίγουρα δεν θα υπάρχει στον κόσμο άλλος πρωθυπουργός που να θεωρεί φασίστες αυτούς που κρατούν την σημαία του κράτους του και που είχε κάνει την ατυχή δήλωση υπό τη μορφή ερωτήματος «μήπως η θάλασσα έχει σύνορα και δεν το ξέρουμε».

Στις μέρες μας η Τουρκική προκλητικότητα έχει κορυφωθεί (2018) όπως και η αγανάκτηση του κόσμου που στρέφεται κατά της Τουρκίας και του Ερντογάν. Αυτό ενοχλεί τους αντιεξουσιαστές (τα αντιτουρκικά συναισθήματα) που ανοικτά πλέον με ακριβές αφίσες κατηγορούν την Ελλάδα για επιθετική πολιτική απέναντι της Τουρκίας και προβάλουν τις θέσεις της Τουρκίας.

Και φυσικά αρνούνται την στράτευση, είναι κατά των Κούρδων και υπέρ του ISIS…….

Τελικά πρόκειται για πράκτορες ξένων δυνάμεων, που έχουν παρασύρει πολλούς νέους με το αντεξουσιαστικό τους μασκάρεμα  και  δρουν ανενόχλητα μέσα στην χώρα. Ξέφραγο αμπέλι η Ελλάδα.

Οτι μισούμε βρίσκεται εδώ σε 9 λωρίδες και ένα σταυρό, ξεφτίλες πατριώτες.

Κατηγορίες
NWO ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ

  • 2021.06.14
  • Αναδημοσίευση από το Ιστολόγιο του Παναγιώτη Τραϊανού, εδώ

Τελικά, αυτό, το οποίο έμοιαζε με τον απόλυτο εφιάλτη τής ανθρωπότητας, είναι αυτό το οποίο θα τη σώσει. Το σύστημα επί αιώνες είχε βρει τη λύση να συντηρεί τον απάνθρωπο τρόπο λειτουργίας του και να «εκτονώνει» την πίεση, η οποία το απειλούσε με επανάσταση και ανατροπή, μέσω τού «εργαλείου» τού πολέμου. Οι ηγέτες του ποτέ δεν επείγονταν ν’ αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας του, γιατί δεν απειλούνταν από τη δυσλειτουργία του …Δεν απειλούνταν από τα μιλιούνια των δυστυχών και των φτωχών, τους οποίους το ίδιο «παρήγαγε» με την απάνθρωπη λειτουργία του.

Με τον πόλεμο είχε βρει τις λύσεις σε ΟΛΑ τα προβλήματά του. Με τον πόλεμο «ξεφορτώνονταν» ανέργους εργάτες, τους οποίους σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να τους συντηρεί. Με τον πόλεμο «ανακούφιζε» τα ασφαλιστικά ταμεία —με τις απώλειες των γερόντων—. Με τον πόλεμο «δημιουργούσε» ανάπτυξη μέσω της καταστροφής …Όλοι ευχαριστημένοι με το απάνθρωπο αυτό «εργαλείο». Με λίγα «μπακίρια», τα οποία τα μοίραζαν ως «παράσημα» στις οικογένειες των νεκρών «ηρώων» —οι οποίοι ποτέ δεν ήταν οι δικοί τους άνθρωποι—, διέγραφαν όλες τις προηγούμενες «αμαρτίες». Οι ηγεσίες δεν άλλαζαν τις τακτικές τους και όσοι πολίτες επιβίωναν από την πολεμική καταστροφή τούς «ευγνωμονούσαν» …Οι επόμενοι θα έπαιρναν μισθούς, χτίζοντας αυτά τα οποία γκρέμισαν οι προηγούμενοι. Κράτη και νοικοκυριά θα «ανασταίνονταν» ξανά μέσα από τις «στάχτες» τους …Θαύμα !!! …Θαύμα !!! …«Μεγαλεία» για τους γόνους των προηγούμενων «αποτυχημένων» ηγετών.

Όμως, όλα αυτά, τα οποία λειτουργούσαν άψογα για αιώνες, σήμερα δείχνουν να μην έχουν αυτήν τη δυνατότητα. Η κατάσταση σήμερα είναι εξίσου ασφυκτική, αλλά τα δεδομένα είναι προφανές πως έχουν αλλάξει. Η παγκόσμια οικονομία θυμίζει τη μεγάλη ύφεση τού Μεσοπολέμου, αλλά τα δεδομένα που αφορούν την κοινωνία έχουν αλλάξει άρδην. Οι σημερινοί ηγέτες έφτασαν και πάλι στο ίδιο αδιέξοδο …και πάλι αναζητώντας την ίδια «βαλβίδα» εκτόνωσης. Αλλά, πλέον, υπάρχει μία διαφορά …Τεράστια διαφορά, η οποία δεν μπορεί να «γεφυρωθεί». Το «εργαλείο» τού πολέμου φαίνεται πλέον πως δεν «λειτουργεί» …Δεν υπάρχουν τα «ωραία» κι απλά όπλα, τα οποία, σαν μηχανές «γαζώματος», «διέγραφαν» κατά εκατομμύρια ανέργους και συνταξιούχους …Δεν υπάρχουν οι «ωραίες» βόμβες, οι οποίες θα κατέστρεφαν μαζικά τους δρόμους και τα σπίτια που οι τυχεροί «επιβιώσαντες» θα ξανάχτιζαν μέσα σε μια νέα φρενίτιδα «ανάπτυξης» …Δεν υπάρχει η «ωραία» εθνικιστική διπλωματία, η οποία θα παρέσερνε τους λαούς στα εγκλήματα και θα διατηρούσε τον ίδιο λανθασμένο σχεδιασμό και την επόμενη «ημέρα» τού πολέμου.

Η τεχνολογία τού πολέμου έχει πλέον «ξεφύγει» …Έχει γίνει «διαστημική» …Τόσο «διαστημική» που «πάγωσε» τον άνθρωπο και δεν τον «κινητοποιεί» μέσω του φόβου τής γενικής απώλειας ή της απληστίας τού εύκολου κέρδους …Τόσο «διαστημική», που έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό …Τόσο «διαστημική», που δεν επιτρέπει στην εξουσία να «εργαλειοποιεί» τον πόλεμο.

Αυτό, το οποίο δεν μπόρεσε να καταφέρει ο άνθρωπος με το καλύτερο «όραμά» του, φαίνεται να το καταφέρνει αναγκαστικά με τον χειρότερό του «εφιάλτη» …Δεν μπορεί να πολεμήσει, όχι επειδή «οραματίστηκε» την πανανθρώπινη λύση, αλλά επειδή ο «εφιάλτης» θα τον σκοτώσει, εάν επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί εκ νέου το πανανθρώπινο πρόβλημα. Οι άνθρωποι πλέον είναι πολύ «μικροί» ως παράγοντες που εμπλέκονται στην έκβαση ενός πολέμου. Δεν μπορούν με τη δική τους ειδική «αξία» να επηρεάσουν την έκβασή του. Ως εκ τούτου αρνούνται να πολεμήσουν και άρα ακυρώνουν τα κύρια εκείνα δεδομένα, τα οποία μετέτρεπαν τον πόλεμο σε χρήσιμο «εργαλείο» τής εξουσίας.

Όταν μπορείς με το πάτημα ενός κουμπιού —σε κάποιο υπόγειο κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων της Μόσχας— να ενεργοποιήσεις πυραύλους, οι οποίοι βρίσκονται στην Κασπία, προκειμένου να πλήξεις στόχους στη Συρία, σημαίνει ότι έχεις πρόβλημα !!! …Έχεις πρόβλημα ως σύστημα, το οποίο στηρίζεται στην πρακτική τού πολέμου. Ένα πρόβλημα, το οποίο γίνεται άλυτο, όταν μέσα στην «εξίσωσή» του μπει και η παράμετρος «πυρηνικά όπλα». Αυτό ήταν το μεγαλύτερο «αυτογκόλ» τής ιστορίας. Ένα «αυτογκόλ», το οποίο το σημείωσε το σύστημα εις βάρος τού εαυτού του. Έστω κι άθελά του το σύστημα μπόρεσε και «έπεισε» τον άνθρωπο ότι ο πόλεμος δεν μπορεί να δώσει λύση σε τίποτε. «Έπεισε» τον άνθρωπο ότι δεν τον συμφέρει ο πόλεμος. Τον «έπεισε» πως δεν τον συμφέρει, όχι μόνον ως πιθανό χαμένο, αλλά και ως πιθανό νικητή. Ένας πόλεμος σήμερα απλά θα φέρει τον άνθρωπο στο χείλος τής καταστροφής και αυτό δεν το επιθυμούν όχι μόνον οι χαμένοι, αλλά δεν το επιθυμούν και οι νικητές …Κυρίως οι νικητές, εφόσον η γενική καταστροφή θα εκμηδενίσει τα όποια κέρδη θα μπορούσαν να εισπράξουν από τον πόλεμο.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι οι ηλιθιότητες που βλέπουμε σήμερα …Η πολεμική «παράσταση» μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας …Τα «κούφια» λόγια και οι απειλές, που πλέον δεν έχουν κανένα πρακτικό νόημα. Προσπαθούν να παίξουν «παιχνίδια» πολέμου, για να στήσουν την παράσταση του τρόμου και δεν βρίσκουν ανθρώπους ούτε καν για τις ανάγκες αυτής της «παράστασης». Όχι απλά δεν παρασέρνουν τους λαούς σε πολεμικές κινητοποιήσεις, αλλά δεν βρίσκουν καν μισθοφόρους να παραστήσουν τους πολεμιστές. Έκανε στρατιωτική επιστράτευση η Ουκρανία και δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει στράτευμα πέρα από κάποιους λίγους φουκαράδες, οι οποίοι απλά δεν είχαν τη δυνατότητα να την «κοπανήσουν» από τη χώρα.

Ένα κράτος τού μεγέθους τής Ουκρανίας —υποτίθεται υπό την απειλή τής κατοχής του από ξένη δύναμη— δεν βρήκε ανθρώπους να το υπερασπιστούν …Όταν αυτό έψαχνε για στρατιώτες, οι πολίτες έψαχναν τα διαβατήριά τους για να εγκαταλείψουν τη χώρα. Αυτήν την «ψόφια» Ουκρανία σήμερα εντάσσουν στο ΝΑΤΟ, υποτίθεται για να ξεκινήσουν την «παράσταση» του τρόμου με τη Ρωσία …Μάταιος κόπος. Ούτε ο ουκρανικός λαός «παρακολουθεί» αυτήν την «παράσταση». Δεν θα συμμετάσχει σε αυτό το «σώου» …Δεν θέλει να συμμετάσχει …Κανένας λαός πλέον δεν μπορεί να παγιδευτεί σε τέτοιου είδους πολεμικά παιχνίδια.

Αυτοί, οι οποίοι σήμερα φαίνονται στα «γκεμπελικά» δελτία Ειδήσεων να πολεμούν, απλά για να συντηρούνται οι πολεμικές «παραστάσεις» ανά τον κόσμο, είναι ένας περιφερόμενος «θίασος» πληρωμένων «τζιχαντιστών» …Τα «παρτάλια» τού πολέμου …Πιο πολύ ταξιδεύουν παρά πολεμάνε. Με κύριο χρηματοδότη τα αραβικά φασιστικά καθεστώτα και διαχειριστή τους την Τουρκία, περιφέρονται ανά τον κόσμο για τις ανάγκες τής «παράστασης». Οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι πολεμούσαν δήθεν στη Συρία σαν «τζιχαντιστές», πήγαν στη συνέχεια στη Λιβύη …μετά στο Ναγκόρνο Καραμπάχ …στην Ουκρανία, και τώρα στην Υεμένη …Μιλάμε για γραφείο ταξιδίων !!!

Το τελικό αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βολεύει την ανθρωπότητα …Αργά αλλά σταθερά οι ηγεσίες τού σημερινού παγκόσμιου συστήματος εξουσίας οδηγούνται σε αδιέξοδο …Σε ένα αδιέξοδο, το οποίο θα τους φέρει σε σύγκρουση με τους ανθρώπους …Ένα αδιέξοδο, το οποίο θα φέρει αναγκαστικά μια λύση μακριά από τον πόλεμο και άρα πολύ κοντά στη σωτηρία τού ανθρώπινου είδους. Αυτοί, οι οποίοι μέχρι τώρα έκρυβαν τα πλούτη τους στην «ουδέτερη» Ελβετία και οδηγούσαν τους λαούς στην καταστροφή τού πολέμου, δεν έχουν πλέον επιλογές …Δεν μπορούν να σώσουν ούτε τα πλούτη τους με τις «ουδέτερες» Ελβετίες ούτε τα αξιώματά τους μέσω της αιματηρής «εκτόνωσης». Έρχεται η ώρα που θα πρέπει να δώσουν λογαριασμό. Θα πληρώσουν όχι μόνον για τα δικά τους λάθη, αλλά και για τα λάθη των προκατόχων τους, γιατί αυτοί είναι που πήραν τις αποφάσεις να συνεχίσουν την ίδια απάνθρωπη πολιτική εις βάρος τής ανθρωπότητας. Αυτοί είναι που αποφάσισαν να πάνε την κατάσταση και πάλι μέχρι το «τέρμα» …και απλά δεν τους «βγήκε».

Στις 14 Ιουνίου ξεκινά η σύνοδος κορυφής τού ΝΑΤΟ …Ένα «θέατρο», το οποίο δεν έχει πλέον θεατές …Ένας «νεκρός», ο οποίος αναζητά απεγνωσμένα ρόλο στον σημερινό κόσμο που πλέον τον έχει «ξεπεράσει» …Μια «συμμαχία», η οποία αναζητά «εχθρό», για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της σε έναν κόσμο που είναι πλέον έτοιμος να την «ξεράσει» …Μια αγέλη άχρηστων και διεφθαρμένων ηγετών, που πλέον είναι φανερό πως είναι ασήμαντα ανθρωπάκια, τα οποία διορίστηκαν «άνωθεν», για να υπηρετούν τα συμφέροντα των «αφεντικών» τους και τίποτε άλλο …Ένας Μπάιντεν τού Αλτσχάιμερ και της νοθείας …Μία Μέρκελ τής διαφθοράς, της απάτης, και της υποκρισίας …Ένας κλόουν Τζόνσον για τα πανηγύρια …Ένας Μακρόν στην κυριολεξία …της «σφαλιάρας»…

Έρχεται το Τέλος…

…Το Τέλος τού Κόσμου τους και όχι βέβαια το τέλος τής ανθρωπότητας

…Ας πρόσεχαν

…Όταν η ανθρωπότητα θα γελάει, κάποιοι θα κλαίνε …Αυτοί, που σήμερα γελάνε.

Παναγιώτης Τραϊανού
Κατηγορίες
All NWO

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΙΤΗΣ

1979.10.19

Ηδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου, για τον πλήρη εξευτελισμό του, για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

Το απόσπασμα προέρχεται από δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη στις 19 Οκτωβρίου 1979, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Αθήνα, με αφορμή την ανακοίνωση της βράβευσής του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Σε αυτήν τη δήλωση, ο Ελύτης εκφράζει την ανησυχία του για την «ερχόμενη βαρβαρότητα», την οποία περιγράφει ως μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις, και προειδοποιεί για τη μεθοδευμένη και επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου, τον εξευτελισμό και την ατίμωσή του. Σχετικός σύνδεσμος εδώ

Αυτή η δήλωση έχει καταγραφεί σε ηχητικό ντοκουμέντο και περιλαμβάνεται στο βιβλίο που περιέχει 37 συνεντεύξεις του Ελύτη, με επιμέλεια του Ηλία Καφάογλου, εκδόσεις Ύψιλον, 2011. Πηγή : εδώ

Η προφητική αυτή τοποθέτηση του Ελύτη παραμένει πάντα επίκαιρη και συχνά αναφέρεται σε συζητήσεις για τις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.

ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΔΗΛΩΣΗ

Ο Ελληνισμός επέτυχε ως γένος αλλ’ απέτυχε ως κράτος, δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη, μήπως γνωρίζεις περισσότερα;

Η φράση «Ο Ελληνισμός επέτυχε ως Γένος, αλλά απέτυχε ως Κράτος» προέρχεται από μια σπάνια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στον Ρένο Αποστολίδη, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία στις 15 Ιουνίου 1958. Σε αυτήν τη συνέντευξη, ο Ελύτης εκφράζει την ανησυχία του για την ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας και του βαθύτερου ψυχικού πολιτισμού του ελληνικού λαού. Συγκεκριμένα, αναφέρει:newspepper.gr+8Ιερά Μητρόπολις Μόρφου+8olympia+8Thessalonikiartsandculture.gr+3ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ+3Ιερά Μητρόπολις Μόρφου+3

«Από μια μόνιμο, πλήρη και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του “ήθους” που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολό του!» Πηγή εδώ

Με αυτήν τη δήλωση, ο Ελύτης επισημαίνει την αντίθεση ανάμεσα στην πολιτισμική συνέχεια και ανθεκτικότητα του ελληνικού λαού και στις αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού. Η φράση του παραμένει επίκαιρη και συχνά αναφέρεται σε συζητήσεις για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και πολιτεία.

Όχι μόνο λόγια !!!!! Ο ελίτης στο Αλβανικό μέτωπο.

Κατηγορίες
All ΒΙΒΛΙΑ

ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

  • 2020.09.30
  • Παρουσίαση Βιβλίου

Από το οπισθόφιλο του Βιβλίου

Για τον περίφημο όρο “ρατσισμός” που έχει επιβάλει στο καθημερινό λεξιλόγιό μας η παγκοσμιοποίηση, υπάρχουν αναφορές σε όλες τις ιστορικές περιόδους εκτός από την περίοδο της τουρκοκρατίας. Και αυτό γιατί τότε τα θύματα του ρατσισμού ήταν οι Χριστιανοί κάτοικοι και μόνον αυτοί.

Διαρκώς αποκρύπτεται το γεγονός ότι το ισλαμικό κράτος που πήρε τη θέση του ελληνικού κράτους, δεν ενδιαφέρθηκε για την ισονομία και την ισοπολιτεία των κατοίκων του, καθώς πάντοτε αυτοί διαχωρίζονταν σε δύο τάξεις, ανάλογα με τη θρησκεία τους και η τάξη των απίστων εθεωρείτο κατά πολύ υποδεέστερη….
Ποτέ συμφορά δεν έπληξεν έθνος, όσον έπληξεν η τουρκική δουλεία την Ελλάδα. Οι Έλληνες εσφάγησαν ή επωλήθησαν ως δούλοι ή εξηναγκάσθησαν να γίνουν μωαμεθανοί. Ο ελληνικός πληθυσμός ωλιγόστευσε πολύ. Η ελληνική γλώσσα δεν ωμιλείτο πλέον από τα εκατομμύρια των ανθρώπων της Ασίας και της Αφρικής.
Αι ελληνικαί περιουσίαι αφηρέθησαν. Τα καλύτερα και τα ευφορώτερα κτήματα έγιναν τουρκικά. Ο σουλτάνος τα εχάρισεν εις τους στρατιωτικούς αρχηγούς. Έπρεπε να ζουν καλά με αυτά και να διατηρούν στρατόν. Άλλα πάλιν από αυτά εδόθησαν εις τα τζαμιά και ωνομάσθησαν “βακούφια”. Εις τους Έλληνας απέμεινε να καλλιεργούν τα κτήματα των Τούρκων και να λαμβάνουν από τα εισοδήματα τα απαραίτητα διά μίαν αθλίαν ζωήν. Ημπορούσαν ακόμη να καλλιεργούν τα απόμερα και άγονα ορεινά μέρη. Αλλά και από αυτά έπρεπε να πληρώνουν την “δεκάτην”.
Με “φιρμάνι” του σουλτάνου απηγορεύθη εις τους σκλάβους να φορούν πολυτελείς ενδυμασίας, να έχουν ευσταλή εμφάνισιν και αρχοντικόν παράστημα. Ολόκληρος ο Ελληνικός λαός ήτο ενδεδυμένος με χρωματιστά και ομοιόμορφα ενδύματα. Κατ’ αυτόν τον τρόπον διεκρίνετο ο δούλος από τον αφέντην του.
Δικαιοσύνην ποτέ δεν εύρισκαν οι Έλληνες. Οι Τούρκοι δικασταί εδικαίωναν πάντοτε τους Τούρκους. Πολιτικά δικαιώματα δεν είχον. Εθεωρούντο ζώα (ραγιάδες) και ωνομάζοντο άπιστοι (γκιαούρηδες). Με την παραμικράν αφορμήν έπρεπε να θανατώνονται οι πρόκριτοι και οι αρχιερείς των, δια να μένουν ακέφαλοι.” (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ISBN139789605225963
ΕκδότηςΠΕΛΑΣΓΟΣ
Σειρά
Χρονολογία ΈκδοσηςΣεπτέμβριος 2020
Αριθμός σελίδων402
Διαστάσεις24×17
Κωδικός Πολιτείας3360-0444