- 2026.08.21
- Χρήστος Ελευθερίου
«Το Μέγα εν τω Μικρώ και ο Αντίχριστος ως πολιτική δυνατότης» — δεν είναι απλώς μια θεολογική ή φιλοσοφική έκφραση. Είναι ο τίτλος ενός συγκεκριμένου ρωσικού βιβλίου του 1905, του Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Νίλους (Sergei Nilus), και έχει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο Σεργκέι Νίλους (1862–1929) ήταν Ρώσος θρησκευτικός συγγραφέας, έντονα συνδεδεμένος με την Ορθοδοξία και με πολύ συντηρητικές/μοναρχικές αντιλήψεις. Το 1905 κυκλοφόρησε στο Τσάρσκογιε Σελό η δεύτερη, διορθωμένη και επαυξημένη έκδοση του έργου του:
«Великое в малом и Антихрист, как близкая политическая возможность» δηλαδή περίπου: «Το Μέγα εν τω Μικρώ και ο Αντίχριστος ως εγγύς πολιτική δυνατότητα». Η Ρωσική Εθνική Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη καταγράφει το βιβλίο ως έκδοση του 1905, 417 σελίδων, και μάλιστα σημειώνει ως περιεχόμενό του τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών». Δηλαδή, το βιβλίο του Νίλους αποτέλεσε ένα από τα βασικά οχήματα μέσω των οποίων τα «Πρωτόκολλα» πήραν ευρύτερη δημοσιότητα.
Ο Νίλους δεν αντιμετώπιζε τον Αντίχριστο μόνο ως μελλοντικό θρησκευτικό πρόσωπο της Αποκάλυψης. Επιχειρούσε να υποστηρίξει ότι ο ερχομός του Αντιχρίστου, που θα είναι φυσικό πρόσωπο, μπορούσε να προετοιμάζεται μέσα από τις σύγχρονες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Στο τρίτο μέρος του έργου του, μάλιστα, ο τίτλος μετατρέπεται σε: «Близ грядущий Антихрист и царство диавола на земле» δηλαδή: «Ο εγγίζων Αντίχριστος και το βασίλειο του διαβόλου επί της γης». Ο Νίλους συνέδεε επομένως:
- την παρακμή της χριστιανικής κοινωνίας,
- την πολιτική αναταραχή,
- τον επαναστατικό σοσιαλισμό,
- τον τεκτονισμό,
- τον φιλελευθερισμό,
- και αυτό που θεωρούσε «εβραϊκή συνωμοσία»
σε ένα ενιαίο αποκαλυπτικό πολιτικό σχήμα.
Αυτό εξηγεί και την παράξενη φράση «πολιτική δυνατότης»: ο Αντίχριστος δεν παρουσιάζεται απλώς ως θεολογικό γεγονός του απώτατου μέλλοντος, αλλά ως πολιτική δυνατότητα που μπορεί να προετοιμάζεται μέσα στην σύγχρονη ιστορία.
Το «Μέγα εν τω Μικρώ»
Ο τίτλος έχει και μια ενδιαφέρουσα συμβολική σημασία.
«Το Μέγα εν τω Μικρώ» σημαίνει περίπου: Το μεγάλο μέσα στο μικρό.
Ο Νίλους ξεκινά από μικρά, φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα, θρησκευτικές μαρτυρίες, προφητείες και πολιτικές εξελίξεις και προσπαθεί να αποκαλύψει πίσω από αυτά ένα τεράστιο, παγκόσμιο σχέδιο. Και αυτό ακριβώς είναι η λογική που χρησιμοποιεί για να παρουσιάσει τα «Πρωτόκολλα»: ένα υποτιθέμενο μικρό/κρυφό τεκμήριο που, κατά την αφήγησή του, αποκαλύπτει ένα τεράστιο σχέδιο παγκόσμιας κυριαρχίας.
Χαρακτηριστικό σύγχρονο παράδειγμα αποτελεί η προβολή της “διαφορετικότητας” έναντι του παραδοσιακού μοντέλου οικογένειας (πατέρας – μητέρα – παιδιά). Στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, αυτό το γεγονός φαίνεται μικρό, όμως συνιστά μία ακόμη ψηφίδα στο τεράστιο παζλ ενός “Μεγάλου” στόχου: τη δημιουργία ενός ομογενοποιημένου κόσμου. Χωρίς τα θεμέλια της Οικογένειας, της Πατρίδας, της Ιστορίας, της θρησκείας και της οικονομικής αυτάρκειας, ο κόσμος εξαντλημένος από ατελείωτους πολέμους, οικονομικές κρίσεις και διεφθαρμένες κυβερνήσεις, θα επιζητήσει ή και θα παραδοθεί χωρίς αντιστάσεις στην απόλυτη εξουσία των “Ελίτ” και του αποκαλούμενου “Αντίχριστου”». Αυτά ακριβώς τα “μικρά” πραγματεύονται τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.
Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών
Αν ρωτήσουμε την Τεχνητή νοημοσύνη για τα περίφημα “Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών” θα μας απαντήσει ότι έχουν τεκμηριωθεί ως πλαστογραφημένη κατασκευή αντισημιτικής προπαγάνδας.
Η αποκάλυψη της πλαστογραφίας από τους Times – 1921 : Τον Αύγουστο του 1921 οι The Times δημοσίευσαν έρευνα του δημοσιογράφου Philip Graves. Ο Graves συνέκρινε τα Πρωτόκολλα με το γαλλικό πολιτικό έργο του Maurice Joly, Dialogue in Hell Between Machiavelli and Montesquieu (1864). Βρέθηκαν εκτεταμένα σχεδόν αυτούσια αποσπάσματα, παρότι στο έργο του Joly δεν υπήρχε καμία αναφορά στους Εβραίους. Το Times χαρακτήρισε τα Πρωτόκολλα «fake» και «clumsy forgery».
Το ναζιστικό καθεστώς χρησιμοποίησε τα Πρωτόκολλα για να ενισχύσει την εικόνα ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν μια ενιαία δύναμη που συνωμοτούσε για παγκόσμια κυριαρχία. Ο εκδοτικός οίκος του Ναζιστικού Κόμματος, Franz Eher Verlag, εξέδωσε 22 εκδόσεις των Πρωτοκόλλων μεταξύ 1919 και 1938. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν η χρήση τους από τον Julius Streicher, εκδότη της διαβόητης αντισημιτικής εφημερίδας Der Stürmer. Κατά τη δεκαετία του 1930 η εφημερίδα δημοσίευε επανειλημμένα άρθρα που στηρίζονταν στις ιδέες των Πρωτοκόλλων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το φύλλο του Der Stürmer του Ιουλίου 1934, το οποίο παρουσίαζε τους Εβραίους ως δύναμη που επιδίωκε την καταστροφή της κοινωνικής τάξης και τον παγκόσμιο έλεγχο. Υπάρχει τεράστιος αριθμός δημοσιευμάτων, αναλύουμε μόνο ένα σαν ένδειξη του κλίματος που επικρατούσε το 1934
Στο πάνω μέρος, με γοτθική γραμματοσειρά (Fraktur), αναγράφεται ο τίτλος Der Stürmer. Υπότιτλος: «Deutsches Wochenblatt zum Kampfe um die Wahrheit» (Γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα στον αγώνα για την αλήθεια). Αναφέρεται ο εκδότης: Herausgeber: Julius Streicher. Στο αριστερό μέρος δεσπόζει μια αντισημιτική καρικατούρα, σχεδιασμένη από τον εικονογράφο «Fips» (Philipp Rupprecht). Απεικονίζει έναν άνδρα με στερεοτυπικά, παραμορφωμένα χαρακτηριστικά (μεγάλη μύτη, εκφράσεις πονηριάς, ανοιχτές παλάμες), ο οποίος κρατά μαστίγιο/βούρδουλα. Η λεζάντα κάτω από το σκίτσο γράφει «Der Viehjude» (Ο Εβραίος έμπορος ζώων/κτηνοτρόφος). Κείμενο και Συνθήματα : Δεξιά από τη γελοιογραφία υπάρχει ο τίτλος «Kennst Du ihn?» (Τον γνωρίζεις;), ακολουθούμενος από αντισημιτικό κείμενο μίσους που κατηγορεί τους Εβραίους για οικονομική εξαπάτηση και καλεί τους Γερμανούς να «διαφωτιστούν» διαβάζοντας την εφημερίδα. Κάτω δεξιά εμφανίζεται το σταθερό σύνθημα της εφημερίδας: «Die Juden sind unser Unglück!» (Οι Εβραίοι είναι η δυστυχία μας!). Στο κάτω μέρος, μέσα σε πλαίσιο, αναγράφεται το σύνθημα: «Ohne Lösung der Judenfrage keine Erlösung der Menschheit!» (Χωρίς λύση του εβραϊκού ζητήματος δεν υπάρχει σωτηρία για την ανθρωπότητα!).
Η ναζιστική εργαλειοποίηση των «Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών», η σύνδεσή τους με την αντισημιτική προπαγάνδα που χρησιμοποιήθηκε για τη νομιμοποίηση της ναζιστικής πολιτικής και, τελικά, με το ιδεολογικό περιβάλλον που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, σε συνδυασμό με τις αποκαλύψεις της πλαστογραφίας τους, έχουν δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα φορτισμένο πεδίο.
Έτσι, όποιος επικαλείται τα «Πρωτόκολλα» —ακόμη και όταν το κάνει για να εξετάσει κριτικά το περιεχόμενό τους, την ιστορική τους επιρροή ή τον ρόλο τους στη διαμόρφωση συγκεκριμένων αντιλήψεων— κινδυνεύει να στιγματιστεί αυτομάτως ως «συνωμοσιολόγος», «αντισημίτης», «φασίστας», «ναζιστής», «ακροδεξιός», «ρατσιστής», «παραχαράκτης της Ιστορίας» ή ακόμη και «ανόητος».
Έτσι δημιουργείται ένας ιδιότυπος μηχανισμός διανοητικού και κοινωνικού αποκλεισμού, (ένα υποσύνολο της “Πολιτικής” ορθότητας) : αντί να εξετάζεται το συγκεκριμένο επιχείρημα, η πηγή, τα πραγματικά δεδομένα και η λογική της συλλογιστικής, επιχειρείται να απαξιωθεί ο φορέας της άποψης μέσω χαρακτηρισμών. Αν αυτό μετατρέπεται σε γενικευμένη πρακτική, τότε δεν έχουμε πλέον απλώς κριτική μιας προβληματικής ή πλαστής πηγής, αλλά μια μορφή ρητορικής φίμωσης και άτυπης λογοκρισίας, όπου η ετικέτα αντικαθιστά την αντιπαράθεση με το επιχείρημα. Η ιστορική και επιστημονική προσέγγιση, ωστόσο, οφείλει να κάνει ακριβώς το αντίθετο: να απορρίπτει ως πλαστό ό,τι έχει αποδειχθεί πλαστό, αλλά ταυτόχρονα να επιτρέπει την ελεύθερη εξέταση του γιατί ένα τέτοιο πλαστό κείμενο απέκτησε τόσο μεγάλη επιρροή, ποιοι το χρησιμοποίησαν, για ποιους σκοπούς και ποια επιχειρήματα επικαλούνται σήμερα όσοι αναφέρονται σε αυτό και κυρίως αν τα 120 χρόνια από την δημοσιευσή των, το έχουν επαληθεύσει.
Εδώ ακριβώς έγκειται η αντίφαση: πώς μπορεί ένα κείμενο να χαρακτηρίζεται απλώς “πλαστό”, όταν μετρά μια ιστορία 120 ετών; Αναλογικά, το μυθιστόρημα 1984 του Τζορτζ Όργουελ (1949) περιέγραφε μια δυστοπική κοινωνία του μέλλοντος, η οποία παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τη σύγχρονη πραγματικότητα της “φίμωσης” μέσω της πολιτικής ορθότητας και του αντίστοιχου νομοθετικού πλαισίου. Μπορούμε, επομένως, να το προσπεράσουμε και αυτό ως ένα απλό προϊόν φαντασίας; Τέτοια έργα αφήνουν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στην κοινωνία ακριβώς επειδή, σε πολλά σημεία, επιβεβαιώνονται στην πράξη.»
2026
Ας δούμε πως διαμορφώθηκε η ζωή στην σύγγχρονη παγκόσμια κοινωνία που ζούμε :
Όταν ίσχυε ο θεσμός της δουλείας, ο ιδιοκτήτης είχε την υποχρέωση να παρέχει στέγη και τροφή στους δούλους του. Με την κατάργησή της, ο άνθρωπος κλήθηκε να εξασφαλίζει μόνος του αυτά τα βασικά αγαθά. Για τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις και τους εργάτες, η κατάσταση ήταν οριακή, με τεράστιες μάζες ανθρώπων να ζουν στερούμενες τα στοιχειώδη. Αντίθετα, η μεσαία τάξη βρισκόταν σε καλύτερη μοίρα, καθώς η εργασία μόνο του πατέρα αρκούσε για να καλύψει με αξιοπρέπεια τις ανάγκες της οικογένειας, ενώ η μητέρα αφοσιωνόταν στην ανατροφή των παιδιών.
Προς τα τέλη του 20ού αιώνα, έγινε πλέον επιτακτική ανάγκη να ενταχθεί και η γυναίκα στην παραγωγική διαδικασία, ενώ την εκπαίδευση των παιδιών ανέλαβε σταδιακά ένα κατευθυνόμενο εκπαιδευτικό σύστημα. Σήμερα, η ταυτόχρονη εργασία και των δύο γονέων συχνά δεν αρκεί για την επιβίωση της οικογένειας. Τα δημόσια χρέη έχουν εκτοξευθεί και η εξυπηρέτησή τους επιβάλλει δυσβάσταχτη φορολογία, μετατρέποντας ολόκληρο τον πλανήτη σε φόρου υποτελή. Στα 353 τρισεκατομμύρια δολάρια ανήλθε το παγκόσμιο χρέος, σύμφωνα με τα στοιχεία του πρώτου τριμήνου του 2026, ποσό που υπερβαίνει την αξία του Πλανήτη, δηλαδή είναι μια “φούσκα” αλλά και ένας “σοφός” μηχανισμός επιβολής παγκόσμιου φόρου.
Οι πολιτικοί σε όλο το πολιτικό φάσμα έχουν απογοητεύσει τους πολιτες. Το τρίγωνο της διαπλοκής μεταξύ πολιτικών, δικαστικών λειτουργών και ΜΜΕ αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή της εποχής μας. Η διαφθορά στο κράτος δεν ελέγχεται αποτελεσματικά, καθώς τμήμα της Δικαιοσύνης εμφανίζεται ευάλωτο σε πολιτικές παρεμβάσεις, ενώ ταυτόχρονα τα κυρίαρχα ΜΜΕ λειτουργούν συχνά ως “ασπίδα προστασίας” της εξουσίας. Αντί να ελέγχουν την πολιτική ηγεσία, πολλά μέσα ενημέρωσης συγκαλύπτουν τα σκάνδαλα και χειραγωγούν την κοινή γνώμη, αφήνοντας την αυθαιρεσία και τη διαφθορά στο απυρόβλητο. Στον αντίποδα, ένα μέρος των μέσων ενημέρωσης επιτίθεται, άδικα, στην κυβέρνηση χρησιμοποιώντας “μισές αλήθειες”, βάζοντας το κομματικό συμφέρον πάνω από την ίδια την αλήθεια.
Δίπλα στη θεσμική διαφθορά, η σύγχρονη κοινωνία βιώνει μια βαθύτερη, ηθική διολίσθηση. Η αποθεωση του ατομικισμού έχει καταργήσει κάθε όριο στις ανθρώπινες επιθυμίες, θέτοντας στο περιθώριο τις διαχρονικές αξίες της Πατρίδας και της Οικογένειας. Απογυμνωμένος από τα παραδοσιακά του ερείσματα, ο άνθρωπος εκτίθεται καθημερινά σε πρότυπα που εξυμνούν τον εύκολο πλουτισμό και την επιφανειακή ευημερία, εγκλωβισμένος σε μια κουλτούρα που καταναλώνει τα πάντα χωρίς να σέβεται τίποτα.
Το επιστέγασμα αυτής της παρακμής είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τη δημιουργική μόχθο της γης. Η γεωργία και η κτηνοτροφία —οι πυλώνες της ιστορικής μας επιβίωσης— παραμερίστηκαν, για να δώσουν τη θέση τους σε έναν υπερδιογκωμένο κρατικό μηχανισμό και σε παρασιτικές δομές υπηρεσιών. Αποκομμένος από την παραγωγική διαδικασία, ο σύγχρονος άνθρωπος μετατράπηκε σε έναν γραφειοκρατικό εξαρτώμενο, αδύναμο να στηριχθεί στις δικές του δυνάμεις και να παραγάγει πραγματικό πλούτο για τον τόπο του.
1905
Ας δούμε πως πραγματεύονται τα “Πρωτοκολλα” που είναι δημοσιευμένα το 1905 την παραπάνω κατάσταση :
Ο Λαοί
Οι λαοί είναι δεσμευμένοι στη σκληρή δουλειά πιο ισχυρά απ’ όσο τους δεσμευε η αιχμαλωσία και η δουλεία. Μπορούσε κανείς να απελευθερωθεί από την αιχμαλωσία και τη δουλεία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Μπορούσε να συμβιβαστεί με την σκληρή δουλειά , αλλά δεν μπορεί να απαλλαγεί από την αθλιότητά του. Τα δικαιώματα που έχουμε καταγράψει στη νομοθεσία είναι εικονικά για τις “μάζες” και όχι πραγματικά. Όλα αυτά τα δήθεν “δικαιώματα του λαού” δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία. Δεν είναι ποτέ πραγματοποιήσιμα. Τι σημαίνει για τον άπορο εργάτη, που είναι σκυμμένος πάνω από την κοπιαστική εργασία του και συντριμμένος από τη μοίρα του, το δικαίωμα που δίνεται στους φλύαρους να φλυαρούν, το δικαίωμα που δίνεται στους δημοσιογράφους να γράφουν κάθε λογής ανοησίες, καθώς και σοβαρά πράγματα, αφού οι άποροι δεν αποκομίζουν άλλα οφέλη από τη νομοθεσία παρά μόνο τα άθλια ψίχουλα (ΣΣ επιδόματα) που τους ρίχνουμε από το τραπέζι μας, ως αντάλλαγμα για μια ευνοϊκή ψήφο στις διαταγές μας, στα όργανά μας, στους πράκτορές μας; Τα δημοκρατικά δικαιώματα για αυτούς τους δύστυχους είναι πικρή ειρωνεία· η ανάγκη για σχεδόν καθημερινή εργασία δεν τους επιτρέπει να τα απολαύσουν, ενώ αντίθετα τους αφαιρεί την εγγύηση ενός σταθερού και ασφαλούς εισοδήματος, θέτοντάς τους υπό την εξάρτηση των απεργιών των εργοδοτών ή των συναδέλφων τους.
Θα εμφανιστούμε ως ελευθερωτές του εργάτη από αυτόν τον ζυγό, όταν θα του προτείνουμε να μπει στις τάξεις του στρατού των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών, τους οποίους υποστηρίζουμε πάντοτε με το πρόσχημα της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της κοινωνικής μας μασονίας.
Οι πολιτικοί.
Οι κυβερνώντες, οι οποίοι θα εκλέγονται από εμάς τους ίδιους, ανάλογα με τον υποτακτικό τους χαρακτήρα δεν θα είναι άνθρωποι προετοιμασμένοι για τη διοίκηση της χώρας τους. Έτσι, θα μετατραπούν εύκολα σε πιόνια στο παιχνίδι μας, στα χέρια των σοφών και ευφυών συμβούλων μας, των ειδικών μας, οι οποίοι έχουν ανατραφεί από την παιδική τους ηλικία με σκοπό να διοικήσουν τις υποθέσεις ολόκληρου του κόσμου. Οι αστείρευτοι φλύαροι έχουν μετατρέψει τις συνεδριάσεις των κοινοβουλίων και τις διοικητικές συγκεντρώσεις σε ρητορικές παλαίστρες. Θρασείς δημοσιογράφοι επιτίθενται καθημερινά κατά του κυβερνητικού προσωπικού. Οι καταχρήσεις της εξουσίας θα προετοιμάσουν τελικά την πτώση όλων των πολιτευμάτων και τα πάντα θα ανατραπούν κάτω από τα χτυπήματα του μαινόμενου πλήθους.
Πολιτικές διαμάχες.
Στις μέρες μας, η δύναμη του χρυσού αντικατέστησε την εξουσία των φιλελεύθερων κυβερνήσεων. Υπήρξε εποχή κατά την οποία κυβερνούσε η πίστη. Η ιδέα της ελευθερίας είναι ανεφάρμοστη, διότι κανείς δεν ξέρει να τη χρησιμοποιήσει με το σωστό μέτρο. Αρκεί να αφήσει κανείς τον λαό για λίγο χρόνο να αυτοκυβερνηθεί, ώστε αυτή η αυτονομία να μετατραπεί αμέσως σε αναρχία. Και τότε ξεσπούν διχόνοιες, οι οποίες μετατρέπονται γρήγορα σε κοινωνικές διαμάχες που υποσκάπτουν και αφανίζουν τα κράτη.
Εάν ένα κράτος εξαντλείται από πολιτικές διαμάχες και ταραχές ή από εμφύλιες έριδες, περιέρχεται στο έλεος των εξωτερικών εχθρών και μπορεί να θεωρείται ανεπανόρθωτα χαμένο, βρίσκεται τότε στη δική μας εξουσία. Η κυριαρχία του κεφαλαίου, το οποίο είναι εντελώς στα χέρια μας, του εμφανίζεται ως μια σανίδα σωτηρίας, στην οποία εξαναγκάζεται θέλοντας και μη να στηριχθεί για να μην καταποντιστεί.
Η Οικονομία
Το κεφάλαιο, για να έχει ελεύθερα τα χέρια του, οφείλει να επιτύχει το μονοπώλιο της βιομηχανίας και του εμπορίου. Και αυτό ακριβώς πραγματοποιεί ήδη συνεχώς ένα αόρατο χέρι σε όλα τα μέρη του κόσμου. Αυτή η ελευθερία θα δώσει πολιτική ισχύ στους βιομηχάνους, ενώ ο λαός θα υποταχθεί σε αυτούς. Στις μέρες μας, μας ενδιαφέρει περισσότερο να αφοπλίζουμε τους λαούς παρά να τους ωθούμε σε πόλεμο· μας ενδιαφέρει περισσότερο να εκμεταλλευόμαστε τα αναμμένα πάθη προς όφελός μας, παρά να τα καταπραΰνουμε.
Η Εμπόριο – Βιομηχανία – Κερδοσκοπία
Παράλληλα, πρέπει να υποστηρίζουμε δυναμικά το εμπόριο και τη βιομηχανία, αλλά προπαντός την κερδοσκοπία. Ο ρόλος της κερδοσκοπίας χρησιμεύει ως αντίβαρο στη βιομηχανία, διότι χωρίς αυτήν η βιομηχανία θα πολλαπλασίαζε τα ιδιωτικά κεφάλαια και θα βελτίωνε τη γεωργία, απαλλάσσοντας τη γη από τα χρέη που δημιουργούνται από τα δάνεια των κτηματικών τραπεζών. Πρέπει η βιομηχανία να αφαιρεί από τη γη τους καρπούς τόσο της εργασίας όσο και του κεφαλαίου, ενώ μέσω της κερδοσκοπίας το χρήμα ολόκληρου του κόσμου πρέπει να περιέρχεται στα χέρια μας. Έτσι, πεταμένοι στις τάξεις των απόρων, όλοι οι Χριστιανοί θα σκύψουν το κεφάλι μπροστά μας, μόνο και μόνο για να έχουν το δικαίωμα στη ζωή.
Για να καταστρέψουμε τη βιομηχανία των Χριστιανών, οφείλουμε να αναπτύξουμε την κερδοσκοπία και τη ροπή προς την πολυτέλεια, η οποία καταβροχθίζει τα πάντα. Θα συμβάλουμε στην αύξηση των ημερομισθίων, η οποία όμως δεν θα αποφέρει κανένα όφελος στους εργάτες, διότι ταυτόχρονα θα προκαλέσουμε ανατίμηση στα είδη πρώτης ανάγκης — ισχυριζόμενοι ότι αυτή οφείλεται στην παρακμή της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Επιπλέον, θα υποσκάπτουμε με επιδεξιότητα και σε βάθος τις πηγές της παραγωγής, εθίζοντας τους εργάτες στην αναρχία και στην κατανάλωση αλκοόλ, και λαμβάνοντας κάθε μέτρο ώστε να απομακρύνουμε από τη γη τους διανοούμενους Χριστιανούς.
Έκτοτε άγομεν τον λαόν απο μιας πλάνης εις άλλην, ίνα απαρνηθή ακόμη και ημάς, προς
όφελος του βασιλέως δεσπότου εκ του αίματος της Σιών, τον οποίον ετοιμάζομεν δια τον κόσμον.
Δεν χρειάζεται όμως ανησυχία όλα αυτά αναφέρεται σε ένα “πλαστό” κείμενο του 1905. Το ότι συμβαίνουν ίσως είναι συμπτώσεις. Αφήνω την παρουσα ανάρτηση στην κρίση σας. Παραθέτω τον σχετικό συνδέσμο των “Πρωτόκολλων” : εδώ
Το χθες φωτίζει το σήμερα και χαράζει την πορεία για το αύριο. Όποιος κατανοεί το χθες και το σήμερα, ορίζει ο ίδιος τη μοίρα του.