epa08338448 Firefighters in full protective gear after returning from a transportation of a patient infected with coronavirus disease (COVID-19) at an improvised car-wash site to disinfect ambulances and personnel in Brussels , Belgium, 02 April 2020. Countries around the world are taking increased measures to stem the widespread of the SARS-CoV-2 coronavirus which causes the Covid-19 disease. EPA/OLIVIER HOSLET
2025.0716
Γεώργιος Κοσμάς
18 Οκτωβρίου 2019 (δηλαδή 2 μήνες πριν αναφερθούν τα πρώτα κρούσματα στην Κίνα) στην Νέα Υόρκη, Johns Hopkins Center for Health Security. Πραγματοποιήθηκε μια υψηλού επιπέδου άσκηση προσομοίωσης πανδημίας με συμμετοχή από:
Παγκόσμιους φορείς δημόσιας υγείας
Εκπροσώπους επιχειρήσεων και τραπεζών
Μέσα ενημέρωσης
Στελέχη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF)
Στην άσκηση προσομοίωσαν την εξάπλωση ενός νέου κορονοϊού (ονομάστηκε “CAPS”)
Προερχόταν από νυχτερίδες στην Βραζιλία
Μεταδιδόταν μέσω χοίρων στους ανθρώπους
Προκαλούσε πνευμονία, υψηλή θνησιμότητα και παγκόσμιο χάος
Το αποτέλεσμα της προσομοίωσης ήταν:
65 εκατομμύρια νεκροί
Κατάρρευση εφοδιαστικής αλυσίδας
Πληροφοριακό χάος
Μαζική λογοκρισία fake news
Ανάγκη για συνεργασία κρατών & φαρμακευτικών
Συμμετείχαν;
Bill & Melinda Gates Foundation
World Economic Forum (WEF)
Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health
Εκπρόσωποι από CDC, Johnson & Johnson, UPS, Lufthansa, Bloomberg κ.ά.
Πολλοί σχολιαστές (π.χ. στο alt-media, YouTube, Twitter) θεωρούν ύποπτο:
Ότι μια τέτοια σχεδόν ταυτόσημη προσομοίωση έγινε λίγο πριν την πραγματική πανδημία.
Ότι οι ίδιοι οργανισμοί πρωτοστάτησαν και στην πραγματική πανδημία (π.χ. Gates Foundation, WHO, WEF)
Πολλοί οργανισμοί από τους παραπάνω θεωρούνται ότι σχετίζονται ή αποτελούν την Νέα Τάξη Πραγμάτων.
⚠️ Οι οργανωτές το αρνήθηκαν κατηγορηματικά:
“Δεν προβλέψαμε την COVID-19. Η άσκηση βασίστηκε σε υποθετικό σενάριο και δεν συνδέεται με κανένα πραγματικό ιό.”
Συμπέρασμα
🔹 Το Event 201 είναι πραγματικό. 🔹 Έγινε με σενάριο που ομοιάζει εξαιρετικά με την COVID-19. 🔹 Συμμετείχαν οργανισμοί που είχαν και πρωταγωνιστικό ρόλο στην πανδημία. 🔹 Προκάλεσε απορίες και ερωτηματικά για συμπτώσεις, σχέσεις, σκοπιμότητες.
Αδύνατο να παρακολουθείσουμε τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στο ξέσπασμα της πανδημίας και για το ποιός ευθύνεται για αυτό. Έτσι παρουσιάζουμε ένα μόνο προσφατο δημοσίευμα.
Η Κίνα δήλωσε ότι το σενάριο ο κορωνοϊός να προήλθε από εργαστήριο της Γουχάν, που έχει υιοθετήσει η αμερικανική κυβέρνηση, είναι «εξαιρετικά απίθανο». «Υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που υποδεικνύουν ότι η Covid-19 ίσως εμφανίστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες νωρίτερα από την επίσημη ημερομηνία που δηλώθηκε, και νωρίτερα από την επιδημία στην Κίνα», αναφέρεται.
Στις 18 Απριλίου, ο Λευκός Οίκος παρουσίασε ιστοσελίδα για την Covid-19, στην οποία υποστήριξε ότι ο κορωνοϊός προήλθε από εργαστηριακή διαρροή στην Κίνα, ενώ άσκησε κριτική στον πρώην πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, στον πρώην επικεφαλής των υγειονομικών υπηρεσιών Άντονι Φάουτσι, καθώς και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).
Η αποβιομηχάνιση της Ελλάδας είναι ένα από τα πιο σύνθετα και κρίσιμα ζητήματα της σύγχρονης ελληνικής οικονομικής ιστορίας. Πρόκειται για μια διαδικασία που ξεκίνησε με αργούς ρυθμούς τη δεκαετία του 1980 και επιταχύνθηκε τις επόμενες δεκαετίες, με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του βιομηχανικού τομέα, τόσο ως προς την παραγωγή όσο και ως προς την απασχόληση.
Η αποβιομηχάνιση είναι η μείωση της συμβολής της βιομηχανίας στο ΑΕΠ και στην απασχόληση μιας χώρας. Δεν σημαίνει μόνο το κλείσιμο εργοστασίων, αλλά και τη μετατόπιση της παραγωγικής δραστηριότητας σε άλλους τομείς (π.χ. υπηρεσίες) ή χώρες. Φθάσαμε στο σημείο να μην παράγουμε ούτε “καρφίτσα”.
Η βαρειά βιομηχανία της Ελλάδος είναι πλέον ο Τουρισμός. Ο Τουρισμός όμως δεν είναι λύση Μια φυσική καταστροφή, ένας πόλεμος, μια πανδημία και ο Τουρισμός θα καταρρεύσει, μαζί και τα έσοδα της χώρας.
Ποιος είναι υπεύθυνος για την αποβιομηχάνιση. Σίγουρα η κακοδιοίκηση, ο κρατισμός, η ένταξή μας στην ΕΕ, ο υπερδιογκωμένος δημόσιος τομέας, πελατειακές σχέσεις, κακή χρήση των δανείων.
Αλλά η κατάρα του Έθνους είναι ότι οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν σαν αρχή “πρώτα το κόμμα“. Με απλά λόγια κάποιοι κατέστρεψαν και καταστρέφουν την Ελλάδα.
Πολλές βιομηχανικές και άλλες επιχειρήσεις κρατικοποιήθηκαν στη δεκαετία του 1980 (π.χ. Πειραϊκή-Πατραϊκή, ΧΡΩΠΕΙ, Ολυμπιακή Αεροπορία), αλλά χωρίς αποτελεσματική διοίκηση, αθρόες και μη αναγκαίες προσλήψεις με τελικό αποτέλεσμα το κλείσιμο ή το ξεπούλημα για ένα κομμάτι ψωμί.
Η κοινή αίσθηση είναι ότι η αποβιομηχάνιση είναι μια κατευθυνόμενη πολιτικά διαδικασία, προκειμένου η Ελλάδα οικονομικά αδύνατη, να συρθεί στα μνημόνια και στο ΔΝΤ.
Ότι παράγει πλούτο για την χώρα πρέπει αφού τεχνηέντως απαξιωθεί να πωληθεί για ένα κομμάτι ψωμί.
Τέχνικα Σ. Μαλκότσης Α.Ε. —ή απλά Μαλκότσης
Η Μαλκότσης ήταν κορυφαία εταιρεία βαρέων μηχανών —άνθιση, καινοτομία κι αξιοπιστία— που πάντως δεν κατάφερε να αντεπεξέλθει στις οικονομικές προκλήσεις και την απροθυμία κρατικής υποστήριξης, με αποτέλεσμα να κλείσει στις αρχές της δεκαετίας ’60. Παρά το τέλος της, τα προιόντα της ζουν, και η ιστορία της αποτελεί σύμβολο βιομηχανικής υπερηφάνειας.
Ιδρύθηκε το 1934 στον Πειραιά από τον Σωκράτη Μαλκότση, μηχανολόγο–μηχανικό από το ΕΜΠ και τη Λιέγη, με την υποστήριξη της Τράπεζας Χίου. Αρχικά κατασκεύαζε εξαρτήματα για σιδηρόδρομο, άντλιες, μηχανουργικά εργαλεία και μηχανήματα μαρμάρων. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο, είχε συνεργασία με το Ναυτικό και το Πυριτιδοποιείο Μποδοσάκη για βλήματα, ενώ οι Γερμανοί επιτάξαν τη χρήση του εργοστασίου.
Μεταπολεμική άνθιση. Το εργοστάσιο επεκτάθηκε, χρηματοδοτήθηκε από το Σχέδιο Μάρσαλ (1949), και ανέπτυξε σειρές πετρελαιοκινητήρων (τετράχρονοι, δικύλινδροι, μονοκύλινδροι ΕΜ-1/ΕΜ). Παρήγαγε πάνω από 30.000 ανθεκτικούς κινητήρες, για τρακτέρ, καΐκια, γεννήτριες και αντλητικά συστήματα. . Στις 1950–’60 παρουσίασε το πρώτο ελληνικό τρακτέρ (μοντέλο ΕΜ-4, ΕΜ-2), με κινητήρες ΕΜ («Έλσα Μαλκότση»).
Σύμφωνα με αναφορές το Eλληνικό Δημόσιο ήταν εκείνο που χρεοκόπησε επί της ουσίας την εταιρεία του Σωκράτη Μαλκότση που μέχρι τότε αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Το πρώτο «χτύπημα» ήρθε από την νεοσύστατη τότε ΕΛΒΟ που παράγγειλε από τη βιομηχανία του Μαλκότση 1.000 κινητήρες. Για να βρει τα απαραίτητα κεφάλαια για την κατασκευή τους ο Μαλκότσης πήρε δάνειο από την Εθνική Τράπεζα που άνηκεεπίσης στο κράτος. Έπειτα όμως ακολούθησε ένα ακόμη «απίστευτο κι όμως ελληνικό» συμβάν: η ΕΛΒΟ δεν πλήρωνε τη βιομηχανική επιχείρηση του Μαλκότση για τους κινητήρες που είχε παραλάβει και η Εθνική Τράπεζα ζητούσε επιτακτικά το δάνειο που του είχε καταβάλλει. Η Κυβέρνηση σφύριζε αδιάφορα, ενώ με μια παρεμβασή της θα είχε λύσει το θέμα,
Με τον ανταγωνισμό από το εξωτερικό να έχει δυναμώσει σημαντικά και φτάνοντας μπροστά σε αυτό το οικονομικό αδιέξοδο, ακολούθησε η κατάσχεση της εταιρείας από την τράπεζα, κάτι που σύμφωνα με τις αναφορές, έστειλε στην ανεργία περί τους 3.000 εργαζόμενους. Μαζί με αυτούς δόθηκε ένα οριστικό τέλος και στο Ελληνικό τρακτέρ και στους Ελληνικούς κινητήρες. (πηγη : info.gr)
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΟΥΡΑΝΙΟΥ
Υπήρξε δραστηριότητα που σχετίζεται με την εξόρυξη και επεξεργασία ουρανιού στην Ανατολική Μακεδονία, και συγκεκριμένα στην περιοχή του Νεοχωρίου Κομοτηνής, καθώς και πλησίον της Δράμας και της Καβάλας. Οι σημαντικότερες αναφορές σχετίζονται με τη δεκαετία του 1950-1970, και υπάρχουν ενδείξεις ότι ορισμένες δραστηριότητες συνεχίστηκαν και μετά το 1967.
Ελληνικοί Μεταλλευτικοί Πόροι Ουρανίου εντοπίστηκαν από το ΙΓΜΕ (πρώην ΙΓΕΥ), κυρίως στη Δράμα, το Παγγαίο, και τη Θάσο. Το ΙΓΕΥ/ΙΓΜΕ πραγματοποίησε εκτεταμένες γεωλογικές, γεωφυσικές και ραδιολογικές έρευνες από τα μέσα του ’50. Το μεταλλείο στην περιοχή Περάματος ή Καβάλα – Παγγαίο λέγεται ότι είχε μικρή παραγωγή ουρανιού, η οποία επεξεργαζόταν σε πιλοτική μονάδα ή αποστελλόταν εκτός.
Ορισμένες αναφορές κάνουν λόγο για δοκιμαστικές μονάδες εμπλουτισμού ή επεξεργασίας ουρανιού στη Νεοχωρούδα (Θεσσαλονίκη) ή στην Ανατολική Μακεδονία, πιθανώς με συνεργασία ΗΠΑ – Ελλάδας επί χούντας.
Κατά τη διάρκεια της Χούντας, είναι γνωστό ότι υπήρξε στενότερη συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Είναι πιθανό ότι εγκαταστάσεις πιλοτικού χαρακτήρα ή συλλογής και αποστολής πυρηνικών υλικών λειτούργησαν υπό στρατιωτική επίβλεψη. Δεν υπήρξε βιομηχανία μεγάλης κλίμακας επεξεργασίας ουρανίου, αλλά μάλλον μικρής ή ερευνητικής κλίμακας δραστηριότητες. Ωστόσο, πολλά στοιχεία είναι απόρρητα ή δεν έχουν δημοσιοποιηθεί.
Στη μέση της δεκαετίας του 1980, το ΙΓΜΕ εγκατέστησε πιλοτική μονάδα παραγωγής yellowcake (κίτρινου συμπυκνώματος ουρανίου) στην περιοχή Αρχοντοβούνι–Παρανέστι της Δράμας. Η μονάδα θεωρήθηκε τεχνικά επιτυχημένη.
Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1981–1989) φαίνεται πως διέκοψε οριστικά τη λειτουργία αυτών των εγκαταστάσεων, πιθανώς ως μέρος μιας στρατηγικής υπαναχώρησης από την πυρηνική πολιτική (γεγονός που ταιριάζει με ευρύτερη αποβιομηχάνιση της περιόδου).
Ο ΟΣΕ
Τα αμαρτωλά τραίνα της SIEMENES, μια αποτυχιμένη κοστοβόρα επένδυση.
Το 2017, η κρατική TrainOSE (επιβατική & εμπορευματική δραστηριότητα) πωλήθηκε στην ιταλική Ferrovie dello Stato Italiane (FS) έναντι 45 εκατ. € (τα πήρε δάνειο από Ελληνική Τράπεζα). Ποσό ευτελές μια που είναι συγκρίσιμο με την απόκτηση παίκτη ποδοσφαίρου).
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, η Ferrovie dello Stato Italiane (FS) – Hellenic Train επιδοτείται, από το Ελληνικό Δημόσιο (Νέα συμβόλαια 2022), με αποζημιώσεις (50–62 εκατ. €/έτος) για τις άγονες γραμμές, με σημαντική μείωση δεσμεύσεων για επενδύσεις εκ μέρους της Hellenic Train. Δηλαδή τους πληρώνουμε και από επάνω χωρίς αντίστοιχη υποχρέωση επενδύσεων.
Αλλά και αυτό : Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ είχε συνολικά χρέη περίπου 700 –800 εκατ. €, Για να πωληθεί, καθαρή η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τα 800 εκ διαγράφηκαν, δηλαδή πέρασαν στον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τα πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος (διαφορετικά θα έπρεπε ως παράνομες επιδοτήσεις να τα επιστρέψουμε στην ΕΕ).
Χρόνια κακοδιαχείρηση, άσχετοι Διοικητές κομματικοί εγκάθετοι, κανένας σεβασμός στο δημόσιο χρήμα, χαριστικές συμβάσεις, παράλογες προσλήψεις. Το αποτέλεσμα, χαρίσαμε τον ΟΣΕ και πληρώνουμε από πάνω σε αυτούς που τον χαρίσαμε!!!
Η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ
Η Ολυμπιακή ιδρύθηκε όταν ο εφοπλιστής Αριστοτέλης Ωνάσης ανέλαβε, με συμφωνία με το ελληνικό κράτος, τις τρεις τότε αεροπορικές εταιρείες που υπήρχαν (ΤΑΕ, ΕΛΛΑΣ, Αιγαίον). Η νέα εταιρεία ονομάστηκε Ολυμπιακή Αεροπορία και παρουσιάστηκε με αίγλη, πολυτέλεια και πρότυπα που δεν είχαν προηγούμενο για την Ελλάδα.
Η “χρυσή εποχή” (1960–1974)
Η Ολυμπιακή έγινε συνώνυμο της πολυτέλειας, της αξιοπιστίας και της εθνικής υπερηφάνειας. Διέθετε σύγχρονα αεροσκάφη (Caravelle, Boeing 707, 727, 747), εντυπωσιακές στολές από τον Pierre Cardin, και πλήρωμα υψηλού επιπέδου. Πραγματοποίησε πτήσεις σε 5 ηπείρους, με σταθμούς σε Νέα Υόρκη, Αφρική, Ασία, Ευρώπη και Αυστραλία.
1975 – Μετά τον θάνατο του Αριστοτέλη Ωνάση, η εταιρεία περιήλθε στο Ελληνικό δημόσιο. Από τότε άρχισε να παρατηρείται σταδιακά:
Κακοδιαχείριση και κομματικές παρεμβάσεις.
Υπερβολικές προσλήψεις (κυρίως ρουσφετολογικές). Το 1981 η δύναμη της δημόσιας επιχείρησης ήταν 3.900 άτομα ενώ το 1986 άγγιζε τα 9.859 άτομα εκ των οποίων τα 900 λειτουργούσαν στο εξωτερικό.
Έλλειψη επενδύσεων σε νέο στόλο και υποδομές.
Συνδικαλιστικά προβλήματα και συχνές απεργίες. Ατελείωτες και μακροχρόνιες απεργίες δίνουν την χαριστική βολή.
Η Απαξίωση (1980–2000). Καθώς οι άλλες ευρωπαϊκές εταιρείες (π.χ. Lufthansa, Air France) εκσυγχρονίζονταν, η Ολυμπιακή αντιμετώπιζε.
Τεράστια χρέη (έως και 2 δισ. ευρώ).
Καθυστέρηση δρομολογίων, ακυρώσεις, χαμηλό επίπεδο εξυπηρέτησης.
Κατηγορίες για σπατάλη, διαφθορά και πελατειακές σχέσεις.
Το κράτος προσπάθησε με αναδιαρθρώσεις (διάσπαση σε Ολυμπιακή Αεροπορία και Ολυμπιακή Αερογραμμές) και με ενέσεις κρατικής χρηματοδότησης — όμως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (λόγω κανόνων κρατικών ενισχύσεων) επέβαλε περιορισμούς και απαιτούσε επιστροφή ενισχύσεων.
Το Τέλος της Ιστορικής Ολυμπιακής
2009 – Πώληση στην MIG του Βγενόπουλου. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες ιδιωτικοποίησης από το 2004 έως το 2008, η κυβέρνηση Καραμανλή ολοκλήρωσε τη μεταβίβαση της Ολυμπιακής στην Marfin Investment Group (MIG) του Ανδρέα Βγενόπουλου. Η νέα εταιρεία λειτούργησε ως Olympic Air, με διαφορετικό καθεστώς, περιορισμένο στόλο και προσωπικό.
Όταν η Ολυμπιακή Αεροπορία πουλήθηκε το 2009, τα τεράστια χρέη της (άνω των 2 δισ. ευρώ)δεν μεταβιβάστηκαν στον ιδιώτη επενδυτή αλλά έμειναν στο Ελληνικό Δημόσιο – δηλαδή, τα πλήρωσαν οι Έλληνες φορολογούμενοι, Όπως πάντα.
2013 – Εξαγορά από την Aegean. Η Olympic Air εξαγοράστηκε από την Aegean Airlines, η οποία διατήρησε το εμπορικό σήμα για εσωτερικές πτήσεις, αλλά ενσωμάτωσε πλήρως τις δραστηριότητες.
Συνοπτικά: Αίτια Πτώσης
Κακοδιαχείριση & υπερκομματισμός
Συνδικαλιστική υπερβολή
Αδυναμία εκσυγχρονισμού
Κρατικές επιχορηγήσεις χωρίς σχέδιο
Πίεση από ΕΕ & απώλεια ανταγωνιστικότητας
Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΕΙΡΑΪΚΗ–ΠΑΤΡΑΪΚΗ – κλωστοϋφαντουργία (έκλεισε τη δεκαετία του 1990).
ΧΡΩΠΕΙ – χημικά και φάρμακα (έκλεισε το 1990).
ΙΖΟΛΑ – ηλεκτρικές συσκευές (χρεοκόπησε τη δεκαετία του 1980).
ΕΛΒΟ – κρατική βιομηχανία οχημάτων (παρήκμασε, πέρασε σε ιδιώτες).
ΒΙΑΜΑΞ – λεωφορεία/φορτηγά Mercedes (έκλεισε το 1991).
ΠΙΤΣΟΣ – λευκές συσκευές (παράγεται πλέον στο εξωτερικό).
ΒΙΑΜΥΛ – ζυμαρικά και τρόφιμα (παύση δραστηριότητας).
Σκαραμαγκάς / Ελευσίνα – ναυπηγεία με απολύσεις και μαρασμό.
Η αποβιομηχάνιση της χώρας, η τεράστια σπατάλη πόρων του Δημοσίου που ανέλαβε το βάρος των χρεών επιχειρήσεων. Οι αλόγιστες προσλήψεις, Το τεράστιο κόστος των Ολυμπιακών αγώνων, τελικά μας έφεραν στα μνημόνια. Είχε επιτευχθεί ο σκοπός τους, να οικειοποιηθούν την πλούσια χώρα μας.
Τώρα πλέον μέσω της τρόικα αρχικά και μετά με το ΤΑΥΠΕΔ μπορούσαν να βάζουν χέρι μέσω των ιδιωτικοποιήσεων στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Παράδειγμα ο ΟΠΑΠ, Αεροδρόμια, Λιμάνια και συνεχίζουμε.
ΟΠΑΠ
Ο ΟΠΑΠ ήταν εξαιρετικά κερδοφόρος, με μερίσματα εκατοντάδων εκατομμυρίων τον χρόνο. Π.χ., το 2012 απέδωσε πλέον των 200 εκατ. ευρώ σε μέρισμα στο Δημόσιο.
Η πώληση έγινε με χαμηλό τίμημα σε σχέση με τη δυναμική και τη μονοπωλιακή θέση του ΟΠΑΠ τότε (είχε αποκλειστικότητα μέχρι το 2030).
Από την πώληση και μετά:
Ο νέος ιδιοκτήτης έβγαλε υπερπολλαπλάσια κέρδη (π.χ. πάνω από 300 εκατ. € το 2022).
Το Δημόσιο έχασε ετήσια έσοδα από μερίσματα και ελέγχει μόνο μέσω φόρων.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας λόγω των πιέσεων της Τρόικας.
Συνολική εκτίμηση (οικονομική και πολιτική)
Κριτήριο
Αξιολόγηση
Βραχυπρόθεσμα
Έσοδο 652 εκατ. € = θετική ανάσα.
Μακροπρόθεσμα
Χάθηκαν πολλαπλάσια έσοδα από μερίσματα.
Στρατηγικός έλεγχος
Έχασε το Δημόσιο την κυριότητα του μονοπωλίου.
Διαφάνεια / Τίμημα
Αμφισβητήθηκαν από οικονομολόγους και αντιπολίτευση.
Συμπέρασμα:
Οικονομικά, η πώληση του ΟΠΑΠ δεν αποδείχθηκε επωφελής μακροπρόθεσμα. Το Δημόσιο κέρδισε ένα άμεσο ποσό, αλλά έχασε ένα σταθερό, υψηλό εισόδημα για δεκαετίες. Ήταν μια «λύση ανάγκης» στη συγκυρία της κρίσης, όχι μια στρατηγική επένδυση.
ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Για να μην μείνει τίποτα όρθιο, αντί ο πακτωλός χρημάτων της ΕΕ να χρησιμοποιηθεί για την αναδιάρθρωση της γεωργίας να την αναβαθμίσει, χρησιμοποιήθηκε χωρίς έλεγχο, τα χρήματα έγιναν σπίτια, βίλες, ΙΧ αυτοκίνητα, σπατάλη. Θυμηθείτε τα διώροφα χωράφια στην Θεσσαλία τότε και τα εκατομμύρια πρόβατα στην Κρήτη σήμερα.
ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΝΕ
ΕΜΕΙΣ !
Εμείς ψηφίζουμε και ανεχόμαστε τους πολιτικούς μας και μερικοί από εμάς τους ωθούν ζητώντας “ρουσφέτια”.
Εάν άνομα έχουμε όφελος το κατανοώ, αν όμως, όπως είναι η πλειοψηφία του λαού, είμαστε απλοί νομοταγείς πολίτες γιατί να τους ταΐζουμε και να τους ανεχόμαστε.
“Και σε εσάς, αναγνώστες και μελλοντικοί πατριώτες, απευθύνομαι: να είστε άγρυπνοι, να κρίνετε με προσοχή το αληθινό από το ψεύτικο. Γιατί σήμερα, όσοι κατέχουν την τύχη της πατρίδας μας στα χέρια τους, θεωρούν τιμή και δόξα να τους λες ότι πρόδωσαν, ότι έκλεψαν, ότι έφεραν τόσα δεινά στην Ελλάδα.“
Η ΛΑΡΚΟ δεν είναι απλώς μια μεταλλευτική εταιρεία. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα του πώς η Ελλάδα διαχειρίστηκε – και τελικά έχασε – το στοίχημα της βαριάς βιομηχανίας. Από την ίδρυσή της έως την εκκαθάρισή της, η ΛΑΡΚΟ υπήρξε πεδίο ελπίδων, αντιφάσεων, εργατικών αγώνων, και τελικά απογοήτευσης.
Από τον Μποδοσάκη στο Δημόσιο
Η ΛΑΡΚΟ ιδρύθηκε το 1963 από τον οραματιστή βιομήχανο Πρόδρομο Μποδοσάκη, με στόχο την αξιοποίηση των λατεριτικών κοιτασμάτων νικελίου – ενός από τα πλουσιότερα στην Ευρώπη. Το εργοστάσιο της Λάρυμνας και τα μεταλλεία στην Εύβοια, την Καστοριά και αλλού αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής μεταλλουργίας.
Το 1977, υπό το βάρος οικονομικών προβλημάτων, η εταιρεία πέρασε στον έλεγχο του Δημοσίου. Από εκεί και πέρα άρχισε να εγκαθίσταται ένας επικίνδυνος μηχανισμός: κρατικός έλεγχος χωρίς επενδύσεις, διορισμοί χωρίς αξιοκρατία, υπερχρεώσεις χωρίς στρατηγική.
Ένας βιομηχανικός γίγαντας με πήλινα πόδια
Η ΛΑΡΚΟ είχε τα πάντα για να πετύχει: εξαγώγιμο προϊόν, στρατηγικό ρόλο, τεχνογνωσία, εργατικό δυναμικό. Και όμως, βούλιαξε. Γιατί;
Το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας: Το εργοστάσιο κατανάλωνε τεράστια ποσά ρεύματος. Οι οφειλές προς τη ΔΕΗ ξεπέρασαν τα 300 εκατομμύρια ευρώ.
Η έλλειψη επενδύσεων και εκσυγχρονισμού: Οι εγκαταστάσεις παρέμειναν απαρχαιωμένες, ενώ το διεθνές περιβάλλον απαιτούσε καινοτομία.
Οι πελατειακές σχέσεις: Η ΛΑΡΚΟ έγινε για δεκαετίες μια “δεξαμενή” προσλήψεων και ρουσφετιών.
Η διεθνής αγορά νικελίου: Οι διακυμάνσεις των τιμών και η παγκοσμιοποίηση πίεσαν τις χαμηλής ανταγωνιστικότητας μονάδες.
Δυστυχώς η Λάρκο πολεμήθηκε όσο λίγες ιδιωτικές επιχειρήσεις από την Αριστερά, τα συνδικάτα και τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα του Ανδρέα Παπανδρέου με αποτέλεσμα να κρατικοποιηθεί και να εξελιχθεί έκτοτε στο πιο σκανδαλώδες πρυτανείο εργαζομένων και μη εργαζομένων.
Με μέσο κόστος ανά εργαζόμενο 44.000 ευρώ ετησίως, στους 1.080 που απάρτιζαν το προσωπικό της παρέχονται δωρεάν σπίτια με φως, νερό, τηλέφωνο, όχι μόνο στους πράγματι εργαζομένους, αλλά και σε εργολάβους και πρώην υπαλλήλους που εξακολουθούν να παραμένουν σε αυτά τα σπίτια με το έτσι θέλω.
Πέρα από το προκλητικό τους μισθολόγιο, τα πριμ παραγωγικότητας ακόμα και για ζημιογόνες περιόδους και τα επιδόματα ετοιμότητας, εφαρμόζει και γενναιόδωρο στεγαστικό πρόγραμμα, ενώ παρέχεται ακόμα και ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων σε ιδιωτική εταιρεία για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Οι γενναιόδωρες Διοικήσεις της ΛΑΡΚΟ, διορισμένες από τις κυβερνήσεις ΠαΣοΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έφτασαν να παρέχουν στέγαση και σε τρίτους, όπως εργαζομένους εργολάβων και εργολάβους. Περιττό να σημειωθεί ότι η χρεοκοπημένη εταιρεία δεν πληρώνει το ρεύμα της ΔΕΗ χάρη στο οποίο λειτουργούν οι βιομηχανικές μονάδες της, ούτε τα ασφάλιστρα στα ασφαλιστικά ταμεία χωρίς να συγκινείται κανείς αρμόδιος. Αντίθετα ακόμη και σήμερα παρέχονται αυξήσεις αποδοχών σε μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη επιχείρηση. Η ΛΑΡΚΟ, παρά τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα (αν ήταν ιδιωτική θα είχε πτωχεύσει και κλείσει προ πολλού και οι διοικήσεις της θα είχαν βρεθεί ενδεχομένως και στη φυλακή), συνέχισε έως το 2009 να φορτώνεται με νέο προσωπικό, αφού πάνω από 600 εργαζόμενοι προσελήφθησαν από την εταιρεία τα τελευταία χρόνια με ετήσιο κόστος 31.000 ευρώ ανά εργαζόμενο.
Η Ευρώπη πιέζει – Το Κράτος υποχωρεί
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε ως παράνομες τις κρατικές ενισχύσεις στη ΛΑΡΚΟ και απαίτησε την επιστροφή τους. Η απάντηση της ελληνικής πολιτείας ήταν να προχωρήσει στην εκκαθάριση εν λειτουργία. Ένα σχήμα “λύσης” που σημαίνει: σταδιακή διάλυση της παλιάς εταιρείας και παραχώρηση περιουσιακών στοιχείων σε νέους επενδυτές.
Το 2023, η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ σε κοινοπραξία με την AD Holdings απέκτησε το εργοστάσιο και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι έμειναν εκτός. Οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές.
Μια πληγή για την τοπική κοινωνία
Για την περιοχή της Λάρυμνας, η ΛΑΡΚΟ δεν ήταν απλώς ένας εργοδότης. Ήταν τρόπος ζωής, οικογένειες, σχολεία, κοινότητες. Το κλείσιμο και η εκκαθάριση συνιστούν οικονομική και κοινωνική ερημοποίηση.
Οι εργαζόμενοι βρέθηκαν να διεκδικούν τα αυτονόητα, συχνά ακούγοντας χλευαστικά σχόλια περί “τεμπέληδων” ή “ρετιρέ του δημοσίου”. Η αλήθεια είναι πως δούλεψαν σε σκληρές και επικίνδυνες συνθήκες για δεκαετίες.
ΛΑΡΚΟ: Μια χαμένη ευκαιρία;
Η ΛΑΡΚΟ θα μπορούσε να είναι το ελληνικό success story στην πράσινη μετάβαση: νικέλιο για ηλεκτρικές μπαταρίες, στρατηγική αυτονομία για την Ευρώπη, νέες τεχνολογίες.
Αντ’ αυτού, αποτελεί παράδειγμα πώς ένας εθνικός πλούτος απαξιώνεται μέσα από την ανευθυνότητα, τη γραφειοκρατία και την πολιτική αδράνεια και σύμφωνα με τις θεωρίες συνωμοσίας από εσκεμμένη απαξίωση.
Και τώρα τι;
Η επόμενη μέρα ανήκει στους ιδιώτες. Μένει να φανεί αν θα τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους, αν θα υπάρξει κοινωνική ανταπόδοση και κυρίως: αν αυτή η νέα ΛΑΡΚΟ θα πάψει να είναι φάντασμα του παρελθόντος και θα γίνει υπόδειγμα βιομηχανικής αναγέννησης.
Τα χρέη της ΛΑΡΚΟ (κυρίως προς τη ΔΕΗ, αλλά και προς ασφαλιστικά ταμεία, προμηθευτές, τράπεζες και το Δημόσιο) δεν καλύφθηκαν από τον νέο επενδυτή. Αντιθέτως, έμειναν στο “παλιό νομικό πρόσωπο” της ΛΑΡΚΟ που οδηγήθηκε σε εκκαθάριση. Αυτό σημαίνει ότι τα χρέη:
✅ Τα πλήρωσε ουσιαστικά το Ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή… οι φορολογούμενοι για ακόμη μια φορά.
Μια χώρα χωρίς παραγωγή, χωρίς βιομηχανία και χωρίς εργατική τάξη, είναι χώρα ευάλωτη. Και η ΛΑΡΚΟ, μας υπενθυμίζει ακριβώς αυτό. Η περίπτωση της απαξίωσης της Λάρκο και πολυάριθμων άλλων επιχειρήσεων μας οδήγησαν τελικά στα “Μνημόνια”.
Το πολιτικό μας σύστημα πιστό στις αρχές του “πρώτα το κόμμα”
Πηγή του κειμένου είναι ο Λεωνίδας Κουμάκης, Έλληνας νομικός και συγγραφέας, γνωστός για τα άρθρα του με θέμα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την ιστορική μνήμη και τα εθνικά θέματα. Το συγκεκριμένο κείμενο έχει δημοσιευτεί σε διάφορες πατριωτικές ή εθνικά προσανατολισμένες ιστοσελίδες, όπως π.χ. στο infognomonpolitics.gr, και αφορά την τουρκική πολιτική κατά των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με έμφαση στον φόρο Βαρλίκ (Varlık Vergisi) που επιβλήθηκε το 1942.
Πρόκειται για άρθρο γνώμης, όχι για ακαδημαϊκή ιστορική μελέτη. Έχει σαφή εθνική και καταγγελτική χροιά, με έντονα φορτισμένο λεξιλόγιο. Περιέχει και στοιχεία ιστορικής αλήθειας, ιδίως όσον αφορά την πολιτική του Ισμέτ Ινονού και το “βαρλίκι”, που έχει καταγραφεί και από Τούρκους ιστορικούς όπως ο Rıdvan Akar, αλλά ενσωματώνει και υποκειμενικές ερμηνείες και χαρακτηρισμούς.
Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, κατά των Ελλήνων! Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από την ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία, και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο).*
OI ΔΥΟ Α Ι Μ Ο Σ Τ Α Γ Ε Ι Σ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ! ΔΕΞΙΑ Ο ΙΣΜΕΤ ΙΝΟΝΟΥ, “ΑΙΩΝΙΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ” ΚΑΙ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΗΣ ΚΑΘΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ…
Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά την πορεία της Τουρκίας από το κίνημα των Νεότουρκων (1908) μέχρι σήμερα, θεωρούν πως όλες ανεξαιρέτως οι διαχρονικές, αποφασιστικές ενέργειες της Τουρκίας διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα κοινά χαρακτηριστικά: Είναι ύ π ο υ λ ε ς (π ι σ ώ π λ α τ ε ς), μ ε θ ο δ ε υ μ έ ν ε ς, θ ρ α σ ύ τ α τ ε ς και γίνονται συνήθως εκ του ασφαλούς μέσα σε ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο το οποίο θεωρούν ότι παρέχει την «κατάλληλη ευκαιρία». Αν αποτύχουν, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνουν «στροφή 180 μοιρών».
Ο Ισμέτ Ινονού είχε ήδη μυριστεί την «κατάλληλη ευκαιρία» προκειμένου να εξοντώσει όσους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους είχαν καταφέρει να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ακόμα στην Τουρκία, όπως ακριβώς ένας καρχαρίας μυρίζεται το ανθρώπινο αίμα από κάποιο ναυάγιο… Ολόκληρος ο πλανήτης ήταν απασχολημένος με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο, και η Τουρκία, κρυμμένη πίσω από την επιτήδεια ουδετερότητα και το «σύμφωνο φιλίας» με την ναζιστική Γερμανία που ήταν ήδη έτοιμο από τις αρχές του 1941, είχε λυμένα τα χέρια της. Άρα, υπήρχε η «κατάλληλη ευκαιρία».
Έτσι τον Μάϊο του 1941, λίγες μόλις βδομάδες μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, η οποία είχε ξεκινήσει από τις 6 Απριλίου 1941, η Τουρκία κήρυξε γενική επιστράτευση των μη μουσουλμάνων νέων ηλικίας από 20 έως 45 ετών. Όλος ο ανθός, η αφρόκρεμα της μη μουσουλμανικής νεολαίας της Κωνσταντινούπολης οδηγήθηκε στα βάθη της Ανατολής με στόχο τη φυσική της εξόντωση. Η οξύτατη διαφωνία του δίδυμου I.Ινονού-Σ.Σαράτσογλου (πρωθυπουργός) με τον στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος φοβόταν τις πιθανές συνέπειες μιας νέας γενοκτονίας, δεν επέτρεψε την εν ψυχρώ εκτέλεση των επιστρατευμένων, έτσι η επιστράτευση περιορίστηκε στην εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.
Ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Κάλεσε τον πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτσογλου και του ανέθεσε το έργο της οικονομικής ή φυσικής εξόντωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών με «όπλο» έναν έκτακτο φόρο περιουσίας, που θα ήταν τόσο εξωφρενικός ώστε πρώτα οι «υπόχρεοι» θα αδυνατούσαν να πληρώσουν και στην συνέχεια θα τους δινόταν η μεγαλόψυχη «ευκαιρία» να τον εξοφλήσουν με καταναγκαστική εργασία.
Υπολογίζεται ότι για την εξόφληση του φόρου που επιβλήθηκε σε κάθε Έλληνα, Αρμένη ή εβραίο αλλά δεν κατέστη δυνατό να πληρωθεί, απαιτείτο καταναγκαστική εργασία διακοσίων έως τριακοσίων ετών προκειμένου να εξοφληθεί! Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο. Σχεδίασε προσεκτικά τα βήματα που έπρεπε να γίνουν ένα προς ένα: Πρώτα έπρεπε να προετοιμαστεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Ο τουρκικός Τύπος άρχισε σταδιακά να εξαπολύει μια εκστρατεία μίσους και φανατισμού εναντίον των μη μουσουλμάνων – Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων. Όλα τα δεινά της Τουρκίας φορτώνονταν στις πλάτες των μειονοτήτων, και βέβαια στην οικονομική ευημερία που απολάμβαναν. Δεύτερον, ανασύρθηκε ένας νόμος που είχαν ετοιμάσει το 1914 οι Νεότουρκοι για την «ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας» με πλιάτσικο των χριστιανικών περιουσιών της Τουρκίας. Ξεσκονίστηκε, καθαρογράφτηκε, συμπληρώθηκε και παρουσιάστηκε από τον υφυπουργό οικονομικών Εσαάτ Τεκελί στον πρωθυπουργό Σαράτσογλου. Ο τελευταίος ζήτησε από τον σεσημασμένο για σφαγές άμαχων Ελλήνων Fuat Agrali, την δημιουργία ενός μικρού διευθυντηρίου που θα εφάρμοζε το νόμο.
Μέλη του ορίστηκαν οι Faik Ökte, (έφορος Κωνσταντινούπολης) και Mumtaz Tarham τους οποίους ο Fuat Agrali παρουσίασε στον Τούρκο πρωθυπουργό με τα εξής λόγια: «Αυτά τα δύο παλληκάρια (!…) θα εφαρμόσουν το νόμο μας στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη». Το επόμενο βήμα ήταν η μυστική συνεδρίαση του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε εγγυήσεις πως ο νέος νόμος για τον έκτακτο φόρο περιουσίας, το ‘βαρλίκι’, στην πράξη θα εφαρμοστεί μόνο στις μειονότητες. Εξήγησε ότι έπρεπε, για τα μάτια, να υπάρχει και ένας φόρος για Τούρκους, αλλά θα ήταν μικρός και συμβολικός, έτσι για να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα.
Αμέσως μετά, η τουρκική Βουλή ψήφισε σε μια συνεδρίαση το νόμο 4305 με 17 άρθρα, στις 12 Νοεμβρίου 1942. Ο νόμος 4305 διαχώρισε με επίσημο, ρατσιστικό τρόπο τους φορολογούμενους σε τέσσερις κατηγορίες: Μουσουλμάνους, Γκιαούρηδες (Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους), όσους άλλαξαν την πίστη τους και έγιναν μουσουλμάνοι (Donme), και τέλος όλους τους ξένους υπηκόους. Καθορίστηκαν επιτροπές με έξι μέλη που όριζαν το ποσό του φόρου για κάθε φορολογούμενο ξεχωριστά (δύο εφοριακοί, δύο μέλη Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ήταν φανατισμένα μέλη του Λαϊκού Κόμματος, και δύο μουσουλμάνοι – μέλη του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Κωνσταντινούπολης).
Στο βιβλίο Η συμφορά του φόρου Βαρλίκι (Varlık Vergisi Faciası) ο έφορος Κωνσταντινούπολης Faik Ökte μας περιγράφει με ποιον τρόπο οριζόταν το ποσό του φόρου, αφού πρώτα εξεταζόταν ο φάκελος του θύματος και βεβαιώνονταν το θρήσκευμα και η εθνικότητα του: Πόσο θα πληρώσει αυτός; 500.000 λίρες πρότεινε ένα μέλος της επιτροπής. Όχι, όχι. 1.000.000 λίρες, αντιπρότεινε ένα άλλο. Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε, επενέβαινε ένας τρίτος. Αν σε έναν χριστιανό φορολογούμενο επιβαλλόταν 5.000 λίρες φόρος για ένα μικρό κατάστημα, στον μουσουλμάνο του διπλανού ακριβώς καταστήματος επιβαλλόταν φόρος μόνο 5 λιρών….
Το ποσό του φόρου που επιβαλλόταν δεν επιδέχονταν καμμία έφεση. H προθεσμία πληρωμής ορίστηκε σε 15 ημέρες. Τυχόν καθυστέρηση πληρωμής για τη μεν πρώτη εβδομάδα σήμαινε πρόστιμο 1%, για τη δεύτερη 2% κ.ο.κ. Μετά την παρέλευση ενός μηνός ακολουθούσε κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας, σύλληψη και εκτόπιση σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με ημερήσια «αμοιβή» 2 λιρών η οποία «συμψηφιζόταν» με την οφειλή του εκτοπισθέντος. Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν από τις τουρκικές Αρχές τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Ο πανικός απλώθηκε στην έντρομη μειονότητα που γέμισε όλες τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης ακινήτων Ελλήνων, Αρμενίων και εβραίων.
Σύμφωνα με όσα καταγράφει στο βιβλίο του ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Faik Ökte, στο τέλος του 1942 αγοραστή έψαχναν απεγνωσμένα μέσα από εφημερίδες 8 εργοστάσια, 7 στοές σε κεντρικά σημεία, 80 πολυκατοικίες, 230 σπίτια, 97 μαγαζιά και 190 οικόπεδα! Όπως ήταν φυσικό, οι τιμές κατρακύλησαν αμέσως με αποτέλεσμα να ξεπουλιούνται ολόκληρες περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί. Όσοι δεν κατάφεραν να εξοφλήσουν τον φόρο που τους επέβαλαν οι τουρκικές Αρχές άρχισαν, να βλέπουν, μετά την 7η Ιανουαρίου 1943, τα ονόματα τους στις εφημερίδες.
Η περιουσία τους κατάσχονταν και οι «υπόχρεοι» οδηγούνταν σε καταναγκαστικά έργα στο Άσκαλε, που θεωρείται η Σιβηρία της Ανατολής, ώστε να επισπευστεί η φυσική τους εξόντωση από τις καιρικές συνθήκες και την καταναγκαστική εργασία που ξεκινούσε από τις 5 το πρωί και τέλειωνε στις 7 το απόγευμα. Τον Σεπτέμβριο του 1943 η γνωστή αμερικανική εφημερίδα ‘New York Times’ δημοσίευσε ένα άρθρο για την πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, και η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, χωρίς καθυστέρηση, αποφάσισε την άμεση διαγραφή των φόρων που δεν είχαν εισπραχθεί ακόμα. Τρεις μήνες αργότερα (Δεκέμβριος 1943) αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «οφειλετών» στα σπίτια τους.
Όσοι άντεξαν τις κακουχίες και κατάφεραν να επιστρέψουν, ήσαν κυριολεκτικά αγνώριστοι. Από τους 1.229 πλούσιους μειονοτικούς που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον υπερβολικό φόρο και βρέθηκαν στα τάγματα εργασίας, ένας στους τρεις δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω.
Πλήθος μαρτυρίες καταγράφουν συγκλονιστικές λεπτομέρειες μιας ακόμα μαύρης σελίδας στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Ο νόμος 4305 καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944, όταν ο Ρωσικός στρατός έφθασε νικητής στα σύνορα της Ρουμανίας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει τα ίχνη του αποτρόπαιου εγκλήματος που διέπραξε. Συμπέρασμα Η μελέτη και η πλήρης γνώση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν και σημαδεύουν την σύγχρονη πορεία Ελλάδας και Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κήρυγμα μίσους προς την απέναντι όχθη του Αιγαίου.
Αντίθετα, ένα χέρι φιλίας μόνιμα απλωμένο, με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό, δίνει ελπίδα στις επόμενες γενιές να πετύχουν κάποτε αυτό που οι παλαιότερες δεν κατάφεραν. Η μελέτη όμως και η πλήρης ιστορική γνώση αποτελεί εθνική υποχρέωση γιατί η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψή του. Και η Τουρκία στις ημέρες μας, με εξωπραγματικές νεοοθωμανικές φαντασιώσεις, αποτελεί έναν μεγάλο κίνδυνο για την σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.
Σε ό,τι πάντως μας αφορά, δεν υπάρχει πιο καταλυτικό, πιο ισχυρό όπλο των Ελλήνων εναντίον των προβληματικών μας γειτόνων, από την πλήρη γνώση της ιστορίας μας!
*Μόλις η ήττα των Γερμανών κατέστη βέβαιη, η Τουρκία έσπευσε «να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία» (23 Φεβρουαρίου 1945).
Είνα μια χαρακτηριστική ιστορία αποστροπής βιονηχάνισης της Ελλάδος. Είναι τόσο χαρακτηριστική που δύσκολα μπορεί να αποδοθεί στις διαχρονικές παθογένειες των Ελληνικών Κυβερνήσεων. Περισότερο μπορεί να αποδωθεί σε “Αυτούς” που θέλουντην Ελλάδα αδύναμη και έρμαιο των συμφερόντων τους και το υλοποιούν με την βοήθεια των Ελλήνων προδοτών. Διαβάστε το κειμενο και τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο Σωτήριος Σοφιανόπουλος (1938 – 2020). Το 1956 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Αναβρύτων. Σπούδασε Χημικός στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πολυτεχνείο Darmstadt της Γερμανίας. Διετέλεσε επί τετραετία Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων φοιτητών στη Γερμανία. Επί 11 χρόνια διετέλεσε Αντιπρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας ΧΡΩΠΕΙ.
Ειδικεύτηκε στην αναπτυξιακή έρευνα και τεχνολογία και μεταξύ άλλων κατασκεύασε τα πρώτα ελληνικά όπλα μετά το 1974.
Είχε ξεκινήσει και την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων αλλά για διαφόρους λόγους (!) η παραγωγή σταμάτησε… Στα εργαστήρια της ΧΡΩΠΕΙ ο Σοφιανόπουλος συνέθεσε και το προωθητικό υγρό πυραύλων Υδραζίνη.
Στα ναυπηγεία Αυλίδος κατασκεύασε τορπιλακάτους που όμως η προσπάθεια για διαφόρους λόγους (!) δεν συνεχίστηκε…
Προσκλήθηκε από τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή να υποβάλει «οικονομικό υπόμνημα». Για λογαριασμό του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης έφερε σε πέρας υλικό εφαρμοσμένης έρευνας υψηλοτάτης τεχνολογίας με άκρως απόρρητη σύμβαση, το οποίο χαρακτηρίστηκε εθνικό θέμα υψίστης ασφάλειας, αλλά ποτέ δεν προσκλήθηκε στις δοκιμές… (!)
Το 1972 απέδειξε ότι η σόγια ευδοκιμεί στη χώρα μας αλλά ναυάγησαν οι προσπάθειες του για βιομηχανική εκμετάλλευση… Κατασκεύασε το πρώτο εργοστάσιο παρασκευής πρωτεϊνούχων αλεύρων υψηλής περιεκτικότητας σε οξέα. Την τεχνολογία ζήτησε εκτός των άλλων κρατών και η Βουλγαρία με ανταλλαγή τεχνολογίας παραγωγής κιτρικού οξέος, αλλά το κράτος δεν επέτρεψε τη συνεργασία αυτή και διέταξε το κλείσιμο του εργοστασίου. (!)
Το 1977 παρήγαγε το πρώτο ελληνικό πετρέλαιο στο Κερί Ζακύνθου και κατέληξε στα δικαστήρια κατηγορούμενος από την κρατική μηχανή, παρόλο που είχε πάρει δύο άδειες γι’ αυτό τον σκοπό… (!).
ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ
Πηγή του Ηροδότου. Οι πηγές της πίσσας και Πετρελαίου στη Λίμνη του Κεριού αναφέρονται από το μεγάλο ιστορικό της ελληνικής αρχαιότητας Ηρόδοτο στην Ιστορία του, αφού τις επισκέφθηκε κατά τα μέσα του 5ου π.χ
Τα μυρίστηκαν πρώτοι οι Αγγλοι το 1927, τα δοκίμασε το πολεμικό μας ναυτικό το 1928, η ιδιωτική τους εκμετάλλευση άρχισε το 1965 και η ζωή τους έκλεισε το 1979. Μία απίστευτη περιπέτεια του πρώην ιδιοκτήτη της ΧΡΩΠΕΙ.
Πρώτοι οι Άγγλοι μυρίστηκαν το πετρέλαιο της Ζακύνθου και πολύ αργότερα οι αναθυμιάσεις οδήγησαν εκεί και τη μύτη ενός επιχειρηματία: του ιδιοκτήτη της διαλυμένης σήμερα βιομηχανίας ΧΡΩΠΕΙ, Σωτήρη Σοφιανόπουλου.
• Το 1927 η αγγλική εταιρεία «NEAR EAST PETROLEUM COMPANY» έρχεται στη Ζάκυνθο, για να μελετήσει τις δυνατότητες αντλήσεως πετρελαίου. Δεν γίνεται όμως εντατική άντληση, των φρεατίων, γιατί λείπουν τά επαρκή μηχανήματα και οι δεξαμενές.
• Το 1928, η ελληνική κυβέρνηση στέλνει το τορπιλοβόλο «Πέργαμος» για να κάνει δοκιμές καύσεως. Η έκθεση που συντάσσεται καταλήγει σε ένα αισιόδοξο συμπέρασμα: «Εκ των ανωτέρω συνάγεται ότι τ’ αποτελέσματα των δοκιμών ήσαν ικανοποιητικά».
• Το 1965, ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος επισκέπτεται για πρώτη φορά τη Ζάκυνθο και μαθαίνει ότι στο Κερί, σ’ ένα βάλτο 1.000 στρεμμάτων, υπάρχει πετρέλαιο! Τα χρόνια της δικτατορίας αποφασίζει να ασχοληθεί επιχειρηματικά με την υπόθεση της Ζακύνθου. Η χούντα είχε τότε παραχωρήσει άδεια για γεωτρήσεις στην αμερικανική εταιρεία ANCAR OIL. Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος συναντιέται στα γραφεία της ΧΡΩΠΕΙ με τον ελληνικής καταγωγής πρόεδρο της ΑΝΚΑΡΟΪΛ Στερτζ (Στέργιου), καταλήγουν σε συμφωνία και αποφασίζεται να γίνει το συντομότερο γεώτρηση βάθους 2.500 μέτρων:
«Η ΑΝΚΑΡΟΪΛ και η ΧΡΩΠΕΙ θα είχαν ποσοστά επί της παραγωγής και της εκμετάλλευσης του πετρελαίου. Παρασκευή, θα ερχόταν ξανά ο Στερτζ για να υπογράψουμε τη σύμβαση και την Τρίτη γίνεται το πραξικόπημα στην Κύ¬προ. Ο Στερτζ δεν έρχεται και βέβαια η σύμβαση ναυαγεί. Γίνονται τα γνωστά, έρχεται η μεταπολίτευση και εγώ εξακολουθώ να ενδιαφέρομαι για τα πετρέλαια. Επισκέπτομαι τον καθηγητή Ζάχο, διευθύνοντα σύμβουλο της ΔΕΠ (Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου). Πραγματικά, στέλνει στη ΧΡΩΠΕΙ την άδεια να προχωρήσω τις εργασίες στο Κερί».
• Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος πηγαίνει στη Ζάκυνθο και στήνει εκεί ένα κανονικό εργοτάξιο επανδρωμένο με μηχανικούς και τεχνικούς της ΧΡΩΠΕΙ.
«Η μεγαλύτερη γεώτρηση που είχα κάνει ήταν βάθους 120 μέτρων το περισσότερο, όμως, πετρέλαιο έβγαινε από μια των 18 μέτρων. Πετρέλαιο χωρίς υδρόθειο, με βάση τη νάφθα. Έφτασα να βγάζω, ανάλογα με τις υδροστατικές πιέσεις, μέχρι και 70 βαρέλια πετρέλαιο την ημέρα. Για μήνες ολόκληρους τα πετρελαιοκίνητα φορτηγά της ΧΡΩΠΕΙ κινούνταν με αυτό το καύσιμο, ενώ επί χρόνια μου ζητούσαν να τους πω το μυστικό – πώς δηλαδή, κατάφερα να βγάλω ντίζελ σε πρώτη φάση χωρίς διυλιστήριο!».
Ο δραστήριος επιχειρηματίας ζητά από το υπουργείο Βιομηχανίας άδεια εκμεταλλεύσεως:
«Έτρεχα από το υπουργείο Βιομηχανίας στη ΔΕΠ και τούμπαλιν. Σ’ αυτά τα δρομολόγια με κορόιδευαν όλοι μαζί. Τράβηξα μια εταιρεία στη Ζάκυνθο και πουλούσα το πετρέλαιο που έβγαζα με κανονικό τιμολόγιο στη ΧΡΩΠΕΙ».
• Η δουλειά στο Κερί κρατάει δύο χρόνια και σταματάει με τη σύλληψη του Σωτήρη Σοφιανόπουλου. Όπως υποστηρίζει ο ίδιος:
«ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε ζητήσει από τον υπουργό Βιομηχανίας να μου δοθεί άδεια εκμεταλλεύσεως, αντ’ αυτού μια ωραία πρωία έρχονται στο Κερί και με συλλαμβάνουν ως παραβάτη του νόμου επειδή παράγω αργό πετρέλαιο».
• Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος δικάζεται τον Μάιο του 1979 και αθωώνεται. Με δικαστική απόφαση, όμως, αναστέλλονται οι δύο άδειες που είχε για παραγωγή πετρελαίου. Από τότε, κανείς δεν ασχολήθηκε πια με τα πετρέλαια της Ζακύνθου. Η περιοχή αναδίδει ακόμα τη μυρωδιά του πετρελαίου και ο βάλτος βουλιάζει στα περασμένα υγρά γυαλιστερά μεγαλεία.
Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος υποστηρίζει από τότε ότι εσκεμμένα σκέπασαν την υπόθεση και κατηγορεί όλες τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ότι παραδίδουν τον εθνικό πλούτο της χώρας στις πολυεθνικές…
Το 1981 ίδρυσε το Κόμμα του Ελληνισμού, στο οποίο συμμετείχε σε εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς επιτυχία. (ΣΣ. Ο Περιούσιος Λαός μας θέλει την οικογενειοκρατεία !!!!)
Μετά το 1990 ασχολήθηκε έντονα με ζητήματα όπως τα πανωτόκια των δανείων, θέμα που απασχόλησε τον Άρειο Πάγο το 1997 και κρίθηκαν τα πανωτόκια παράνομα.
ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ…
Πηγή άρθρου : “Η αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων για τον Έλληνα επιστήμονα και τα πετρέλαια στο Κερί Ζακύνθου”, New Economy” ; Άρθρο εδώ
6/10/2016
Ειδικό κλιμάκιο τεχνικών από το εξωτερικό εξετάζει τη σφράγιση των γεωτρήσεων που ρυπαίνουν με μικροποσότητες πετρελαίου την ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του Κεριού και τον υδροβιότοπο, σύμφωνα με δηλώσεις στην ΕΡΤ Ζακύνθου, του αντιδήμαρχου Λαγανά, Διονύση Μποτώνη. Πηγή ΕΡΤ εδώ
Η οικονομολογία και οι πολιτικές αναλύσεις συνιστούν ψευδοεπιστήμη η οποία είναι η μάσκα της πραγματικής επιστήμης, της επιστήμης η οποία λέγεται «Εξουσιολογία» και έχει ως αντικείμενο τήν μετατροπή των ανθρώπων σε άβουλα όντα προς όφελος μίαςομάδας ευφυών εγκληματιών. Γιατί…..
Η κρίση είναι αμιγώς λογιστικό κατασκεύασμα. Κρίση πραγματική θα υπήρχε εάν κάτι συνέβαινε και μείωνε τήν παγκόσμια παραγωγή αγαθών. Η πραγματική αιτία της κρίσης είναι ότι: τα κράτη έχουν απεμπολήσει το ΥΨΙΣΤΟ προνόμιο τους (αφού ασκούν εθνική κυριαρχία) να εκδίδουν τα ίδια, το χρήμα τους ΑΤΟΚΑ και αντί αυτού το δανείζονται ΕΝΤΟΚΑ από ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες.
Ο αόριστος όρος «αγορές» αναφέρεται σε “αυτούς” οι οποίοι σπέρνουν παραστατικά αγαθών και παραστατικά παραστατικών και περιμένουν αυτά να …φυτρώσουν, να αναπτυχτούν και να αποφέρουν καρπούς…
Η δημιουργία του “ex nihilo – από το τίποτα” χρήματος και η άυλη ανατοκιζόμενη πίστωση με κλασματικά αποθεματικά (χωρίς πλήρη αντίκρισμα) και όταν δεν μπορείς πληρώσεις, παίρνουν ως αντάλλαγμα τις πηγές της πραγματικής οικονομίας. (αεροδρόμια, λιμάνια, σύστηματα ύδρευσης, ηλεκτρισμού), κραδένοντας την σημαία των ιδιωτικοποιήσεων προκειμένου να αρπάξουν άκοπα τον μόχθο τών άλλων που είναι οι μόνοι που παράγουν.
Κυκλοφορεί εκατοντάδες φορές περισσότερο χρήμα και λογιστικά παράγωγα χρήματος από αντίστοιχα αγαθά παγκοσμίως. Επομένως δεν έχει αντίκρισμα. Είναι “φούσκα” και κάθε φούσκα αργά ή γρήγορα θα σπάσει. Όταν σπάσει αυτοί θα βρεθούν μέσω των ιδιοτικοποιήσεων με πραγματικά περουσικά στοιχεία οι μεγάλη μάζα των άλλων με χαρτιά.
Το ζούμε τώρα όλοι μας στην Ελλάδα στην Ευρώπη και σε όλο τον πλανήτη.
Δεν έχει άδικο ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Βανσ που κατηγορεί την Ευρωπαική Ένωση για ελλειμα δημοκρατίας και ότι φοβάται την ψήφο των πολιτών. Έβαλε η ΕΕ την Τουρκία από την πίσω πόρτα, μέτοχο στην άμυνα της Ευρώπης. Τελικά ποιος αόρατος μαέστρος, ποιοι είναι “ΑΥΤΟΙ”, που κατευθύνουν τις κυβερνήσεις της ΕΕ σε τέτοιες δραματικές αποφάσεις.
Στην ουσία άνοιξε η κερκόπορτα για να περάσει πλέον για τα καλά μια «ειδική σχέση» της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν με την ΕΕ, στην οποία η χώρα μας φαίνεται να έχει ελάχιστη (αν όχι αμελητέα) επίδραση.
Είναι δε χαρακτηριστικό ότι οι σχετικές αποφάσεις λήφθηκαν χωρίς την αρχή της ομοφωνίας (ώστε να μην έχει δικαίωμα βέτο η χώρα μας), αλλά και χωρίς συμμετοχή του Ευρωκοινοβουλίου. Διότι εκεί θα ήταν πιθανό να εκδηλωθούν σοβαρές αντιρρήσεις, μετά και την πρόσφατη έκθεσή του που ήταν καταπέλτης κατά της Τουρκίας, μπλοκάροντας την επανεκκίνηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Η Δημοκρατία στο μεγαλείο της !!!!!
Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας εμφανίζεται να διαφωνεί ανοιχτά με την αποτίμηση που κάνει επισήμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών για τον Κανονισμό SAFE και τις προϋποθέσεις που θέτει στη δυνητική συμμετοχή της Τουρκίας στα ευρωπαϊκά δάνεια με ευνοϊκούς όρους, συνολικού ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία θα είναι διαθέσιμα μέχρι το 2030 για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης. O κ. Δένδιας χαρακτήρισε «Κερκόπορτα» τον Κανονισμό SAFE, θεωρώντας προφανώς ότι το κείμενο του Κανονισμού, που υιοθετήθηκε με τη συναίνεση της Ελλάδας και της Κύπρου από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, καθιστά εταίρο την Τουρκία στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ελληνοτουρκικές και τις ευρωτουρκικές σχέσεις. «Θα πρότεινα να ονομασθεί Κανονισμός της Κερκόπορτας, ο Κανονισμός SAFE, εφ’ όσον επιχειρηθεί από ορισμένους εταίρους να εφαρμοστεί με τεχνάσματα, ώστε να μην απαιτηθεί ομοφωνία για τη Συμφωνία με τρίτες χώρες», δήλωσε ο υπουργός κατά την ομιλία του σε εκδήλωση για την επέτειο της Αλωσης της Πόλης στις 29 Μαΐου 1453, που πραγματοποιήθηκε στον Μυστρά.
Αν όντως είναι μια διαφοροποίηση από την κατευθυνόμενη από “αυτους” πολιτική, σύντομα θα δούμε τον κ. Δένδια εκτός Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Βέβαια υπάρχει η περίπτωση με την φθορά που υφίσταται καθημερινά ο Προθυπουργός να προετοιμάζουν “αυτοί” τον νέο αντικαταστάτη του.
Τα σχόλια περιτεύουν
Ο Πάπας Φραγκίσκος προσέφερε στον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ένα συμβολικό δώρο με την ονομασία “Άγγελος της Ειρήνης” κατά τη διάρκεια της επίσημης συνάντησής τους στο Βατικανό στις 5 Φεβρουαρίου 2018.
…………Τώρα θα εξεταστεί που τοποθετούνται μέσα σε αυτό το πλαίσιο Ελλάδα και Τουρκία. Ξεκινώντας με την Ελλάδα, η χώρα μας και το Υπουργείο Εξωτερικών θα έπρεπε να στηρίξουν σθεναρά την Ινδία, ειδικά μάλιστα από την ώρα που η Τουρκία φανερά στηρίζει το Πακιστάν. Φαίνεται όμως ότι η ελληνική πλευρά έχει ολιγωρήσει με βάσει περιστατικό που έλαβε χώρα στις 6 Μαΐου 2025. Η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε συγκέντρωση Ινδών μεταναστών στην Ελλάδα κατά της τρομοκρατίας έξω από την πακιστανική πρεσβεία. Μάλιστα αρχικώς, οι Ινδοί είχαν συγκεντρωθεί στο Κολλέγιο Αθηνών και είχαν λάβει άδεια για να προχωρήσουν στη συγκέντρωση αυτή που ήταν προγραμματισμένη στις 5 το απόγευμα.
Η αστυνομία προχώρησε σε ελέγχους διαβατηρίων των Ινδών χωρίς κανένα λόγο ενώ όλα αυτά τα χρόνια όταν Πακιστανοί κάνουν συγκεντρώσεις έξω από την Ινδική πρεσβεία κανείς δεν τους ελέγχει. Ανάμεσα στους Πακιστανούς που έχουν διαδηλώσει ανενόχλητοι υπέρ του Ισλάμ στην Ελλάδα υπήρξε και ο λόρδος Ναζίρ Άχμεντ του Ρότερχαμ, πρώην μέλος της Βρετανικής Βουλής των Λόρδων, ο οποίος καταδικάστηκε τον Ιανουάριο του 2022 για απόπειρα βιασμού ανήλικης και σεξουαλική επίθεση σε ανήλικο αγόρι, εγκλήματα που διαπράχθηκαν τη δεκαετία του 1970. Λίγους μήνες πριν την καταδίκη του, τον Αύγουστο του 2021, επισκέφθηκε την Αθήνα και συμμετείχε σε εκδήλωση της πακιστανικής κοινότητας, που διοργανώθηκε από το Οβερσίς Φόρουμ Ιντερνάσιοναλ του Πακιστάν χωρίς κανείς να τον ελέγξει.
Λίγα εικοσιτετράωρα πριν γίνει η συγκέντρωση των Ινδών έξω από την πακιστανική πρεσβείαυ πήρξαν διαρροές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από Πακιστανούς οι οποίοι δήλωναν το εξής. «Αν γίνει αυτή η συγκέντρωση εμείς θα κατέβουμε με 10-15 αμάξια για να κάνουμε αντισυγκέντρωση.». Επομένως έδωσαν το πάτημα στην ελληνική αστυνομία να ακυρώσει και τη συγκέντρωση των Ινδών ώστε να αποτραπούν φασαρίες από επεισόδια μεταξύ Ινδών και Πακιστανών. Καθώς αυτή τη στιγμή στην Ινδία υπάρχει οργισμένο κλίμα κατά της Ελλάδας, πρέπει η χώρα μας, προκειμένου να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την Ινδία, να επιτρέψει τη συγκέντρωση αυτή μέσα στις επόμενες μέρες.
Φωτογραφία εξωφύλλου “Συγκέντρωση Πακιστανών κατά της Ινδίας στην Ομόνοια Την Κυριακή (11/5) στις 17:00”. ΖOUGLA, Πηγή εδώ
Δεν υπάρχει πιο κακοποιημένη έννοια από την “Δημοκρατία” στο όνομά της, με την επίκλιση της, γίνονται τα χειρότερα γεωπολιτικά εγκλήματα. Ακόμη όμως και έτσι η Δημοκρατία εμπεριέχει ακόμη την λαϊκή δύναμη. Μια δύναμη που μπορεί να αποτρέψει ή τουλάχιστον να δυσκολέψει τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ας δούμε όμως με συντομία τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης :
Η παραδοσιακή οικογένεια αποτελεί το στήριγμα για την σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών και βάση για τους νέους πολίτες. Ο πατέρας είναι το πρότυπο και η μητέρα περνά τα βιώματά της, τις μνήμες στην επόμενη γενιά. Μνήμες, λέξεις, ρητά επεζησαν από αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Για να διαμορφωθεί όπως επιθυμεί η Νέα Τάξη, ο νέος παγκόσμιος πολίτης, θα πρέπει να αποκοπεί από τις ρίζες του, από την οικογένεια, πατρίδα, το έθνος.
Γίναμε μάρτυρες των πιέσεων που εξασκούν “αυτοί” για την ισοπέδωση της κοινωνίας, επέβαλαν στις κυβερνήσεις την χρήση των όρων Γονέας 1, γονέας 2 και όχι πατέρας, μητέρα. Την νομοθέτηση για τον γάμο- τεκνοθεσία των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Περνούν το μήνυμα με τα δικά τους ΜΜΕ ότι η ομοφυλοφιλία είναι φυσισιολογική κατάσταση. Προώθούν την λαθρο-μετανάστευση, για αλλοίωση εθνολογικής σύνθεσης. Προώθούν την “Woke” ατζέντα σε παγκόσμιες εκδηλώσεις. (Ολυμπιακοί Αγώνες, Euro vision).
Επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό σύστημα και προβολή της woke ατζέντας. Αλλοίωνουν την ιστορία στα Σχολικά Βιβλία, (θυμηθείτε τον “συνοστισμό στην Σμύρνη). και όσον αφορά την Ελλάδα καλιεργούν την “Ελληνοτουρκική Φιλία” εις βάρος πάντα της Ελλάδος. Ομάδες περιθωριακές τυχαίνουν “ειδικής” μεταχείρισης ή άνοχής.
Η κοινωνίες αντιδρούν, ασύντακτα μεν, αλλά εκφράζουν την αντίθεση τους σε όλο το πρόγραμμα της Νέας Τάξης. Μόνο όπλο τους η Δημοκρατική Ψήφος τους, η οποία βέβαια, τελικά αγνοείται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη. Παράδειγμα το Δημοψήφισμα, για τα “Μνημόνια”, 27 Ιουν. 2015, ο “φοβισμένος” Πρωθυπουργός έκανε το “ΟΧΙ” στα Μνημόνια “ΝΑΙ”
Πως μεθοδεύει η Νέα Τάξη την αδρανοποίηση της “Δημοκρατίας” απλά αλλοιώνει την έννοια της “Δημοκρατίας”, ότι δεν συμφωνεί με το προγραμμά της είναι βαθειά “Αντιδημοκρατικό”.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ :
Η Ελλάδα έγινε η πρώτη Ορθόδοξη χώρα που νομιμοποίησε τον πολιτικό γάμο μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, με την ψήφιση του νόμου 5089/2024 στις 15 Φεβρουαρίου 2024. Ο νόμος αυτός επιτρέπει τον πολιτικό γάμο ανεξαρτήτως φύλου και αναγνωρίζει πλήρη δικαιώματα στους συζύγους, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας υιοθεσίας παιδιών. Στο θέμα αυτό η βάση της “Νέας Δημοκρατίας” είχε ανίθετη άποψη, όμως με πολιτικό κόστος, το πέρασε στην Βουλή. Παράλληλα, διεθνή μέσα ενημέρωσης χαιρέτισαν την απόφαση της Ελλάδας, επισημαίνοντας τη σημασία της ως πρώτης Ορθόδοξης χώρας που προχωρά σε τέτοια νομοθετική αλλαγή. Υπήρξαν προφανών πιέσεις για τον “Εκδημοκρατισμό” της χώρας στον τομέα αυτό.
Η Νέα Κυβέρνηση των ΗΠΑ έδειξε την αντιθεσή της με την πολιτική της Νέας Τάξης. Έχουμε πλεον την μοναδική ευκαιρία να δούμε τις σπασμωδικές αντιδράσεις της Ν.Τ και των εκπροσώπων της. Βέβαια στο τέλος η Ν.Τ θα κερδίσει δημιουργώντας μια τεράστια παγκόσμια οικονομική κρίση, φορτώνοντας την ευθύνη στον Τραμπ.
Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος έκανε κριτική στους «ηγέτες» της Ευρώπης. Στις 14 Φεβρουαρίου 2025, κατά τη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Βανς κατηγόρησε τους ηγέτες της ΕΕ για υπονόμευση της ελευθερίας του λόγου και της δημοκρατίας, συγκρίνοντάς τους με σοβιετικούς επιτρόπους. Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα το μετέφρασαν όλο αυτό σαν μια επίθεση στην Ευρώπη, μια επίθεση στην ευρωπαϊκή «δημοκρατία». Οι δηλώσεις Βανς ήταν επίθεση στην «Ευρώπη» και την «Δημοκρατία» τους.
Η ακύρωση του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Ρουμανία τον Δεκέμβριο του 2024 αποτέλεσε ένα πρωτοφανές γεγονός στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς. Επέκρινε ο Βανσ την ακύρωση του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Ρουμανία, χαρακτηρίζοντάς την ως ένδειξη αδύναμης δημοκρατίας που φοβάται την ψήφο των πολιτών.
Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας, Μπόρις Πιστόριους, δήλωσε ότι δεν μπορούσε να αφήσει την ομιλία του Τζέι Ντι Βανς χωρίς σχόλια. «Τέθηκε υπό αμφισβήτηση η δημοκρατία σε ολόκληρη την Ευρώπη από τον Αμερικανό αντιπρόεδρο. Μιλάει για ακύρωση της δημοκρατίας. Ποια δημοκρατία όμως, προφανώς η δική τους.
Elon Musk, chief executive officer of Tesla Inc., during the 60th presidential inauguration in the rotunda of the US Capitol in Washington, DC, US, on Monday, Jan. 20, 2025. Donald Trump’s Monday swearing-in marks just the second time in US history that a president lost the office and managed to return to power – a comeback cementing his place within the Republican Party as an enduring, transformational figure rather than a one-term aberration. Photographer: Chip Somodevilla/Getty Images/Bloomberg via Getty Images
Ο Ελον Μασκ αναφέρθηκε στην Υπόθεση Ρόδεραμ : Μεταξύ 1997 και 2013, περίπου 1.400 κορίτσια, κυρίως λευκής καταγωγής και από ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση από οργανωμένες ομάδες ανδρών, κυρίως πακιστανικής καταγωγής, στην πόλη Ρόδεραμ της Αγγλίας. Η ανεξάρτητη έκθεση της καθηγήτριας Alexis Jay αποκάλυψε ότι οι τοπικές αρχές και η αστυνομία απέτυχαν να προστατεύσουν τα θύματα, εν μέρει λόγω φόβων για κατηγορίες ρατσισμού !!.
Το σκίτσο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο πάνω από μια δεκαετία.
Παρόμοια περιστατικά έχουν καταγραφεί σε πόλεις όπως το Ροτσντέιλ και το Τέλφορντ, όπου ομάδες ανδρών, κυρίως πακιστανικής καταγωγής, κακοποίησαν ανήλικα κορίτσια. Στο Ροτσντέιλ, εννέα άνδρες καταδικάστηκαν το 2012 για σεξουαλική κακοποίηση κοριτσιών ηλικίας από 13 έως 15 ετών . Στο Τέλφορντ, εκτιμάται ότι πάνω από 1.000 κορίτσια υπέστησαν κακοποίηση σε διάστημα 40 ετών .
Αντιδράσεις και πολιτική συζήτηση : Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και πολιτική συζήτηση. Ορισμένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι κατηγόρησαν τις αρχές για συγκάλυψη, ενώ άλλοι τόνισαν την ανάγκη για προσεκτική προσέγγιση ώστε να μην στιγματιστούν ολόκληρες κοινότητες.
Ο δημοσιογράφος Andrew Norfolk του The Times (φωτο) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη αυτών των υποθέσεων, αντιμετωπίζοντας εμπόδια και κινδύνους κατά την έρευνά του.
Η Κομισιόν ζητά από την Ουγγαρία να αποσύρει νομοσχέδιο που απειλεί ΜΚΟ και ΜΜΕ.
Ο Βίκτορ Όρμπαν (Orbán Viktor Mihály, 31 Μαΐου 1963)
Ως γνωστό οι ΜΚΟ και τα ΜΜΕ είναι το μακρύ χέρι της Νέας Τάξης. Το κόμμα του εθνικιστή πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν κατέθεσε στις αρχές της περασμένης εβδομάδας στο Ουγγρικό κοινοβούλιο νομοθετικό κείμενο περί «διαφάνειας της δημόσιας ζωής», το οποίο καταγγέλλεται από πλήθος μη κυβερνητικών οργανώσεων ως ελιγμός για την φίμωση κάθε αντιπολιτευτικής φωνής. «Η Κομισιόν διατηρεί σοβαρές ανησυχίες σε σχέση με το νομοσχέδιο», εξήγησε. «Αν υιοθετηθεί…θα συνιστά σοβαρή παραβίαση των αρχών και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης!!! Κατά συνέπεια, ζητούμε την απόσυρση του νομοσχεδίου από την νομοθετική διαδικασία. Πηγή: iefimerida.gr
* Η περιβόητη αμερικανική υπηρεσία, Οργανισμός των ΗΠΑ για την Διεθνή Ανάπτυξη– USAID, με ετήσιο προϋπολογισμό κάπου στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της γνώσης του Κογκρέσου, είχε μετατραπεί στον πυρήνα διάχυσης woke πολιτικών και αξιών στον πλανήτη. Μια από τις woke «καινοτομίες» που προωθούσε ήταν η αλλαγή του όρου δημοκρατία. Και ενώ εμείς, το πόπολο δηλαδή, καταλαβαίνουμε την δημοκρατία ως ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, ελευθερία λόγου και έκφρασης, διάκριση των εξουσιών, κράτος δικαίου κ.τ.λ. , η USAID από το 2016 άρχισε να προωθεί ένα νέο ορισμό του τι σημαίνει δημοκρατία.
Δημοκρατία, λοιπόν, είναι για την USAID η συναίνεση που διαμορφώνεται στους κυριάρχους θεσμούς, παγκόσμια και σε εθνικό επίπεδό. Έτσι η δημοκρατία συγκροτείται από το Κολέγιο των Επιτρόπων της ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τους G7, κ.α. Περιλαμβάνει επίσης τις εθνικές κυβερνήσεις, την ηγεσία της Δικαιοσύνης, τα συστημικά ΜΜΕ και φυσικά τις απανταχού ΜΚΟ.
Βασικό συστατικό στοιχείο βέβαια σε όλα αυτά είναι η προσήλωση στις αρχές και επιδιώξεις του woke δόγματος. Αν κάποιος από τους θεσμούς ξεστρατίσει, τότε έχουμε να κάνουμε με κρίση της «δημοκρατίας».
Ενδεικτικά : Αποκαλύψεις σχετικά με την δράση του USAID στην Κύπρο, αλλά και «μυστικά κονδύλια» για το Σχέδιο Ανάν, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας από την εφημερίδα Η Σημερινή, τον Φεβρουάριο του 2025. Το δημοσίευμα έκανε λόγο για την διάθεση 60 εκατομμυρίων δολαρίων, όπως επίσης και για έμμεση στήριξη συγκεκριμένων υποψηφίων στα κατεχόμενα, όπως ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. (πηγή Wikipaidia).
Ο USAID ελέγχεται για τον ρόλο του σε πολιτικές επιχειρήσεις επιρροής στο εξωτερικό και πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων. Τον Ιανουάριο του 2025, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που κατευθύνει σχεδόν το ολοκληρωτικό πάγωμα της εξωτερικής βοήθειας.
Η κυβέρνηση Τραμπ προέταξε ισχυρισμούς για σπάταλες δαπάνες και απάτη, σχεδιάζοντας να μειώσει τον αριθμό των υπαλλήλων από περίπου 10.000 σε 290.Ο Ίλον Μασκ, ο οποίος εκτελεί το πρόγραμμα περικοπής δαπανών του Τραμπ ως επικεφαλής του Τμήματος Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας των ΗΠΑ, ανακοίνωσε την πρόθεση να κλείσει τον USAID. Η νομιμότητα της εντολής του Τραμπ αμφισβητήθηκε και ένα ομοσπονδιακό δικαστήριο εξέδωσε προσωρινή εντολή για παύση περιορισμού του προσωπικού. Η κυβέρνηση Τραμπ άσκησε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κατά της απόφασης για παύση των δαπανών, η οποία απορρίφθηκε παραπέμφθηκε σε κατώτερο δικαστήριο.
Στις 10 Μαρτίου 2025, ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και αναπληρωτής διαχειριστής του USAID, Μάρκο Ρούμπιο, ανακοίνωσε επισήμως την περικοπή του 83% των προγραμμάτων του Οργανισμού, τα οποία αντιπροσωπεύουν σημαντικό μέρος της παγκόσμιας ανθρωπιστικής βοήθειας, εκτιμώντας ότι «δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια» δαπανώνται ανώφελα, χωρίς να δώσει πιο συγκεκριμένα στοιχεία. Το 2023, ο Ρούμπιο είχε υποστηρίξη ένα νομοσχέδιο που απαιτούσε από τις αμερικανικές υπηρεσίες εξωτερικής βοήθειας να περιλαμβάνουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το ποιες οργανώσεις (ΜΚΟ) υλοποιούν τη βοήθεια επί τόπου.
Ναπολέων Λιναρδάτος
* Δείτε το εξαιρετικό άρθρο του Ναπολέοντα Λιναρδάτου με τίτλο : “Η «δημοκρατία» της παρασιτικής ολιγαρχίας” στο Ιστολόγιο Ελληνικές Γραμμές
