- 2018.12.28
- Βικτώρια Ιατρού
Καλή μου, όταν λαμπάδιασε τ’ ωραίο κορμί σου ως τ’ άστρα,
δε βρέθη Θεός, να σου σταθεί μητ’ άνθρωπος εσένα,
μόν κοίταζ’ η μέρα βουβή κ’ η νύχτα αναγελάστρα,
γιατί οι ανθρώπ’ ήταν θεριά κ’ έλειπε ο Θεός στα ξένα.
Αγγελος Σημηριώτης «Σμύρνη»
Επί χρόνια οι σύγχρονοι εφιάλτες (*) προσπαθούν να σβήσουν την ιστορική μας μνήμη. Οι σύγχρονοι εφιάλτες εχουν διαβρώσει τον κρατικό μηχανισμό έτσι που η Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία χώρας, η οποία αρνείται τη δική της ιστορία και αποκρύπτει ή αμφισβητεί γενοκτονία που υπέστη μέρος του πληθυσμού της. Ενώ άλλες χώρες έχουν διεθνώς ποινικοποιήσει την άρνηση της δικής τους γενοκτονίας. Επιπλέον η Τουρκία, ισχυρίζεται και χρηματοδοτεί έρευνες που προσπαθούν να κατασκευάσουν Ιστορία και να αποδείξουν ότι οι Τούρκοι υπέστησαν γενοκτονία, είτε από τους Αρμένιους, είτε από τους Έλληνες του Πόντου, χωρίς αντίδραση από το Ελληνικό Κράτος.
Ακολουθεί ενα μικρό απόσπασμα από άκρως ενδιαφέρον άρθρο του Βλάση Αγτζίδη που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή την 28/12/2018 με τον τίτλο
ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Ισως το πλέον συμβολικό παράδειγμα για τις προσπάθειες συγκάλυψης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας υπήρξε η πορεία της ταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου. Η περιπέτεια της συγκεκριμένης ταινίας αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού. Βασισμένη σε αυθεντικές μαρτυρίες, γυρίστηκε το 1977-1978 με τη χρηματοδότηση του κρατικού Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ). Από την εποχή των γυρισμάτων (τρία μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) η Χουριέτ είχε καταγγείλει την ταινία, υποστηρίζοντας ότι έτσι «υπονομεύονται» οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Φυσικά το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών γνώριζε καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους διαμαρτυρίας. Οι τουρκικές αντιδράσεις απέδωσαν! Το ελληνικό υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να δώσει άδεια προβολής στην ταινία, κάτι που ήταν απαραίτητο για να βγει στις αίθουσες. Επί πλέον, το ΕΚΚ, το οποίο ήταν ιδιοκτήτης της ταινίας και είχε ως προϊστάμενη αρχή το υπουργείο Βιομηχανίας, δέσμευσε την ταινία στο εργαστήριο. Μια κόπια που παρανόμως κατάφερε να εξασφαλίσει ο Κούνδουρος προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1978, αποσπώντας 9 βραβεία. Το υπουργείο Προεδρίας φοβούμενο την κατακραυγή δεν τόλμησε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας, η οποία παρέμενε δεσμευμένη στα συρτάρια του ΕΚΚ.
Η λαθραία κόπια στάλθηκε το 1982 (οκτώ χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) στο Διεθνές Φεστιβάλ Βουδαπέστης. Μισή ώρα πριν από την προβολή της, κατέφθασε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εντολή προς τον Ελληνα πρέσβη να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Ο Ελληνας πρέσβης ζήτησε με τη σειρά του από το ουγγρικό υπουργείο Εξωτερικών να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Πράγμα που έγινε! Λίγο αργότερα, με παρέμβαση του Μικρασιάτη, τότε υπουργού, Γιάννη Καψή έλαβε τέλος η ομηρία της ταινίας και το ΕΚΚ την παρέδωσε στον Νίκο Κούνδουρο. Ας σημειωθεί ότι με κοινή συμφωνία του σκηνοθέτη με το ΥΠΕΞ, η ταινία δεν θα έπρεπε να παιχτεί ποτέ -και ούτε έχει παιχτεί μέχρι σήμερα- στην ελληνική Θράκη.
Όσο και αν προσπαθούν οι σύγχρονοι εφιάλτες να σβήσουν την ιστορική μας μνήμη, δεν τα καταφέρνουν. Η μνήμη αυτή υπάρχει βαθιά στα γονιδιά μας, μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, δεν σβήνει. Η λέξη «Τούρκος» αυτόματα φέρνει αυτές τις κρυφές μνήμες στο προσκήνειο και είναι συνώνυμη με την βαρβαρότητα, τις σφαγές, το κρυφό σχολειό, το Ζάλογγο, την Κύπρο, τον Αθανάσιο Διάκο, την σφαγή στην Χίο.
(*) Οταν υπάρχει εφιάλτης (ο Ευρυδήμου) πάντα υπάρχει και ο αντίστοιχος «Ξέρξης» που στην περίπτωση αυτή είναι οι «Ελίτ» που προωθούν την Παγκοσμιοποιηση..