Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΗΠΑ), είναι μία δυνατή χώρα. Ο εκάστοτε Πρόεδρος της αποκαλείται Πλανητάρχης δηλαδή αυτός που «άρχει του πλανήτη». Η πρόσκληση στον Λευκό Οίκο θεωρείται τιμή και επιτυχία για του περισσότερους αρχηγούς κρατών.
Όμως στην πραγματικότητα δεν διοικεί αυτός τις ΗΠΑ, το πρώτο λόγο έχουν οι μυστικές ελίτ. Ο εκάστοτε πρόεδρος ή συνεργάζεται με τις Ελίτ ή «αποσύρεται». Τρεις Πρόεδροι των ΗΠΑ τα έβαλαν με τις Ελίτ, οι δύο δολοφονήθηκαν ο τρίτος ίσως αποσυρθεί δια της αποκαθήλωσης, εξευτελιζόμενος παγκοσμίως από τα ΜΜΕ.
Official portrait of President Donald J. Trump, Friday, October 6, 2017. (Official White House photo by Shealah Craighead)
Σήμερα, Δεκ. 2023.οι ειδήσεις από τις ΗΠΑ αναφέρουν ότι σε πολλες Πολιτείες ο Τράμπ (Donald Trump) αποκλείεται από την διεκδίκηση της Προεδρίας αντιπετωπίζοντας δεκάδες κατηγορίες. Αν ερωτηθείτε για τον Ντόναλντ Τραμπ έχετε ήδη σχηματίσει την γνώμη ότι είναι, αρκετά φασίστας, γραφικός, ακατάλληλος για αναλήψη της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Δεν περνά από το μυαλό σας, ότι είστε μάρτυρες μιας επίθεσης των «ελιτ» στον Ντόλαντ Τραμπ προκειμένου να τον αποκαθηλώσουν και τον εξευτελίσουν στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Τα ΜΜΠ (Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης) σας έχουν οδηγήσει σε λάθος εκτιμηση.
Κάθε επίθεση έχει το κίνητρο, ηθικό αυτουργό και εκτελεστές. Το κίνητρο είναι η αντίθεση του Τραμπ στην «Παγκοσμιοποίηση».
Στην ομιλία του κατά την ανάληψη της Προεδρειας, τον Ιανουάριο του 2017, είπε μεταξύ άλλων : «Για πολύ καιρό μια μικρή ομάδα στην πρωτεύουσα του έθνους μας, έδρεπε τα οφέλη από τη διακυβέρνηση, ενώ ο λαός επωμιζόταν το κόστος. Η Ουάσιγκτον ανθούσε, αλλά ο λαός δεν είχε μερίδιο στον πλούτο της. Οι πολιτικοί ευημερούσαν, αλλά οι θέσεις εργασίας έφευγαν και τα εργοστάσια έκλειναν. Το κατεστημένο προστάτευε τον εαυτό του, αλλά όχι τους πολίτες της χώρας μας… Κι ενώ αυτοί γιόρταζαν στην πρωτεύουσα του έθνους, δεν υπήρχαν πολλοί λόγοι για να γιορτάσουν οι οικογένειες που πάλευαν σε όλη τη χώρα»
«Έχουμε κάνει άλλες χώρες πλούσιες, ενώ ο πλούτος, η δύναμη και η εμπιστοσύνη της χώρας μας έχουν διαλυθεί πέρα από τον ορίζοντα. Ένα-ένα τα εργοστάσια έκλεισαν και άφησαν τις ακτές μας, χωρίς ούτε μια σκέψη για τα εκατομμύρια των Αμερικανών εργαζομένων που έμειναν πίσω. Ο πλούτος της μεσαίας τάξης μας αποσπάται από τα σπίτια της και στη συνέχεια αναδιανέμεται σε ολόκληρο τον κόσμο».
Στη 74η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, τον Σεπ. 2019, κάλεσε όλες τις χώρες να ενστερνιστούν τον πατριωτισμό και να απορρίψουν την παγκοσμιοποίηση, λέγοντας ότι οι σοφοί ηγέτες βάζουν πρώτα τον λαό και τη χώρα τους.
«Ο ελεύθερος κόσμος πρέπει να ενστερνιστεί τα εθνικά του θεμέλια. Δεν πρέπει να προσπαθεί να τα διαγράψει ή να τα αντικαταστήσει, το μέλλον δεν ανήκει στους υπέρμαχους της παγκοσμιοποίησης, το μέλλον ανήκει στους πατριώτες»
«Αν θέλετε ειρήνη, αγαπάτε το έθνος σας. Οι σοφοί ηγέτες βάζουν πάντα το καλό του δικού τους λαού και της χώρας τους πρώτα. Το μέλλον δεν ανήκει στους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης. Το μέλλον ανήκει στους πατριώτες. Το μέλλον ανήκει σε κυρίαρχα και ανεξάρτητα έθνη, τα οποία προστατεύουν τους πολίτες τους, σέβονται τους γείτονές τους και τιμούν τις διαφορές που κάνουν κάθε χώρα ξεχωριστή και μοναδική. Γι ‘αυτό και εμείς στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουμε ξεκινήσει ένα συναρπαστικό πρόγραμμα εθνικής ανανέωσης».
Η Δήλωση Μπάλφουρ (Balfour Declaration) είναι μια ιστορική ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1917 από τη βρετανική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πήρε το όνομά της από τον Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, τότε υπουργό Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η δήλωση ήταν μια επιστολή του Μπάλφουρ προς τον Λόρδο Ρόθτσιλντ (ηγέτη της εβραϊκής κοινότητας στη Βρετανία), στην οποία η βρετανική κυβέρνηση εξέφραζε την υποστήριξή της για την ίδρυση μιας “εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό” στην Παλαιστίνη, με την προϋπόθεση ότι δεν θα παραβιαστούν τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των μη εβραϊκών κοινοτήτων της περιοχής.
Ακριβές απόσπασμα (μετάφραση):
“Η κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας βλέπει θετικά την ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής εστίας για τον εβραϊκό λαό και θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για την επίτευξη αυτού του σκοπού, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα θιγούν τα πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα των υπαρχόντων μη εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη…”
Σημασία και Συνέπειες
Πολιτική σημασία: Η δήλωση θεωρείται από πολλούς ως το πρώτο βήμα για τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ, το 1948.
Αντιδράσεις:
Οι Σιωνιστές Εβραίοι την υποδέχτηκαν θετικά ως επιβεβαίωση της στήριξης για το όραμα τους.
Οι Αραβικοί πληθυσμοί της Παλαιστίνης και του αραβικού κόσμου την είδαν ως προδοσία, ιδιαίτερα αφού οι Βρετανοί είχαν δώσει παράλληλες υποσχέσεις στους Άραβες για ανεξαρτησία αν υποστήριζαν τους Συμμάχους στον πόλεμο.
Ιστορικό Πλαίσιο
Την εποχή εκείνη, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε, και η Παλαιστίνη βρισκόταν υπό οθωμανικό έλεγχο.
Η Βρετανία είχε γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή και ήθελε να εξασφαλίσει υποστήριξη από Εβραίους και Άραβες για τη νίκη στον πόλεμο.
Η Βρετανία δεν είχε κανένα δικαίωμα στην γη της Παλαιστίνης.
Η ΔΗΛΩΣΗ ΜΠΑΛΦΟΥΡ
Υπουργείο Εξωτερικών
2 Νοεμβρίου 1917
Αγαπητέ Λόρδε Ρότσιλντ,
Εκ μέρους της Κυβέρνησης της Αυτού Μεγαλειότητος, έχω την τιμή να σας ανακοινώσω την παρακάτω διακήρυξη συμπάθειας προς τις εβραϊκές σιωνιστικές επιδιώξεις, η οποία έχει εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο:
«Η Κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος βλέπει με ευμένεια την εγκαθίδρυση στην Παλαιστίνη ενός εθνικού σπιτιού για τον εβραϊκό λαό και θα καταβάλει τις καλύτερες προσπάθειες για να διευκολύνει την επίτευξη αυτού του σκοπού, με την σαφή προϋπόθεση ότι τίποτε δεν θα γίνει που θα μπορούσε να βλάψει τα αστικά και θρησκευτικά δικαιώματα των υπαρχουσών μη εβραϊκών κοινοτήτων στην Παλαιστίνη, ή τα δικαιώματα και την πολιτική θέση που απολαμβάνουν οι Εβραίοι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.»
Θα σας ήμουν ευγνώμων αν μπορούσατε να φέρετε αυτήν τη διακήρυξη εις γνώσιν της Σιωνιστικής Ομοσπονδίας.
Με ιδιαίτερη εκτίμηση,
Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου
Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ
Ήταν απλά μια διακήρυξη συμπάθειας χωρίς καμιά νομική ισχύ.
Συνέπειες της Δήλωσης Μπάλφουρ στην ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση
1. Νομιμοποίηση του Σιωνιστικού Κινήματος
Η δήλωση:
Ενίσχυσε το σιωνιστικό όραμα για επιστροφή των Εβραίων στην ιστορική τους πατρίδα (την Παλαιστίνη).
Παρείχε διεθνή αναγνώριση και ενθάρρυνε μαζικές εβραϊκές μεταναστεύσεις, κυρίως από την Ευρώπη.
Αποτέλεσμα: Δημιουργήθηκαν εβραϊκοί οικισμοί, υποδομές και πολιτικοί οργανισμοί στην Παλαιστίνη.
2. Αγνόηση των Αράβων Παλαιστινίων
Παρόλο που η δήλωση μιλά για “μη εβραϊκές κοινότητες”, δεν αναφέρει ρητά τους Παλαιστίνιους ούτε τους αναγνωρίζει ως λαό με εθνικά δικαιώματα.
Αποτέλεσμα:
Οι Παλαιστίνιοι ένιωσαν ότι παρακάμφθηκαν στις αποφάσεις για το μέλλον της περιοχής.
Αυτό φούντωσε την αραβική αντίσταση και τις πρώτες συγκρούσεις με τους Εβραίους εποίκους.
3. Βρετανική Εντολή & Αυξανόμενη Βία (1920–1948)
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο:
Η Παλαιστίνη τέθηκε υπό βρετανική εντολή με εντολή από την Κοινωνία των Εθνών, που ενσωμάτωνε τη Δήλωση Μπάλφουρ.
Η Βρετανία προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στους Εβραίους και στους Άραβες — αλλά απέτυχε.
Αποτέλεσμα:
Ξέσπασαν εξεγέρσεις των Αράβων (π.χ. το 1936–1939).
Οι εβραϊκοί παραστρατιωτικοί οργανισμοί (π.χ. Χαγκανά, Ιργκούν) ενίσχυσαν τη θέση τους.
4. Ίδρυση του Ισραήλ (1948) και ο Πρώτος Πόλεμος
Το 1948, μετά το Ολοκαύτωμα και την αποχώρηση των Βρετανών:
Ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ.
Οι αραβικές χώρες αντέδρασαν με πόλεμο.
Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι εκδιώχθηκαν ή έφυγαν από τα σπίτια τους — γνωστό ως Νάκμπα (καταστροφή).
5. Διαχρονική Κληρονομιά
Η Δήλωση Μπάλφουρ θεωρείται ρίζα της σύγκρουσης, επειδή:
Έθεσε τα θεμέλια για έναν εθνικό ανταγωνισμό δύο λαών πάνω στην ίδια γη.
Δημιούργησε ασύμμετρες ελπίδες και διπλές υποσχέσεις (στους Εβραίους και στους Άραβες).
🧭 Σήμερα
Οι Παλαιστίνιοι τη θεωρούν πράξη αποικιοκρατίας που τους στέρησε τα εθνικά τους δικαιώματα.
Το Ισραήλ τη βλέπει ως ιστορική νομιμοποίηση της ύπαρξής του.
Ο αφροκεντρισμός (afrocentrism ή afrocentricity) αποτελεί μία ιδεολογική κίνηση με ιστορικές και πολιτικές προεκτάσεις, η οποία εξαπλώθηκε σε πολλά πανεπιστήμια της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού ιδίως από τη δεκαετία του ’90. Πρόκειται για ένα παρακλάδι του νέου ρεύματος της “πολιτικής ορθότητας” (politically correct) που σάρωσε την αμερικανική κοινωνία τα τελευταία δέκα έτη. Στόχος ο λευκός πληθυσμός της Β.Αμερικής.
Ο βασικός πυρήνας των πεποιθήσεων του αφροκεντρισμού διαμορφώνεται ως εξής : Μητέρα του πολιτισμού – και ειδικότερα του Δυτικού – είναι η ήπειρος της Αφρικής και φορείς του πολιτισμού τα μαύρα αφρικανικά έθνη. Στην Αφρική είχαν αναπτυχθεί υψηλού επιπέδου κοινωνίες, πολύ προτού καταφέρουν να εμφανιστούν στο ιστορικό προσκήνιο τα λευκά έθνη. Η αρχαία Αίγυπτος δεν ήταν παρά η κορωνίδα του μαύρου αφρικανικού πολιτισμού και οι ίδιοι οι Αιγύπτιοι ήταν μαύροι (Νέγροι) από ανθρωπολογικής απόψεως. Ο αφρικανικός πολιτισμός της Αιγύπτου επηρέασε καταλυτικά τον ελληνικό κόσμο και τη γένεση του κλασικού πολιτισμού, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δανείστηκαν ή μάλλον έκλεψαν τη θρησκεία, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τα καλλιτεχνικά και διανοητικά τους επιτεύγματα, από τους αρχαίους Αιγυπτίους αλλά και τους Χαναανίτες και τους Φοίνικες.
Εικόνα Κλεοπάτρα, η Μακεδόνισσα και οι ……… “Αφρικανές”.
Επιφανείς μορφές του αρχαίου κόσμου, όπως ο Σωκράτης, η Κλεοπάτρα ή ο Ιησούς Χριστός, ήταν μαύροι. Αλλά και στη νεότερη εποχή μαύροι ήταν ο επιφανής μουσικός Ludwig van Beethoven και η αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα της Αυστρίας. Εν γένει, ολόκληρος ο λευκός δυτικός πολιτισμός ή τουλάχιστον οι ευγενέστερες εκφάνσεις του, οφείλονται στους μαύρους πληθυσμούς της Αφρικής. (Μέχρι τώρα είχαμε τους Σκοπιανούς, τους Τούρκους να αμφισβητούν την ιστορία μας, τώρα έχουμε και τους Αφρικανούς).
Το Φεβρουάριο του 1993 πραγματοποιήθηκε στο Κολέγιο Wellesley της Μασαχουσέτης διάλεξη από τον φερόμενο ως «διακεκριμένο Αιγυπτιολόγο» Yosef A.A. ben Yohannan.
Yosef A.A. ben Yohannan
Ο ομιλητής, απηχώντας τις θεωρίες του «αφροκεντρισμού» (δηλαδή της πνευματικής κίνησης που θεωρεί κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού τη Μαύρη Αφρική και αντιμετωπίζει τους Έλληνες ως «κλέφτες» και σφετεριστές της προσφοράς της), υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι ο Αριστοτέλης μετέβη στην Αίγυπτο και «σύλησε» πνευματικά τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας για να συγγράψει τα δικά του έργα. Τότε η παριστάμενη καθηγήτρια των κλασικών σπουδών Mary Lefkowitz (φωτο), ρώτησε τον ομιλητή πώς, μπορεί να υποστηρίζει παρόμοιες ανακρίβειες τη στιγμή κατά την οποία είναι ιστορικώς αναμφισβήτητο ότι :
α) ο Αριστοτέλης ουδέποτε πάτησε το πόδι του στην Αίγυπτο και
β) η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ιδρύθηκε…μετά το θάνατο του φιλοσόφου!
Mary Lefkowitz
Το αποτέλεσμα της παρέμβασης ήταν ο ομιλητής να αρνηθεί να απαντήσει και να κατηγορήσει απλώς την καθηγήτρια για εμπάθεια και εχθρότητα προς το μαύρο πληθυσμό, ενώ παράλληλα οι προσκείμενοι στον αφροκεντρισμό φοιτητές την προπηλάκισαν καταγγέλλοντάς την ως «ρατσίστρια» χαρακτηριζόμενη από μονομερή αντίληψη της ιστορίας . Όσο για τις πανεπιστημιακές αρχές, σύμφωνα με πληροφορίες όχι μόνο δε στάθηκαν στο πλευρό της, αλλά και την επιτίμησαν, επειδή δεν άφησε κάποιες εθνοτικές ομάδες να προβάλουν ανεμπόδιστα την κουλτούρα τους, δηλαδή να προπαγανδίσουν χωρίς αντίλογο τις κατάφωρες αντιεπιστημονικές φαντασιώσεις τους !
Με το θέμα ασχολήθηκε η φιλόλογος Mary Lefkowitz, η οποία, έχοντας ασχοληθεί επισταμένως με την ψευδοϊστορία, επιχείρησε να καταρρίψει τους μύθους του αφροκεντρισμού με τα βιβλία της Black Athena Revisited και Not Out of Africa: How Afrocentrism Became an Excuse to Teach Myth As History. Στην εμπειρία της στα αμερικανικά πανεπιστήμια διαπίστωσε με έκπληξη πως: «Υπάρχει σήμερα μία τάση, τουλάχιστον μεταξύ των ακαδημαϊκών, να αντιμετωπίζεται η Ιστορία ως μία μορφή μυθοπλασίας που μπορεί και πρέπει να γράφεται διαφορετικά από κάθε χώρα και εθνότητα. Η τάση αυτή υποθέτει ότι με κάποιον τρόπο όλες αυτές οι εκδοχές είναι ταυτόχρονα σωστές, ακόμη κι αν είναι αντικρουόμενες σε ορισμένες τους λεπτομέρειες. Έτσι, η αφήγηση της αρχαίας Ιστορίας που προτείνει ο αφροκεντρισμός δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ψευδοϊστορία, αλλά ως μία εναλλακτική ματιά στο παρελθόν. Μπορεί να θεωρηθεί εξίσου έγκυρη με την παραδοσιακή οπτική, ίσως και πιο έγκυρη, λόγω της ‘’ηθικής ατζέντας’’ της.» (Βλ. Not Out of Africa, σελ. xiv)
Αυτό ήταν και το πιο τρομακτικό συμπέρασμα της συγγραφέως, ασφαλώς πιο ανησυχητικό από την ταμπέλα της «ρατσίστριας» που έσπευσαν να της αποδώσουν, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τους μύθους του αφροκεντρισμού. Η Lefkowitz συνειδητοποίησε ότι η πολιτική ορθότητα είχε επιβάλλει στα αμερικανικά πανεπιστήμια την πρακτική να υιοθετούνται ιστορικές υποθέσεις χωρίς να απαιτείται η επιστημονική τους τεκμηρίωση και επαλήθευση. Καθώς η πολιτική ατζέντα υπερισχύει της επιστημονικής εντιμότητας, όλα επιτρέπονται. Η ιδεολογική ατζέντα των αποδομητών είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.
Βάβαια και οι κινηματογραφικές ταινίες, το σύγχρονο μέσο πλύσης εγκεφάλου, δεν υστερούν.
Ο Πρόεδρος John F. Kennedy, περιγράφει “αυτούς”, στις 27 Απρ. 1961, σε ομιλία του προς τους εκπροσώπους του Τύπου, στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria στην Νέα Υόρκη. Ο πρόεδρος, είπε μεταξύ άλλων. (Φυσικά κανείς δεν τόλμησε και δεν τολμά να τον κατηγορήσει για συνομωσιολόγο.)
Απόσπασμα από την ομιλία.
Η λέξη μυστικότητα είναι αποκρουστική. Σε μια ελεύθερη και ανοιχτή κοινωνία είμαστε σαν άνθρωποι φύση – θέση και ιστορικά αντίθετοι στις «μυστικές κοινωνίες», στους «μυστικούς σκοπούς», στα «μυστικά σχέδια». Γιατί αντιτασσόμαστε σε όλο τον κόσμο σε κάθε απόλυτη και άσπλαχνη συνωμοσία που στηρίζεται πρώτιστα στην συγκάλυψη επεκτείνοντας την σφαίρα επιρροής της στο συγκεκαλυμμένο αντί του ξεκάθαρου, στην ανατροπή αντί των εκλογών, στον εκφοβισμό αντί της ελεύθερης επιλογής.
Είναι ένα σύστημα που έχει επιστρατευμένους πολλούς ανθρώπους και μέσα, στενά δεμένα μεταξύ τους, μια ιδιαίτερα αποδοτική μηχανή που συνδυάζει στρατιωτικές, διπλωματικές, διανοουμενίστικες, επιστημονικές και πολιτικές διαδικασίες. Οι προετοιμασίες της κρύβονται, δεν δημοσιεύονται. Τα λάθη της θάβονται δεν ανακοινώνονται. Οι αποστάτες της εξαφανίζονται, δεν εγκωμιάζονται. Καμιά δαπάνη δεν εξετάζεται, κανένα μυστικό δεν αποκαλύπτεται. Γι’ αυτό ο Αθηναίος νομοθέτης Σόλων θέσπισε ως έγκλημα την μη συμμετοχή στα κοινά.
Ζητώ την βοήθεια σας στον τεράστιο άθλο της ενημέρωσης και του ξυπνήματος των Αμερικανών. Είμαι βέβαιος πως με την βοήθεια σας ο άνθρωπος θα μείνει αυτό που γεννήθηκε να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος.
Υπάρχει η άποψη ότι ο JFK δεν αναφέρεται στο “βαθύ κράτος”. Η ομιλία δόθηκε εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, λίγο μετά την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα. Ο Κένεντι απευθύνεται στον Τύπο για να υπογραμμίσει τον ρόλο του σε μια δημοκρατική κοινωνία, αλλά και την ανάγκη για υπεύθυνη πληροφόρηση σε μια εποχή έντονης παγκόσμιας αντιπαράθεσης. Για τον λόγο αυτό παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία. Η κρίση δικιά σας.
Δυστυχώς δεν πρόλαβε δολοφονήθηκε στην πλατεία Dealey του Dallas, Texas την 22 Νοε. 1963 και ο «άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει την ελευθερία και ανεξαρτησία του”.
Mνημείο στο σημείο της δολοφονίας του, προσφορά της εκεί μασονικής στοάς.
Η ομιλία του Προέδρου Τζον Φ. Κένεντι στις 27 Απριλίου 1961, με τίτλο «Ο Πρόεδρος και ο Τύπος» (The President and the Press), εκφωνήθηκε στο ξενοδοχείο Waldorf-Astoria της Νέας Υόρκης, κατά τη διάρκεια δείπνου της Αμερικανικής Ένωσης Εκδοτών Εφημερίδων (American Newspaper Publishers Association). Αυτή η ομιλία είναι γνωστή για τις επισημάνσεις της σχετικά με την ελευθερία του Τύπου, την ανάγκη για διαφάνεια και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια ελεύθερη κοινωνία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
JOHN F. KENNEDY, “ADDRESS: THE PRESIDENT AND THE PRESS” (27 APRIL 1961)
[1] Mr. Chairman, ladies and gentlemen:
[2] I appreciate very much your generous invitation to be here tonight.
[3] You bear heavy responsibilities these days and a article I read some time ago reminded me of how particularly heavily the burdens of present day events bear upon your profession.
[4] You may remember that in 1851 New York Herald Tribune, under the sponsorship and publishing of Horace Greeley, employed as its London correspondent an obscure journalist by the name of Karl Marx.
[5] We are told that foreign correspondent Marx, stone broke, and with a family ill and undernourished, constantly appealed to Greeley and Managing Editor Charles Dana for an increase in his munificent salary of $5 per installment, a salary which he and Engels ungratefully labeled as the “lousiest petty bourgeois cheating.”
[6] But when all his financial appeals were refused, Marx looked around for other means of livelihood and fame, eventually terminating his relationship with The Tribune and devoting his talents full time to the cause that would bequeath to the world the seeds of Leninism, Stalinism, revolution and the cold war.
[7] If only this capitalistic New York newspaper had treated him more kindly; if only Marx had remained a foreign correspondent, history might have been different and I hope all publishers will bear this lesson in mind the next time they receive a poverty-stricken appeal from a small increase in the expense account from an obscure newspaper man.
[8] I have selected as the title of my remarks tonight “The President and the Press.” Some may suggest that this would be more naturally worded “The President versus the Press.” But those are not my sentiments tonight.
[9] It is true, however, that when a well-known diplomat from another country demanded recently that our State Department repudiate certain newspaper attacks on his colleague it was unnecessary for us to reply that this Administration was not responsible for the press, for the press had already made it clear that it was not responsible for this Administration.
[10] Nevertheless, my purpose here tonight is not to deliver the usual assault on the so-called one-party press. On the contrary, in recent months I have rarely heard any complaints about political bias in the press except from a few Republicans. Nor is it my purpose tonight to discuss or defend the televising of Presidential press conferences. I think it is highly beneficial to have some 20,000,000 Americans regularly sit in on these conferences to observe, if I may say so, the incisive, the intelligent and the courteous qualities displayed by your Washington correspondents.
[11] Nor, finally, are these remarks intended to examine the proper degree of privacy, which the press should allow to any President and his family.
[12] If in the last few months your White House reporters and photographers have been attending church services with regularity that has surely done them no harm.
[13] On the other hand, I realize that your staff and wire service photographers may be complaining that they do not enjoy the same green privileges at the local golf courses which they once did.
[14] It is true that my predecessor did not object as I do to pictures of one’s golfing skill in action. But neither on the other hand did he ever bean a Secret Service man.
[15] My topic tonight is a more sober one of concern to publishers as well as editors.
[16] I want to talk about our common responsibilities in the face of a common danger. The events of recent weeks may have helped to illuminate that challenge for some; but the dimensions of its threat have loomed large on the horizon for many years. Whatever our hopes may be for the future—for reducing this threat or living with it—there is no escaping either the gravity or the totality of its challenge to our survival and to our security—a challenge that confronts us in unaccustomed ways in every sphere of human activity.
[17] This deadly challenge imposes upon our society two requirements of direct concern both to the press and to the President—two requirements that may seem almost contradictory in tone, but which must be reconciled and fulfilled if we are to meet this national peril. I refer, first, to the need for far greater public information; and, second, to the need for far greater official secrecy.
I.
[18] The very word “secrecy” is repugnant in a free and open society; and we are as a people inherently and historically opposed to secret societies, to secret oaths and to secret proceedings. We decided long ago that the dangers of excessive and unwarranted concealment of pertinent facts far outweighed the dangers which are cited to justify it. Even today, there is little value in opposing the threat of a closed society by imitating its arbitrary restrictions. Even today, there is little value in insuring the survival of our nation if our traditions do not survive with it. And there is very grave danger that an announced need for increased security will be seized upon by those anxious to expand its meaning to the very limits of official censorship and concealment.
Σύμφωνα με την Τεχνική Νοημοσύνη : Ο Κένεντι επικρίνει τις μυστικές εταιρείες, τη λογοκρισία και την έλλειψη διαφάνειας, και ζητά από τους δημοσιογράφους να είναι προσεκτικοί αλλά όχι σιωπηλοί.
«Είμαστε αντίθετοι με μυστικές κοινωνίες, με μυστικούς όρκους και με μυστικές διαδικασίες…»
(Αυτό το σημείο έχει παρερμηνευτεί από θεωρίες συνωμοσίας ως “επίθεση στο βαθύ κράτος“, ενώ στην πραγματικότητα μιλούσε γενικά για την ανάγκη διαφάνειας σε μια ελεύθερη κοινωνία.)
[19] That I do not intend to permit to the extent that it’s in my control. And no official of my Administration, whether his rank is high or low, civilian or military, should interpret my words here tonight as an excuse to censor the news, to stifle dissent, to cover up our mistakes or to withhold from the press and the public the facts they deserve to know.
[20] But I do ask every publisher, every editor, and every newsman in the nation to re-examine his own standards, and to recognize the nature of our country’s peril. In time of war, the government and the press have customarily joined in an effort, based largely on self-discipline, to prevent unauthorized disclosures to the enemy. In times of “clear and present danger,” the courts have held that even the privileged rights of the First Amendment must yield to the public’s need for national security.
[21] Today no war has been declared—and however fierce the struggle may be, it may never be declared in the traditional fashion. Our way of life is under attack. Those who make themselves our enemy are advancing around the globe. The survival of our friends is in danger. And yet no war has been declared, no borders have been crossed by marching troops, no missiles have been fired.
[22] If the press is awaiting a declaration of war before it imposes the self-discipline of combat conditions, then I can only say that no war ever posed a greater threat to our security. If you are awaiting a finding of “clear and present danger,” then I can only say that the danger has never been more clear and its presence has never been more imminent.
[23] It requires a change in outlook, a change in tactics, a change in missions—by the government, by the people, by every businessman or labor leader—and by every newspaper. For we are opposed around the world by a monolithic and ruthless conspiracy that relies primarily on covert means for expanding its sphere of influence—on infiltration instead of invasion, on subversion instead of elections, on intimidation instead of free choice, on guerrillas by night instead of armies by day. It is a system which has conscripted vast human and material resources into the building of a tightly-knit, highly efficient machine that combines military, diplomatic, intelligence, economic, scientific and political operations.
[24] Its preparations are concealed, not published. Its mistakes are buried, not headlined. Its dissenters are silenced, not praised. No expenditure is questioned, no rumor is printed, no secret is revealed. It conducts the Cold War, in short, with a war-time discipline no democracy would ever hope or wish to match.
[25] Nevertheless, every democracy recognizes the necessary restraints of national security—and the question remains whether those restraints need to be more strictly observed if we are to oppose this kind of attack as well as outright invasion.
[26] For the facts of the matter are that this nation’s foes have openly boasted of acquiring through our newspapers information they would otherwise hire agents to acquire through theft, bribery or espionage; that details of this nation’s covert preparations to counter the enemy’s covert operations have been available to every newspaper reader, friend and foe alike; that the size, the strength, the location and the nature of our forces and weapons, and our plans and strategy for their use, have all been pinpointed in the press and other news media to a degree sufficient to satisfy any foreign power; and that, in at least one case, the publication of details concerning a secret mechanism whereby satellites were followed required its alteration at the expense of considerable time and money.
[27] The newspapers, which printed these stories were loyal, patriotic, responsible and well-meaning. Had we been engaged in open warfare, they undoubtedly would not have published such items. But in the absence of open warfare, they recognized only the tests of journalism and not the tests of national security. And my question tonight is whether additional tests should not now be adopted.
[28] That question is for you alone to answer. No public official should answer it for you. No governmental plan should impose its restraints against your will. But I would be failing in my duty to the Nation, in considering all of the responsibilities that we now bear and all of the means at hand to meet those responsibilities, if I did not commend this problem to your attention, and urge its thoughtful consideration.
[29] On many earlier occasions, I have said—and your newspapers have constantly said— that these are times that appeal to every citizen’s sense of sacrifice and self-discipline. They call out to every citizen to weigh his rights and comforts against his obligations to the common good. I cannot now believe that those citizens who serve in the newspaper business consider themselves exempt from that appeal.
[30] I have no intention of establishing a new Office of War Information to govern the flow of news. I am not suggesting any new forms of censorship or new types of security classifications. I have no easy answer to the dilemma that I have posed, and would not seek to impose it if I had one. But I am asking the members of the newspaper profession and the industry in this country to reexamine their own responsibilities—to consider the degree and the nature of the present danger—and to heed the duty of self-restraint which that danger imposes upon us all.
[31] Every newspaper now asks itself, with respect to every story: “Is it news?” All I suggest is that you add the question: “Is it in the interest of national security?” And I hope that every group in America—unions and businessmen and public officials at every level—will ask the same question of their endeavors, and subject their actions to this same exacting test.
[32] And should the press of America consider and recommend the voluntary assumption of specific new steps or machinery, I can assure you that we will cooperate whole-heartedly with those recommendations.
[33] Perhaps there will be no recommendations. Perhaps there is no answer to the dilemma faced by a free and open society in a cold and secret war. In times of peace, any discussion of this subject, and any action that results, are both painful and without precedent. But this is a time of peace and peril which knows no precedent in history.
II.
[34] It is the unprecedented nature of this challenge that also gives rise to your second obligation—an obligation which I share. And that is our obligation to inform and alert the American people—to make certain that they possess all the facts that they need, and understand them as well—the perils, the prospects, the purposes of our program and the choices that we face.
[35] No President should fear public scrutiny of his program. For from that scrutiny comes understanding; and from that understanding comes support or opposition. And both are necessary. I am not asking your newspapers to support [an] Administration, but I am asking your help in the tremendous task of informing and alerting the American people. For I have complete confidence in the response and dedication of our citizens whenever they are fully informed.
[36] I not only could not stifle controversy among your readers—I welcome it. This Administration intends to be candid about its errors; for, as a wise man once said: “An error doesn’t become a mistake until you refuse to correct it.” We intend to accept full responsibility for our errors; and we expect you to point them out when we miss them.
[37] Without debate, without criticism, no Administration and no country can succeed—and no republic can survive. That is why the Athenian law-maker Solon decreed it a crime for any citizen to shrink from controversy. And that is why our press was protected by the First Amendment—the only business in America specifically protected by the Constitution—not primarily to amuse and entertain, not to emphasize the trivial and the sentimental, not to simply “give the public what it wants”—but to inform, to arouse, to reflect, to state our dangers and our opportunities, to indicate our crises and our choices, to lead, mold, educate and sometimes even anger public opinion.
[38] This means greater coverage and analysis of international news—for it is no longer far away and foreign but close at hand and local. It means greater attention to improved understanding of the news as well as improved transmission. And it means, finally, that government at all levels, must meet its obligation to provide you with the fullest possible information outside the narrowest limits of national security–and we intend to do it.
III.
[39] It was early in the Seventeenth Century that Francis Bacon remarked on three recent inventions already transforming the world: the compass, gunpowder and the printing press. Now the links between the nations first forged by the compass have made us all citizens of the world, the hopes and threats of one becoming the hopes and threats of us all. In that one world’s effort to live together, the evolution of gunpowder to its ultimate limit has warned mankind of the terrible consequences of failure.
[40] And so it is to the printing press—to the recorder of man’s deeds, the keeper of his conscience, the courier of his news—that we look for strength and assistance, confident that with your help man will be what he was born to be: free and independent.
Όταν τον Νοέμβριο του 1967 σμήνος τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών παραβίασε τον εθνικό εναέριο χώρο στην περιοχή της Καρπάθου, χωρίς καν να ενημερώσει τους προϊσταμένους του ο Αργηγός της Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ), Υποπτέραρχος Αναγνωστόπουλος Ιωάννης (9/5/67-15/12/67), εικ. 1&2, απέστειλε ένα ιστορικό τελεσίγραφο στις τουρκικές και νατοϊκές αρχές, στο οποίο έγραφε τα εξής: « Από της 6ης πρωινής ώρας της αύριον κάθε αεροσκάφος που θα παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος θα καταρρίπτεται». Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Πριν καν εκπνεύσει το τελεσίγραφο, ο Αμερικανός διοικητής του 6th Allied Tactical Air Force (ATAF) του NATO, πτέραρχος James P. Tripton, (εικ. 3) τον επεσκέφθη στη Λάρισα και τον διαβεβαίωσε ότι το φαινόμενο δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Πράγματι, μέχρι τον Αύγουστο του 1974 ουδεμία παραβίαση του εθνικού εναερίου χώρου υπό τουρκικού α/φ συνέβη.
Το παραπάνω κείμενο το βρήκαμε στα «Γράμματα Αναγνωστών» της Καθημερινής 06.08.2016 • 15:39 του Επισμηναγού (Ι) ε.α. Γεωρ. Κασσαβετη , μέλους Δ.Σ. ΕΑΑΑ.
Η επιστολή του προς τον Δντη της Καθημερινής :
κ. Διευθυντά
Την τελευταία του πτήση στην αιωνιότητα έκανε την 11η Ιουλίου ένας απ’ τους τελευταίους βετεράνους του Β΄ Π.Π., ο πτέραρχος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, σε ηλικία 100 ετών. Ο πτέραρχος Αναγνωστόπουλος εισήλθε στη Σχολή Ικάρων το 1937 και αποφοίτησε το 1940.
Η 28η Οκτωβρίου του 1940 βρίσκει τον νεαρό ανθυποσμηναγό Ι.Α. χειριστή της 31ης Μοίρας Ελαφρού Βομβαρδισμού στη Λάρισα, με αεροσκάφη (α/φ) Ποτέζ 63, οπότε αρχίζει να «οργώνει» τον ουρανό της πατρίδος μας για τον εντοπισμό και την κατάρριψη των ιταλικών α/φ.
Με την κατάρρευση της χώρας, ο Ι.Α. κατορθώνει, μέσω Κρήτης, να διαφύγει στην Αίγυπτο, να ενταχθεί στο δυναμικό της 335 Μοίρας Διώξεως, με α/φ Χαρικέιν και να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις της ερήμου υπό τη βρετανική διοίκηση της RAF. Η ευψυχία του και η αεροπορική του δεινότητα δεν άργησαν να γίνουν γνωστές σε όλες τις συμμαχικές δυνάμεις, όταν ήταν ο πρώτος που επέτυχε την κατάρριψη ενός υπέρτερου σε επιδόσεις γερμανικού Μέσερσμιθ 109.
Δυστυχώς, η πολεμική του δράση δεν θα διαρκέσει για πολύ, αφού λίγες ημέρες αργότερα σε μια αποστολή το αεροπλάνο του θα χτυπηθεί από εχθρικά πυρά και θα αναφλεγεί, οπότε ο Ι.Α. θα εκτελέσει αναγκαστική προσθαλάσσωση εντός της εχθρικής ζώνης και θα συλληφθεί στις 3 Νοεμβρίου του 1942. Στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως της ερήμου, όπου θα κρατηθεί αρχικά, θα βασανιστεί αγρίως, χωρίς όμως να καμφθεί ούτε στο ελάχιστο το ηθικό του.
Από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως, πλησίον της Νάπολης της Ιταλίας, στο οποίο έχει μεταφερθεί αργότερα, κατορθώνει να αποδράσει στις 9 Σεπτεμβρίου του 1943 και μετά ατελείωτη ταλαιπωρία 50 ημερών. Λίγες ημέρες αργότερα επαναπροωθείται στην Αίγυπτο, εντάσσεται στο δυναμικό της 336 Μοίρας Διώξεως Βομβαρδισμού και αρχίζει να εκτελεί αεροπορικές προσβολές εναντίον στόχων στην κατεχόμενη Ελλάδα.
Μετά την απελευθέρωση της χώρας και την επιστροφή των τριών πολεμικών μοιρών, ο αγώνας συνεχίζεται, αφού σε λίγο θα ξεσπάσει ο Εμφύλιος, κατά τον οποίο η Πολεμική Αεροπορία θα κληθεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο πτέραρχος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος άφησε έντονο το αποτύπωμά του τόσο ως διοικητής της 111 Πτέρυγος Μάχης όσο και ως αρχηγός του 28ου Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας. Ειδικότερα κατά τη θητεία του ως αρχηγού επέδειξε απαράμιλλο σθένος, γενναιότητα, πατριωτισμό και προσήλωση στο καθήκον, ώστε να γεμίσει υπερηφάνεια όλους τους υφισταμένους του.
Οταν τον Νοέμβριο του 1967 σμήνος τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών παραβίασε τον εθνικό εναέριο χώρο στην περιοχή της Καρπάθου, χωρίς καν να ενημερώσει τους προϊσταμένους του, απέστειλε ένα ιστορικό τελεσίγραφο στις τουρκικές και νατοϊκές αρχές, στο οποίο έγραφε τα εξής: « Από της 6ης πρωινής ώρας της αύριον κάθε αεροσκάφος που θα παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος θα καταρρίπτεται». Το αποτέλεσμα ήταν άμεσο. Πριν καν εκπνεύσει το τελεσίγραφο, ο Αμερικανός διοικητής του 6th ATAF του NATO, πτέραρχος Τίπτον, τον επεσκέφθη στη Λάρισα και τον διαβεβαίωσε ότι το φαινόμενο δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Πράγματι, μέχρι τον Αύγουστο του 1974 ουδεμία παραβίαση του εθνικού εναερίου χώρου υπό τουρκικού α/φ συνέβη.
Δυστυχώς, τα δραματικά γεγονότα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 (το κίνημα του βασιλέως Κωνσταντίνου για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος ) και η πρόωρη αποστρατεία του χαρισματικού πτεράρχου στέρησαν την Πολεμική Αεροπορία από έναν εξαίρετο και σπάνιο στρατιωτικό ηγέτη.
Διήγηση του Ι. Αναγνωστόπουλου που δημοσιεύτηκε στο αφιέρωμα «Πολεμική Αεροπορία, 1941-1944», Επτά Ημέρες Καθημερινής (Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2004):
Το πρωί της 3 Νοεμβρίου 1942 απογειώθηκαν τα αεροσκάφη της 335 Μοίρας Διώξεως για να συνοδεύουν τα αεροσκάφη της νοτιοαφρικανικής 274 Μοίρας Διώξεως Βομβαρδισμού σε μια επιθετική της έξοδο για τον βομβαρδισμό ιταλικών και γερμανικών θέσεων. Μέχρι το απόγευμα θα ακολουθήσουν άλλες τρεις έξοδοι. Η τέταρτη που άρχισε στις 16.35΄ είχε άσχημη κατάληξη για τον τότε υποσμηναγό Ιωάννη Αναγνωστόπουλο.
«Όταν φτάσαμε στην περιοχή των στόχων, πρώτη επιτέθηκε η 274 και μετά ακολούθησε η δική μας επίθεση. Βρισκόμουν στο 11o και τελευταίο αεροσκάφος της Μοίρας. Οι στόχοι, οχήματα επί της παραλιακής οδού, ήταν ακινητοποιημένοι. Κατά τη βύθιση του αεροσκάφους και ενώ προσέγγιζα τον στόχο, πυκνά ελαφρά πυρά αντιαεροπορικών όπλων έβαλαν εναντίον μου. Εγώ συνέχισα τη βύθιση και όταν έφτασα σε απόσταση βολής, περίπου στα 250 μέτρα από τον στόχο, άνοιξα πυρ με τα πολυβόλα μου εναντίον ενός βυτιοφόρου, το οποίο αμέσως αναφλέγει. Τη στιγμή της εξόδου από τη βύθιση και σε ύψος 20 μέτρων χτυπήθηκε ο κινητήρας μου από φορητά Α/Α. Λευκοί και μαύροι καπνοί άρχισαν να βγαίνουν από τον κινητήρα, ενώ συνεχώς μειωνόταν η ισχύς του. Αμέσως κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα, πρώτα για να αποφύγω τα εχθρικά πυρά αλλά και για να προετοιμαστώ για την αναγκαία προσθαλάσσωση. Πετούσα παράλληλα με την ακτογραμμή σε απόσταση 100-150 μέτρων, όταν μετά από αρκετά μίλια ο κινητήρας νεκρώθηκε. Αμέσως κατέβασα το Hurricane στην επιφάνεια του νερού, προσθαλασσώθηκα σχεδόν ομαλά 100 μέτρα από την ακτή. Το αεροσκάφος σε λίγα δευτερόλεπτα έγειρε προς τα εμπρός και βυθίστηκε αλλά αμέσως, λόγω του μικρού βάθους του νερού, κάθισε στον αμμώδη βυθό με την ουρά του να εξέχει από το νερό. Με δυσκολία βγήκα από το πιλοτήριο, ευτυχώς είχα ανοίξει την καλύπτρα πριν προσθαλασσωθώ και άρχισα να απομακρύνομαι από την ακτή ώστε να μπορέσω να κάνω με την ησυχία μου κατόπτευση του χώρου. Τότε όμως ακούστηκαν ριπές πολυβόλου και τριγύρω μου άρχισαν να πέφτουν, αραιά μεν, απειλητικά δε, βολίδες. Οι βολές συνοδεύονταν από φωνές που με καλούσαν στα ιταλικά και αγγλικά να βγω έξω. Είδα τις ριπές να σκάνε είκοσι περίπου μέτρα μπροστά από μένα, θα με σκότωναν αν δεν υπάκουα. Από τη στιγμή εκείνη ήμουν αιχμάλωτος πολέμου». Ο Ι. Αναγνωστόπουλος μεταφέρθηκε στην Ιταλία και κλείστηκε στο 78ο Στρατόπεδο Αιχμαλώτων Πολέμου της Κεντρικής Ιταλίας. Τελικά, λίγο μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, τον Οκτώβριο 1943, ο υποσμηναγός απέδρασε και κατόρθωσε να επιστρέψει στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στο δυναμικό της νέας πολεμικής μοίρας της ΕΒΑ της 336 ΜΔ, με την οποία συνέχισε τις πολεμικές αποστολές, προς μεγάλη του ικανοποίηση.
[…..]
«Η θέση μου στον σχηματισμό ήταν Blue 3, δηλαδή αρχηγός ζεύγους στην τρίτη τετράδα, αριστερά. Σε μια στιγμή βλέπω μπροστά τέσσερα Messerschmitt Bf-109F trop σε πολύ ανοιχτό σχηματισμό, ψηλότερα κατά 1.000 πόδια, σε απόσταση 1.000 γυαρδών περίπου και με κατεύθυνση επιθέσεως εναντίον μας. Αναφέρω αμέσως στον αρχηγό της Μοίρας, ενώ συγχρόνως κάνω ελιγμό αντεπιθέσεως. Ο αρχηγός της Μοίρας, ίσως λόγω κακής επικοινωνίας, πραγματοποίησε αριστερή στροφή 180ο, ενώ το Blue 4 άγνωστο για ποιο λόγο δεν με ακολούθησε. Ενεπλάκην τότε σε κλειστή και σκληρή αερομαχία με το τέταρτο και τελευταίο εχθρικό αεροσκάφος, πάνω από διακοπτόμενα νέφη. Έβλεπα τις βολίδες του αλλά δεν άκουγα παρά μόνο τον κινητήρα μου που μούγκριζε από τις εναλλαγές των G. Προσπάθησε να με βάλλει μπροστά του, αλλά μπόρεσα να αποφύγω την παγίδα και με κλειστό ελιγμό να βρεθώ στην ουρά του. Εκεί παίζεται όλο το δράμα της αερομαχίας. Ποιος θα βρεθεί στην ουρά του άλλου. Είχαμε πέσει με τους ελιγμούς κάτω από τα 3.000 πόδια, αρκετά κάτω από τα νέφη. Πλησίασα σε απόσταση λίγο μεγαλύτερη από 50 γυάρδες και μια ριπή των Browning 0.303 του Hurricane μου έβαλε τέλος στην αερομαχία. Ίσα που πρόλαβα να τραβήξω το χειριστήριο και να περάσω ξυστά από πάνω από Messerschmitt. Ούτε καν γύρισα να δω τι απέγινε και ο λόγος ήταν τα καύσιμά μου τα οποία τελείωναν επικίνδυνα. Ήξερα όμως ότι ήμασταν πολύ χαμηλά, όποιος χτυπιόταν σίγουρα θα σκοτωνόταν, δεν είχε χρόνο να πηδήξεις με το αλεξίπτωτο. Πράγματι, αργότερα στη βάση πληροφορήθηκα πως ο Γερμανός πιλότος σκοτώθηκε. Ένιωσα μια έντονη ικανοποίηση γιατί είχα παίξει κορώνα γράμματα τη ζωή μου και είχα κερδίσει.
Ο Πτέραρχος, Ιωάννης Αναγνωστόπουλος, εξιστορεί ο ίδιος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Αρετή και Τόλμη» την ιστορική αερομαχία του και άλλα γεγονότα της ζωής του. Η μαγνητοσκοπιμένη συνεντευξή του είναι εδώ
Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη;
Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;
Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων που προχωρούν εμπρός.
Φοβάμαι τους Έλληνες που νομίζουν πως είναι κάτι άλλο από Έλληνες (κριτική στον μιμητισμό και την ξενόδουλη συμπεριφορά).
«Ο Βασιλιάς της Ασίνης» — το άγνωστο και ξεχασμένο παρελθόν υπογραμμίζει τον κίνδυνο απώλειας ρίζας.
Χαρακτηριστική η παραπάνω αναφορά του στα όσα συμβαίνουν σήμερα. Η διαφαινόμενη παγκόσμια τάση ομογενοποίησης των εθνών – επιμελώς κατευθυνόμενη – οδηγεί στην ανάγκη να διατηρήσουμε την ιστορική μας μνήμη. Ας μην αγνοήσουμε την λέξη «τρόφιμοι» που παραπέμπει σε φυλακισμένους ανθρώπους.
Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.
“Κατευθυντήριοι Λίθοι της Γεωργίας” βρίσκονται στο Elbert County, της Γεωργίας των ΗΠΑ, περίπου 145 χιλιόμετρα ανατολικά της Ατλάντα και 15 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της Elberton. Οι λίθοι βρίσκονται σ’ ένα ύψωμα, σε μικρή απόσταση από τον την Εθνική Οδό “Highway 77” (Hartwell Highway), στα ανατολικά της Γεωργίας και είναι ορατοί από το δρόμο. Μικρές πινακίδες δίπλα από την Εθνική Οδό αναφέρουν την στροφή για τους “Κατευθυντήριους Λίθους”, οι οποίες προσδιορίζονται από το οδικό σήμα που αναφέρει “Guidestones Rd”.
Το ιστορικό της κατασκευής. Η δημιουργία του επιβλητικού αυτού κατασκευάσματος καλύπτεται από αρκετό μυστήριο. Κατασκευάστηκε στις 22 Μαρτίου 1980, όπως αναφέρει η επεξηγηματική πλάκα, δίπλα απ’ αυτό. Οι μοναδικές πληροφορίες που υπάρχουν σχετικά με την κατασκευή του, αναφέρουν ότι τον Ιούνιο του 1979 μετέβη στην περιοχή ένας άνθρωπος ονόματι R.C. Christian, όνομα το οποίο αποτελούσε ψευδώνυμο. Προσέγγισε την εταιρεία φινιρίσματος γρανίτη Elberton και ζήτησε την οικοδόμηση ενός μνημείου το οποίο θα μεταβίβαζε ένα μήνυμα στην ανθρωπότητα. Όπως ο ίδιος είχε πει, αντιπροσώπευε μια ομάδα ατόμων που ήθελαν να προσφέρουν οδηγίες στην ανθρωπότητα. Το μήνυμα το οποία είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σχετίζεται με τέσσερις σημαντικούς τομείς
Τη διακυβέρνηση και την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.
Τον πληθυσμό και τον έλεγχο της αναπαραγωγής.
Το περιβάλλον και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση.
Την πνευματικότητα.
Ένα μήνυμα, το οποίο αποτελείται από ένα σύνολο δέκα κατευθυντήριων γραμμών ή αρχών, είναι χαραγμένο στους «Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας» σε οκτώ διαφορετικές γλώσσες, καθεμιά στη μεγάλη πλευρά των τεσσάρων λίθων. Οι γλώσσες αυτές είναι Αγγλικά, Ισπανικά, Σουαχίλι, Χίντι, Εβραϊκά, Αραβικά, Αρχαία Κινέζικα, και Ρώσικα. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την μετάφραση του μηνύματος από τα Αγγλικά
Διατηρήστε την ανθρωπότητα κάτω από 500.000.000, σε συνεχή ισορροπία με τη φύση.
Κατευθύνετε σοφά την αναπαραγωγή, βελτιώνοντας την φυσική κατάσταση και την πολυμορφία.
Ενώστε την ανθρωπότητα μέσω μιας ζωντανής νέας γλώσσας.
Τιθασεύστε το πάθος, την πίστη, την παράδοση και όλα τα πράγματα με ψύχραιμη λογική.
Προστατεύστε τους ανθρώπους και τα έθνη με δίκαιους νόμους και δίκαια δικαστήρια.
Αφήστε όλα τα έθνη να κυβερνούν εσωτερικά, επιλύοντας τις εξωτερικές διαφορές σ’ ένα παγκόσμιο δικαστήριο.
Αποφύγετε ασήμαντους νόμους και άχρηστους αξιωματούχους.
Εξισορροπήστε τα προσωπικά δικαιώματα με τα κοινωνικά καθήκοντα.
Να εκτιμάτε την αλήθεια, την ομορφιά, την αγάπη, αναζητώντας την αρμονία με το άπειρο.
Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη – Αφήστε χώρο για τη φύση – Αφήστε χώρο για τη φύση.
Ένα μικρότερο μήνυμα εμφανίζεται στις τέσσερις κάθετες επιφάνειες της κορωνίδας λίθου, σε διαφορετική γλώσσα και γραφή σε κάθε πλευρά. Στο ανατολικό της μέτωπο το μήνυμα στα Αρχαία Ελληνικά αναφέρει “Οἴτε οί λίθοι την ὀδον δεικνύντων οἰῶνοι σωφροσύνης”. Επίσης αυτό το οποίο προκαλεί τρομερή εντύπωση, είναι η αναφορά στον έλεγχο του πληθυσμού και συγκεκριμένα στην μείωση του σε κάτω από 500.000.000,πράγμα το οποίο σημαίνει ότι περίπου το 99% του πληθυσμού θα πρέπει να πεθάνει. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί αποκαλούν το μνημείο “ταφόπλακα της ανθρωπότητας”.
Ουσιαστικά είναι το πρόγραμμα της Παγκόσμιας Κυβέρνησης.
Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Την Τετάρτη 6 Ιουλίου του 2022, νωρίς το πρωί (στις 4 τοπική ώρα), μία ομάδα αγνώστων μετέβη στο σημείο και ανατίναξε το μνημείο με τηλεχειριζόμενα εκρηκτικά. Οι δράστες αποχώρησαν ταχύτατα μετά την έκρηξη με ένα γκρι αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια και χάθηκαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Η έκρηξη κατέστρεψε ολοσχερώς τον έναν περιμετρικό Λίθο και προξένησε τεράστιες ρωγμές στους υπόλοιπους.
Μετά την εκτίμηση των ζημιών, λίγες ώρες αργότερα, οι αρχές της επαρχίας της Γεωργίας των ΗΠΑ γκρέμισαν την υπόλοιπη κατασκευή από γρανίτη “για λόγους ασφαλείας !!”, με μια φωτογραφία να δείχνει ολόκληρο το μνημείο να έχει γίνει ερείπια. Ενώ μέσα στην μέρα το Γραφείο Ερευνών της Γεωργίας (GBI) δημοσίευσε στην επίσημη ροή του στο Twitter ένα βίντεο από την έκρηξη που καταγράφηκε από κάμερα παρακολούθησης και ξεχωριστά πλάνα του αυτοκινήτου που απομακρύνθηκε με ταχύτητα από το σημείο.
Εδώ και χρόνια εκατομμύρια πολίτες από όλο το κόσμο θεωρούσαν το μήνυμα των Λίθων ως μία υπενθύμιση των υποστηρικτών της Νέας Τάξης Πραγμάτων για το μέλλον που πρέπει να έχει η ανθρωπότητα, ενώ εκατομμύρια ακόμη συνδέανε το μνημείο με τα δεινά της εποχής μας, την πανδημία, τον οικονομικό πόλεμο και την τεχνητή έλλειψη διαθέσιμων πόρων των ημερών μας.
Εξέχουσα θέση ανάμεσά τους κατέχει και η πρώην υποψήφια κυβερνήτης της Τζόρτζια, Κάντις Τέιλορ, που κατέκτησε τη τρίτη θέση στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικανών της 24ης Μαΐου, η οποία είχε κάνει την αφαίρεση του μνημείου μέρος της προεκλογικής της καμπάνιας. Μετά την είδηση της βομβιστικής επίθεσης στους Κατευθυντήριους Λίθους, η Τέιλορ ανέφερε στο Twitter ότι η κατάρρευση του μνημείου ήταν μια πράξη θεϊκής παρέμβασης, ενώ στη συνέχεια καταδίκαζε οποιαδήποτε επίθεση σε κρατικό μνημείο. Φυσικά και δεν συνδέθηκε με την επίθεση, η οποία έως τώρα συνδέεται με τους εχθρούς την Νέας Τάξης Πραγμάτων που δέχθηκε ένα ισχυρό μήνυμα για το τι έπεται στη συνέχεια αν συνεχίσουν τα δόλια σχέδιά τους…
Όταν ο Σημίτης ευχαριστούσε τους Αμερικανούς για την παρέμβαση στην κρίση των Ιμίων και ο Πάγκαλος μιλούσε απαξιωτικά για την σημαία μας, λέγοντας «Ένα πανί είναι» ο λαός ξεσηκώθηκε. Αντιτουρκικά συνθήματα εμφανίστηκαν στους τοίχους. Ως δια μαγείας εμφανίστηκαν οι αντεξουσιαστές και άρχισαν να σβήνουν τα συνθήματα αυτά και να γράφουν «Το Αγαίο ανήκει στα ψάρια».
Οταν ο Τσίπρας υπέγραψε την Συμφωνία των Πρεσπών που χάρισε το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς ο λαός ξεσηκώθηκε. Εμφανίστηκαν πάλι οι αντεξουσιαστές να στηρίξουν την κυβέρνηση και τις δυνάμεις πίσω από αυτήν λέγοντας «Η Μακεδονία ανήκει στις Αρκούδες».
Όταν ήλθε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Κλίντον,στην Ελλάδα οργανώθηκε πορεία διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής των ΗΠΑ. Επικεφαλής της πορείας το ΠΑΜΕ με αυστηρή περιφρούρηση για να μην δημιουργηθούν έκτροπα.
Στην ουρά της πορείας, όπου δεν υπήρχε περιφρούρηση, εμφανίστηκαν οι αντεξουσιαστές, οι οποίοι άρχισαν τους βανδαλισμούς και τα δακρυγόνα έπεσαν στην αρχή της πορείας, όπου δεν είχε σημειωθεί κανένα έκτροπο. Επομένως, η πορεία απαξιώθηκε και διαλύθηκε, αφήνοντας πίσω της αίσθηση αναστάτωσης και απογοήτευσης. Αυτά τα επεισόδια ρίχνουν σκιά στον αρχικό σκοπό της πορείας και δυστυχώς αναιρούν το μήνυμα που επιδιώκει να μεταφέρει η διαδήλωση. Είναι σημαντικό να δίνεται έμφαση στην ειρηνική έκφραση των απόψεων, προκειμένου να διατηρείται η αξιοπιστία και η σημασία των διαδηλώσεων ως μέσου κοινωνικής έκφρασης.
Στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας πολιτών, στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (2018) εμφανίστηκαν στην περίμετρο των συγκεντρώσεων οι αντεξουσιαστές ,άρχισαν τους βανδαλισμούς και τα δακρυγόνα έπεσαν στους πολίτες, σε παιδιά και ηλικιωμένους που συμμετείχαν στην συγκέντρωση. Το ίδιο και στις πορείες των μαθητών για την Μακεδονία, εμφανίστηκαν οι αντεξουσιαστές με την ανοχή ή και την προτροπή της κυβέρνησης και αμαύρωσαν τις πορείες θέλοντας να αποδείξει πως πίσω από τις διαμαρτυρίες κρύβεται η Χρυσή Αυγή και όχι η συντρηπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού.
Οι αντιδράσεις αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στην ελληνική κοινωνία και αναστάτωσαν το κοινό πνεύμα. Η εμφάνιση των αντεξουσιαστών σε τόσο σημαντικά γεγονότα εγείρει ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια και τη συμμετοχή σε δημόσιες εκδηλώσεις. Είναι επιτακτική η ανάγκη για αποτελεσματικά μέτρα προστασίας του δημοκρατικού δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, που πρέπει να διασφαλίζεται για όλους τους πολίτες.
Στην συγκέντρωση για την «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ» στις 20 Ιαν 2019, εμφανίστηκαν 30 αναρχικοί και οι αστυνομικές δυνάμεις ( συνολικά 2.000 αστυνομικοί) έριξαν δακρυγόνα στους αθώους διαλωτές, προφανώς για να διαλύσουν την συγκέντρωση και να δώσουν τροφή στα διεθνή ΜΜΕ, που αντί να προβάλλουν την μεγαλειώδη συγκέντρωση πρόβαλαν τα επεισόδια. Πολύ βολικό δεν είναι. Στα μέσα κοινωνικής δικτυωσης εμφανίστηκε η παρακάτω φωτογραφία που δείχνει αστυνομικούς να συνομιλούν με τους «αναρχικούς».
Σίγουρα δεν θα υπάρχει στον κόσμο άλλος πρωθυπουργός που να θεωρεί φασίστες αυτούς που κρατούν την σημαία του κράτους του και που είχε κάνει την ατυχή δήλωση υπό τη μορφή ερωτήματος «μήπως η θάλασσα έχει σύνορα και δεν το ξέρουμε».
Στις μέρες μας η Τουρκική προκλητικότητα έχει κορυφωθεί (2018) όπως και η αγανάκτηση του κόσμου που στρέφεται κατά της Τουρκίας και του Ερντογάν. Αυτό ενοχλεί τους αντιεξουσιαστές (τα αντιτουρκικά συναισθήματα) που ανοικτά πλέον με ακριβές αφίσες κατηγορούν την Ελλάδα για επιθετική πολιτική απέναντι της Τουρκίας και προβάλουν τις θέσεις της Τουρκίας.
Και φυσικά αρνούνται την στράτευση, είναι κατά των Κούρδων και υπέρ του ISIS…….
Τελικά πρόκειται για πράκτορες ξένων δυνάμεων, που έχουν παρασύρει πολλούς νέους με το αντεξουσιαστικό τους μασκάρεμα και δρουν ανενόχλητα μέσα στην χώρα. Ξέφραγο αμπέλι η Ελλάδα.
Οτι μισούμε βρίσκεται εδώ σε 9 λωρίδες και ένα σταυρό, ξεφτίλες πατριώτες.
Ηδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου, για τον πλήρη εξευτελισμό του, για την ατίμωσή του.
Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό.Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.
Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»
Το απόσπασμα προέρχεται από δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη στις 19 Οκτωβρίου 1979, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» στην Αθήνα, με αφορμή την ανακοίνωση της βράβευσής του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Σε αυτήν τη δήλωση, ο Ελύτης εκφράζει την ανησυχία του για την «ερχόμενη βαρβαρότητα», την οποία περιγράφει ως μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις, και προειδοποιεί για τη μεθοδευμένη και επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου, τον εξευτελισμό και την ατίμωσή του. Σχετικός σύνδεσμος εδώ
Αυτή η δήλωση έχει καταγραφεί σε ηχητικό ντοκουμέντο και περιλαμβάνεται στο βιβλίο που περιέχει 37 συνεντεύξεις του Ελύτη, με επιμέλεια του Ηλία Καφάογλου, εκδόσεις Ύψιλον, 2011. Πηγή : εδώ
Η προφητική αυτή τοποθέτηση του Ελύτη παραμένει πάντα επίκαιρη και συχνά αναφέρεται σε συζητήσεις για τις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΔΗΛΩΣΗ
Ο Ελληνισμός επέτυχε ως γένος αλλ’ απέτυχε ως κράτος, δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη, μήπως γνωρίζεις περισσότερα;
Η φράση «Ο Ελληνισμός επέτυχε ως Γένος, αλλά απέτυχε ως Κράτος» προέρχεται από μια σπάνια συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στον Ρένο Αποστολίδη, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία στις 15 Ιουνίου 1958. Σε αυτήν τη συνέντευξη, ο Ελύτης εκφράζει την ανησυχία του για την ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας και του βαθύτερου ψυχικού πολιτισμού του ελληνικού λαού. Συγκεκριμένα, αναφέρει:newspepper.gr+8Ιερά Μητρόπολις Μόρφου+8olympia+8Thessalonikiartsandculture.gr+3ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ+3Ιερά Μητρόπολις Μόρφου+3
«Από μια μόνιμο, πλήρη και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του “ήθους” που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολό του!» Πηγή εδώ
Με αυτήν τη δήλωση, ο Ελύτης επισημαίνει την αντίθεση ανάμεσα στην πολιτισμική συνέχεια και ανθεκτικότητα του ελληνικού λαού και στις αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού. Η φράση του παραμένει επίκαιρη και συχνά αναφέρεται σε συζητήσεις για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία και πολιτεία.
Όχι μόνο λόγια !!!!! Ο ελίτης στο Αλβανικό μέτωπο.
Για τον περίφημο όρο “ρατσισμός” που έχει επιβάλει στο καθημερινό λεξιλόγιό μας η παγκοσμιοποίηση, υπάρχουν αναφορές σε όλες τις ιστορικές περιόδους εκτός από την περίοδο της τουρκοκρατίας. Και αυτό γιατί τότε τα θύματα του ρατσισμού ήταν οι Χριστιανοί κάτοικοι και μόνον αυτοί.
Διαρκώς αποκρύπτεται το γεγονός ότι το ισλαμικό κράτος που πήρε τη θέση του ελληνικού κράτους, δεν ενδιαφέρθηκε για την ισονομία και την ισοπολιτεία των κατοίκων του, καθώς πάντοτε αυτοί διαχωρίζονταν σε δύο τάξεις, ανάλογα με τη θρησκεία τους και η τάξη των απίστων εθεωρείτο κατά πολύ υποδεέστερη…. “Ποτέ συμφορά δεν έπληξεν έθνος, όσον έπληξεν η τουρκική δουλεία την Ελλάδα. Οι Έλληνες εσφάγησαν ή επωλήθησαν ως δούλοι ή εξηναγκάσθησαν να γίνουν μωαμεθανοί. Ο ελληνικός πληθυσμός ωλιγόστευσε πολύ. Η ελληνική γλώσσα δεν ωμιλείτο πλέον από τα εκατομμύρια των ανθρώπων της Ασίας και της Αφρικής. Αι ελληνικαί περιουσίαι αφηρέθησαν. Τα καλύτερα και τα ευφορώτερα κτήματα έγιναν τουρκικά. Ο σουλτάνος τα εχάρισεν εις τους στρατιωτικούς αρχηγούς. Έπρεπε να ζουν καλά με αυτά και να διατηρούν στρατόν. Άλλα πάλιν από αυτά εδόθησαν εις τα τζαμιά και ωνομάσθησαν “βακούφια”. Εις τους Έλληνας απέμεινε να καλλιεργούν τα κτήματα των Τούρκων και να λαμβάνουν από τα εισοδήματα τα απαραίτητα διά μίαν αθλίαν ζωήν. Ημπορούσαν ακόμη να καλλιεργούν τα απόμερα και άγονα ορεινά μέρη. Αλλά και από αυτά έπρεπε να πληρώνουν την “δεκάτην”. Με “φιρμάνι” του σουλτάνου απηγορεύθη εις τους σκλάβους να φορούν πολυτελείς ενδυμασίας, να έχουν ευσταλή εμφάνισιν και αρχοντικόν παράστημα. Ολόκληρος ο Ελληνικός λαός ήτο ενδεδυμένος με χρωματιστά και ομοιόμορφα ενδύματα. Κατ’ αυτόν τον τρόπον διεκρίνετο ο δούλος από τον αφέντην του. Δικαιοσύνην ποτέ δεν εύρισκαν οι Έλληνες. Οι Τούρκοι δικασταί εδικαίωναν πάντοτε τους Τούρκους. Πολιτικά δικαιώματα δεν είχον. Εθεωρούντο ζώα (ραγιάδες) και ωνομάζοντο άπιστοι (γκιαούρηδες). Με την παραμικράν αφορμήν έπρεπε να θανατώνονται οι πρόκριτοι και οι αρχιερείς των, δια να μένουν ακέφαλοι.” (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
